INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 9 października 2007r.
(data wpływu 15 października 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 15 października 2007 r. (data wpływu) został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Firma oddelegowała pracowników do pracy w Niemczech na okres od 01.06.2007 r. do 31.12.2007 r. w tym okresie jeden z pracowników przebywa na zwolnieniu lekarskim tj. od 24.09.2007 r. do 26.10.2007 r. z prawem do wynagrodzenia za czas choroby, natomiast drugi na urlopie wypoczynkowym w okresie od 10.09.2007 r. do 30.09.2007 r. Urlop wypoczynkowy oraz czas choroby pracownicy spędzają w kraju zamieszkania.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w okresie absencji tzn. urlopu wypoczynkowego, zwolnienia lekarskiego do 33 dni oraz nieobecności nieusprawiedliwionej należy stosować zwolnienia przedmiotowe odpowiadające 30% diety dla pracownika oddelegowanego, gdy absencję odbywa w kraju zamieszkania? Zdaniem Wnioskodawcy, pracownik zachowuje prawo do zwolnienia od podatku dochodowego w wysokości 30% diety za każdy dzień absencji, ponieważ pozostaje ciągle w stosunku pracy z tytułu oddelegowania bez względu na miejsce odbywania absencji. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Z art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy o podatku dochodowym wynika, że wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15. Przepis art. 21 ust. 15 stanowi, iż zwolnienie z art. 21 ust. 20 ww. ustawy nie dotyczy wynagrodzenia uzyskiwanego przez członka służby zagranicznej, a także otrzymywanego przez pracownika w związku z jego pobytem poza granicami państwa, albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, a także w związku z pełnieniem funkcji obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych, o ile otrzymuje świadczenia zwolnione od podatku na podstawie ust. 1 pkt 83. Ponadto zwolnienie nie ma zastosowania do pracownika odbywającego podróż służbową poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.
Możliwość skorzystania przez podatnika ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie powyżej powołanego przepisu uzależniona jest zatem od spełnienia następujących warunków: ma on w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust., w danym roku podatkowym uzyskiwał dochody ze stosunku pracy, będąc czasowo oddelegowanym za granicę, nie jest osobą do której odnoszą się przepisy art. 21 ust. 15 ustawy. Jak stanowi powołany uprzednio przepis art. 21 ust. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwotę przychodu zwolnionego oblicza uwzględniając każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy.
Tak więc, przy obliczaniu wysokości przychodu zwolnionego można uwzględniać także dni wolne od pracy, w których podatnik uzyskuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w związku z oddelegowaniem za granicę. Zwolnieniu podlega również część przychodu ze stosunku pracy wypłacana przez pracodawcę podczas urlopu wypoczynkowego czy też zwolnienia lekarskiego pracownika, bez względu na to, gdzie podatnik w tym czasie przebywa. Jak bowiem wynika z art. 12 ustawy o podatku dochodowym, świadczenie wypłacane przez pracodawcę pracownikowi podczas przebywania na urlopie wypoczynkowym albo zwolnieniu lekarskim jest przychodem ze stosunku pracy.
Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się wszelkie wypłaty i świadczenia uzyskane od pracodawcy bez względu na źródło ich finansowania. Decydującym warunkiem zakwalifikowania określonego przychodu do przychodu ze stosunku pracy, jest otrzymanie przychodu w ramach stosunku pracy (umowy o pracę) od pracodawcy przez pracownika. Podkreślić jednakże należy, iż powyższe nie dotyczy otrzymanego przez pracownika zasiłku chorobowego z ubezpieczenia społecznego, gdyż zasiłki z ubezpieczenia społecznego nie są przychodem ze stosunku pracy, ale należą do kategorii przychodów z innych źródeł.
Reasumując, w przypadku polskich rezydentów oddelegowanych do pracy za granicą, pozostających w stosunku pracy, ich pobyt w Polsce podczas zwolnienia lekarskiego do 33 dni lub urlopu wypoczynkowego, nie ma znaczenia dla stosowania omawianego zwolnienia przedmiotowego, gdyż decydującym w tym przypadku jest uzyskiwanie przez nich przychodów ze stosunku pracy, w związku z oddelegowaniem za granicę, bez względu na miejsce odbywania absencji. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę w złożonym w dniu 15 października 2007 r. wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.