INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2012 r. (data wpływu 9 marca 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 maja 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Jest Pan wspólnikiem spółki cywilnej. W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, także w formie spółki cywilnej, prowadzi (mając status badacza) badania kliniczne produktów leczniczych w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne. Prowadzi Pan przedmiotowe badania kliniczne w oparciu o kontrakty cywilnoprawne zawierane ze sponsorami w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy. Prowadzone badania kliniczne są badaniami tzw. fazy II, III lub IV, co oznacza, iż nie są to badania prowadzone na populacji zdrowych uczestników.
Zgodnie z art. 37e ustawy Prawo farmaceutyczne, w badaniach faz II-IV nie mogą być stosowane żadne zachęty ani gratyfikacje finansowe, z wyjątkiem rekompensaty poniesionych kosztów. Uczestnictwo pacjentów jest dobrowolne i wymaga od nich systematycznych wizyt w ośrodku. Pacjenci dojeżdżający do ośrodka ponoszą wydatki związane z dojazdem. Pacjenci nie otrzymują żadnych gratyfikacji ani wynagrodzenia za udział w badaniach klinicznych produktów leczniczych, z których mogliby pokryć ponoszone wydatki. Zawierane przez Pana ze sponsorami umowy przewidują zwrot kosztów dojazdów pacjentów.
Najczęściej odbywa się to w ten sposób, że koszty te w pierwszej kolejności pokrywają pacjenci, następnie zwrotu poniesionych wydatków na ich rzecz dokonuje Pan, który następnie otrzymuje ich zwrot od sponsora. Refunduje Pan pacjentom poniesione wydatki w formie wypłat gotówkowych w wysokości wynikającej albo z przedstawionych biletów komunikacji zbiorowej albo z wyliczenia ilości przebiegu kilometrów i stawki za 1 km przebiegu w wypadku korzystania z samochodu osobowego. Jeżeli chodzi o dokonywany zwrot kosztów przez sponsora sporządza Pan okresowo zestawienie dokonywanych wypłat i w formie noty księgowej obciąża zlecającego badanie sponsora.
W chwili obecnej traktuje Pan otrzymane od sponsora płatności tytułem zwrotu kosztów dojazdu pacjentów do ośrodka, jako przychód, zaś wypłacane pacjentom należności jako koszt uzyskania przychodu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zwrot kosztów podróży pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych przez sponsora badaczowi (wnioskodawcy) jest przychodem podlegającym opodatkowaniu, gdy badacz (wnioskodawca) będzie zaliczał wypłacane pacjentom kwoty stanowiące równowartość kosztów dojazdu do kosztów uzyskania przychodu?
Zdaniem Wnioskodawcy, zwracane przez sponsora kwoty nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są one przychodem, o którym mowa w art. 14 ust 3 pkt 3a (zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów). Ponadto uważa Pan, iż zwracane pacjentom koszty dojazdów nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, albowiem traktuje je Pan jako wypłaty w imieniu zlecającego badanie, któremu wysyła dokładne specyfikacje wypłaconych kwot. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
W myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Literalna wykładnia powołanego powyżej przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy, do przychodów o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się zwróconych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Stosownie zaś do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ustawy, być właściwie udokumentowany.
Zaakcentowania przy tym wymaga, że koszt poniesiony to koszt (wydatek) o charakterze definitywnym. Wszelkie koszty (wydatki) o charakterze zwrotnym nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, bowiem nie spełniają przesłanki uznania ich za poniesione. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w oparciu o kontrakty cywilnoprawne zawierane ze sponsorami prowadzi Pan badania kliniczne produktów leczniczych. W badaniach uczestniczą pacjenci, którym zwraca Pan koszty dojazdów na badania. Zawierane przez Pana ze sponsorami umowy przewidują zwrot kosztów dojazdów pacjentów. Zatem otrzymuje Pan zwrot ww. wydatków od sponsora.
Na podstawie analizy przedstawionych przepisów w odniesieniu do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku należy stwierdzić, że poniesione przez Pana wydatki z tytułu zwrotu pacjentom kosztów dojazdu na badania nie stanowią dla niego kosztu uzyskania przychodu jako wydatek w istocie zwrotny. Natomiast kwoty zwrotu tych wydatków, otrzymane przez Pana od sponsora, stosownie do powołanego wcześniej art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy, nie będą generowały przychodu podlegającego opodatkowaniu. Tym samym stanowisko Pana w niniejszym zakresie należało uznać za prawidłowe. Zadane we wniosku pytanie zawiera zaś błędne założenie, że opisane koszty mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.