INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 7 stycznia 2014 r. (data wpływu 14 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia poniesionych wydatków na naukę języka obcego do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia poniesionych wydatków na naukę języka obcego do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Działalność opiera się na zbieraniu oraz handlu odpadami innymi niż niebezpieczne. Przeważa działalność gospodarcza określona kodem PKD2007: 38.11.Z. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Wybrał opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej podatkiem dochodowym liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotem obrotu od 2011 roku są towary handlowe typu: odpady z tworzyw sztucznych (PKWiU 38.11.55.0), surowce wtórne z tworzyw sztucznych (PKWiU 38.32.33.0), a także tworzywa sztuczne typu przemiał - jest to rozdrobniony materiał tworzyw sztucznych, stanowiący surowiec do produkcji wyrobów. Wnioskodawca nie prowadzi zbiórki odpadów komunalnych, ani ich skupu od ludności. Jest wyłącznie pośrednikiem w obrocie wskazanymi powyżej materiałami.
Wnioskodawca kupuje je od firm, które zajmują się zbiórką odpadów komunalnych, od producentów przemiału, a także od innych pośredników działających na rynku. Działalność Wnioskodawcy opiera się na wyszukaniu partii dobrej jakości surowca u dostawcy, który oferuje go w korzystnej aktualnie cenie, aby później sprzedać z zyskiem odbiorcy, który poszukuje danego rodzaju surowca. Firma Wnioskodawcy funkcjonuje na rynku rozproszonym. Z jednej strony istnieje na nim popyt na surowce wtórne - tworzywa sztuczne z recyklingu. Popyt generują producenci wyrobów z tworzyw sztucznych.
Z drugiej strony istnieje podaż ze strony firm zajmujących się pozyskiwaniem (zbiórką) surowców z odzysku - z rozproszonego rynku komunalnego, a także producenci przemiału. Pomiędzy tymi firmami funkcjonują pośrednicy, w tym – firma Wnioskodawcy. Aby firma funkcjonowała, Wnioskodawca musi skutecznie konkurować z innymi pośrednikami. Zdobywanie nowych doświadczeń i coraz lepsze rozpoznanie krajowego, a także unijnego rynku - zaowocowało wnioskami o konieczności rozszerzenia działalności gospodarczej poza terytorium kraju, w sensie wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć towarów (WDT i WNT).
Dzięki obecności Polski w Unii Europejskiej potencjalnie otwarte są rynki zarówno zakupu, jak i zbytu w innych państwach wspólnoty. Rynek surowców wtórnych, w rozumieniu wartościowych surowców do powtórnego przerobu, jest na obszarze Unii Europejskiej zdecydowanie bogatszy w stosunku do rynku krajowego. Sprzyja temu m.in. prowadzona od lat w niektórych państwach UE aktywna polityka selekcji oraz recyklingu odpadów komunalnych. Dzięki wypracowanym przez lata nawykom starannej selekcji odpadów na poziomie gospodarstw domowych - obniżone są koszty przygotowania surowca do powtórnego wykorzystania.
Dzięki temu zdarza się, że surowiec sprowadzony zza granicy jest tańszy od surowca zakupionego na rynku polskim. Różnica cen jest dodatkowym źródłem dochodu. Zazwyczaj również surowiec taki jest lepszej jakości od krajowego, bo pozbawiony domieszek innych materiałów oraz zanieczyszczeń organicznych. Niezależnie od powyższego istnieje też za granicą popyt na surowce wtórne z tworzyw sztucznych oraz tworzywa sztuczne typu przemiał, pochodzące z różnych źródeł, w tym z rynku polskiego. W celu rozszerzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca podejmował próby współpracy z kontrahentami zagranicznymi z obszaru Unii Europejskiej.
Jednak mimo obiecujących perspektyw-współpraca ta okazała się w roku 2011 i 2012 praktycznie niemożliwa ze względu na barierę językową, - konkretnie słabą znajomość języka angielskiego u Wnioskodawcy. W marcu 2012 roku Wnioskodawca wykonał wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) do szwedzkiego odbiorcy. Była to sprzedaż towarów handlowych na kwotę w przeliczeniu na złote: 5403 zł. Transakcja ta została udokumentowana fakturą. Niestety ze względu na problemy językowe z porozumiewaniem się - kontakty z tym kontrahentem zostały zawieszone. Kontrahent nie był zainteresowany dalszą współpracą, ze względu na problemy z komunikacją.
Z powyższego powodu Wnioskodawca podjął decyzję o rozpoczęciu we wrześniu 2012 roku nauki języka angielskiego. Przy czym decyzja ta była spowodowana bezpośrednio potrzebami firmy Wnioskodawcy. Naukę rozpoczął Wnioskodawca w firmie szkoleniowej specjalizującej się w kursach językowych. Firma ta wystawia comiesięcznie faktury za swoje usługi. Usługi te są zwolnione z podatku VAT. Od początku szkolenia, czyli od września 2012 r. koszty kursu języka angielskiego Wnioskodawca ujmował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, traktując je jako koszty uzyskania przychodów.
Zostało to zakwestionowane w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od 21.11.2013 r. do 06.12.2013 r. przez Urząd Skarbowy. Przedmiotem kontroli był m.in. podatek dochodowy z działalności gospodarczej za lata 2011 i 2012. Urząd Skarbowy uznał, że koszty dotyczące nauki języka angielskiego, poniesione w okresie od września do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 875 zł, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w działalności gospodarczej, ponieważ zdaniem organu podatkowego nie spełniają one kryterium celowości o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uznano je za wydatki o charakterze osobistym.
Nauka języka obcego jest procesem rozłożonym w czasie. Wnioskodawca nie mógł przedstawić wymiernych efektów osiągniętych w 2012 roku w działalności gospodarczej dzięki lepszej znajomości języka angielskiego, ponieważ w sferze gospodarczej takich efektów jeszcze wówczas nie było. Pojawiły się one w 2013 roku. Dlatego Wnioskodawca uznał stanowisko Urzędu Skarbowego za uzasadnione w zakresie okresu kontroli (do końca 2012 roku), skorygował in minus koszty uzyskania przychodów oraz uregulował zaległy podatek wraz z odsetkami. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy poniesione w roku 2013 koszty nauki języka angielskiego, a także przewidywane do poniesienia w latach następnych koszty kontynuacji nauki tego języka, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w działalności gospodarczej ? Zdaniem Wnioskodawcy, koszty nauki języka angielskiego poniesione w roku 2013 mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, ze względu na efekty gospodarcze osiągnięte w 2013 roku właśnie dzięki znajomości tego języka. Nauka języka angielskiego zaowocowała wznowieniem, po 10 miesiącach, współpracy z wcześniej wymienioną firmą ze Szwecji.
W dniu 29 stycznia 2013 r. Wnioskodawca dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od tego kontrahenta o wartości nabycia w przeliczeniu złote na kwotę: 33515 zł 91 gr. Nabyte towary sprzedał korzystnie na rynku krajowym, uzyskując dochód opodatkowany podatkiem dochodowym. Kolejnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od wyżej wymienionej firmy ze Szwecji dokonał w październiku 2013 roku. Okazało się przy tym, że dostawca dokonał omyłki w ilości towarów (zawyżona waga). Na fakturze pierwotnej zamiast ilości faktycznej 8004 kg została wstawiona ilość 8400 kg.
Według Wnioskodawcy znacznie już lepsza znajomość języka angielskiego ułatwiła wyjaśnienie tej omyłki, co skutkowało wystawieniem faktury korygującej na właściwą ilość 8004 kg. W wymiarze finansowym dało to korektę zobowiązania Wnioskodawcy in minus na 99 euro, co w przeliczeniu na złote wyniosło: 8838 zł 48 gr – 8421zł 81gr = 416 zł 67 gr. Ostatecznie wartość tej transakcji w przeliczeniu na złote wyniosła 8421zł 81 gr. Następnie w dniu 29 listopada 2013 r. Wnioskodawca dokonał kolejnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od tego samego szwedzkiego kontrahenta, tym razem na kwotę w przeliczeniu na złote: 11079 zł 20 gr.
Każda z powyższych transakcji zaowocowała przychodem i dochodem z działalności gospodarczej. Z punktu widzenia Wnioskodawcy, dla prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest wznowienie współpracy z tym kontrahentem. Współpraca ta stanowi ważne źródło przychodów firmy Wnioskodawcy. Kontrahent ten aktualnie bez oporów prowadzi z Wnioskodawcą negocjacje na temat dalszych dostaw. Współpracy tej nie blokuje już nieznajomość języka angielskiego. Znajomość języka umożliwia komunikację z kontrahentem, szybkie i sprawne uzgadnianie szczegółów dostaw, a także wzbudza zaufanie po drugiej stronie, co jest podstawowym warunkiem współpracy transgranicznej.
Komunikacja odbywa się różnymi drogami, głównie telefonicznie oraz przez pocztę elektroniczną. Dzięki znajomości języka angielskiego Wnioskodawca również nawiązuje kontakty z innymi kontrahentami z obszaru Unii Europejskiej. W tym celu Wnioskodawca udał się w podróż służbową do Irlandii. Podróż tę wykonał na zaproszenie jednej z firm irlandzkich. Może ona zaowocować wymianą towarową z tą firmą. Niezależnie od powyższego Wnioskodawca otrzymywał i otrzymuję drogą e-mailową oferty współpracy od różnych firm zagranicznych, zazwyczaj napisane w języku angielskim. Przed podjęciem nauki języka angielskiego, elektroniczne oferty Wnioskodawca tłumaczył korzystając z internetowego tłumacza.
Natomiast nie były wówczas skuteczne jego próby nawiązania kontaktów, którym musiały towarzyszyć m.in. rozmowy i uzgodnienia telefoniczne. Problemy z komunikacją były na tyle duże, że potencjalni kontrahenci nie podejmowali z Wnioskodawcą współpracy. Wnioskodawca w razie potrzeby jest gotowy dołączyć do wniosku: wydruki elektronicznej korespondencji prowadzonej z zagranicznymi kontrahentami w języku angielskim, a także inne dokumenty w opisywanej sprawie. Zdaniem Wnioskodawcy organy podatkowe różnie interpretują możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów-koszty szkoleń przedsiębiorców. Każda taka sprawa podlega odrębnej ocenie.
Wnioskodawca jest przekonany, że uzasadnione jest jego stanowisko, zgodnie z którym jeżeli koszty zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a także istnieją wymierne, udokumentowane efekty gospodarcze tych wydatków - to mogą być one uznane za koszty uzyskania przychodów w działalności gospodarczej.
Zarówno koszty bezpośrednie, jak i koszty pośrednie, o których mowa w przepisach podatkowych, których nie ma możliwości przypisania bezpośrednio do konkretnych przychodów, ale poniesienie których jest konieczne do osiągnięcia przychodów z działalności. Art. 22 w powiązaniu z 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definiuje koszty uzyskania przychodów oraz określa katalog wydatków, które nie należą do kosztów uzyskania przychodów.
Kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Koszty kursów językowych nie zostały wymienione w art. 23 ustawy. Według oceny Wnioskodawcy istnieją również wymierne związki przyczynowo -skutkowe, pomiędzy poniesionymi w 2013 roku wydatkami na naukę języka angielskiego, a przychodami osiągniętymi przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej.
Stanowisko opisane powyżej potwierdza m.in. interpretacja prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 października 2010 r. (IPPB1/415-778/10-2/RS).
Według Wnioskodawcy, w świetle przedstawionych powyżej faktów, uzasadnione jest również stanowisko, że koszty kontynuacji nauki języka angielskiego, ponoszone po 2013 roku, mogą być zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów, o ile będą im towarzyszyły wymierne i udokumentowane efekty w postaci transakcji wewnątrzwspólnotowych i/lub pojawią się nowe transakcje, z nowymi podmiotami zagranicznymi, a zdarzeniom gospodarczym towarzyszyć będzie dokumentacja w języku angielskim. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Przez pojęcie „zachować" należy rozumieć „dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać”. Natomiast „zabezpieczyć” oznacza „uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę”.
Można więc przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła.
Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione. Kwalifikując zatem wydatek w koszty podatkowe trzeba stwierdzić, że spełnia on dwa warunki: wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów oraz nie może to być wydatek wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym, wymienionym w przepisie art. 23 ustawy.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych w formie kursów językowych nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, zawartym w treści art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
Konieczne jest również wykazanie związku przyczynowego między poniesionymi wydatkami, a celem jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu.
Dla stwierdzenia, czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w związku z nauką języka, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, istotne jest ustalenie, czy: wydatki związane są z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, zdobywaniem wiedzy i umiejętności, które są potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej i które mają z nią związek, wydatki służą tylko podnoszeniu ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia nie związanego z działalnością, a więc które co do zasady mają charakter osobisty. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą.
Działalność opiera się na zbieraniu oraz handlu odpadami innymi niż niebezpieczne. Działalność Wnioskodawcy opiera się na wyszukaniu partii dobrej jakości surowca u dostawcy, który oferuje go w korzystnej aktualnie cenie, aby później sprzedać z zyskiem odbiorcy, który poszukuje danego rodzaju surowca. W celu rozszerzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca współpracuje z kontrahentami zagranicznymi z obszaru Unii Europejskiej. W związku z tym podjął naukę języka angielskiego, aby móc swobodnie kontaktować się z kontrahentami zagranicznymi. Wymierne efekty tej nauki pojawiły się w 2013 roku. Nauka języka angielskiego zaowocowała wznowieniem po 10 miesiącach współpracy z firma zagraniczną.
Wzrósł obrót towarowy z kontrahentami, co przełożyło się na wzrost przychodów Wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, a także – zawarte w opisie stanu faktycznego – oświadczenie, że decyzja o podjęciu nauki języka angielskiego spowodowana była potrzebami firmy, stwierdzić należy, że opisane wydatki mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec tego za spełnione należy uznać kryterium celowości, wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wydatki te mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
Przy czym podkreślić należy, że ciężar wykazania związku poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Interpretację indywidualną wydaje się bowiem wyłącznie w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę, natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ prowadzi postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, który rzeczywiście zaistniał. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.