INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 2 kwietnia 2013 r. (data wpływu 5 kwietnia 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. (data wpływu 25 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej diet z tytułu podroży służbowych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej diet z tytułu podróży służbowych. W przedmiotowym wniosku oraz uzupełnieniu został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podpisał umowę przedstawicielstwa handlowego z firmą zagraniczną.
Na mocy tej umowy odwiedza klientów tej firmy lub potencjalnych klientów na terenie Polski oferując im jej produkty i podpisuje kontrakty w jej imieniu. W ten sposób Wnioskodawca zabezpiecza sobie źródło przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. Czasem Wnioskodawca jest zmuszony do wyjazdów za granicę w celu spotkania się z przedstawicielami firmy zagranicznej. Siedziba firmy Wnioskodawcy znajduje się w miejscu zamieszkania, więc wykonywanie tej działalności wiąże się z częstymi wyjazdami w charakterze podróży służbowych, odbywanymi w celu uzyskania przychodu. Wnioskodawca nadmienia, iż nie ponosi odpowiedzialności wobec osób trzecich za rezultat czynności przez niego wykonywanych.
Wykonywane czynności nie są nadzorowane, nikt nie wyznacza miejsca oraz czasu ich wykonania. Wnioskodawca sam organizuje sobie terminy spotkań z klientami, terminy wystaw, itp. Wykonywane czynności nie podlegają szczegółowym instrukcjom wydawanym przez zleceniodawcę. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze w związku ze swoimi wyjazdami za granicę. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w związku z wyjazdami poza główne miejsce prowadzenia działalności Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet krajowych i zagranicznych podróży służbowych działalności?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Jednocześnie art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą z nimi współpracujących, w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Wnioskodawca nadmienia, iż w przepisach prawa podatkowego pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane. Art. 775 § 1 Kodeksu pracy definiuje pojęcie podróży służbowej pracownika. Wnioskodawca podkreśla, że podróż służbowa pracownika i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą ma inny charakter. Podróże służbowe Wnioskodawcy mają bezpośredni związek z prowadzoną przez niego działalnością i są niezbędne do uzyskania przez niego przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodów może on zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych w części nieprzekraczajacej wysokości diet przysługujących pracownikom.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi być należycie udokumentowany.
Jednocześnie art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Z powołanego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy wynika, że osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tzn. do wysokości diet przysługujących pracownikom.
Zakresem omawianego unormowania zostały więc objęte osoby prowadzące działalność gospodarczą bez żadnych wyłączeń podmiotowych i przedmiotowych. W szczególności przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ani też nie rozróżnia wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego czy świadczenia usługi w wykonywaniu zawartej umowy. Jedyne ograniczenie ustanowione tym przepisem odnosi się do limitu wartości, która może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Zasadniczą przesłanką decydującą o kwalifikacji danego wyjazdu jako podróży służbowej jest jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też za podróż służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą poza siedzibą firmy, zarówno w kraju, jak i poza jego granicami.
Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalności gospodarczą, w zakresie przedstawicielstwa handlowego z firmą zagraniczną. potencjalnych klientów na terenie Polski oferując im jej produkty i podpisuje kontrakty w jej imieniu. W ten sposób Wnioskodawca zabezpiecza źródło przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. Czasem Wnioskodawca jest zmuszony do wyjazdów za granicę w celu spotkania się z przedstawicielami firmy zagranicznej. Siedziba firmy Wnioskodawcy znajduje się w miejscu zamieszkania, więc wykonywanie tej działalności wiąże się z częstymi wyjazdami w charakterze podróży służbowych, odbywanymi w celu uzyskania przychodu.
Mając powyższe na względzie, o ile podróże krajowe i zagraniczne, jakie podatnik odbywa są podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to w ciężar kosztów uzyskania przychodów tejże działalności może zaliczyć diety związane z tymi podróżami, jednakże wyłącznie w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj.: obowiązującym od dnia 1 marca 2013 r. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.
U. z 2013 r., poz. 167). Reasumując powyżej przytoczone przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny opisany w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stwierdzić należy, że jeżeli usługi świadczone przez Wnioskodawcę, spełniają wymogi ustawowej definicji działalności gospodarczej a odbywane podróże służbowe mają związek z wykonywaniem usług, to można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wartość diet za czas tych podróży, do wysokości wskazanej w ww. rozporządzeniach. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.