INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 19 maja 2011 r. (data wpływu 25 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej budynku - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 maja 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej budynku.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych podatkiem liniowym, zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje na podstawie ksiąg rachunkowych. W 1999 r. wraz z żoną nabył prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z posadowionym na nim budynkiem. W tym samym roku, prawo wieczystego użytkowania zaewidencjonowano na konto wartości niematerialne i prawne, a budynek na konto środków trwałych. Od budynku rozpoczęto naliczanie amortyzacji.
Wnioskodawca nadmienia, iż prawo wieczystego użytkowania nabyte zostało na rynku wtórnym (od innego podmiotu gospodarczego), wartość gruntu była zwolniona od podatku VAT, zaś budynek był opodatkowany podatkiem VAT. W 2000 r. na powyższej nieruchomości gruntowej, wybudowano nowy budynek – magazyn, który jeszcze w tym samym roku wprowadzono do ewidencji środków trwałych i rozpoczęto naliczanie amortyzacji. W trakcie budowy nowego budynku dokonano rozbiórki starego budynku i wystawiono stosowny dokument. W 2004 r. firma wydzierżawiła ten budynek innemu podmiotowi gospodarczemu, któremu wystawiane były faktury VAT, dzierżawa ta trwa do dnia złożenia wniosku.
W marcu 2006 r. Wnioskodawca i jego żona, aktem notarialnym dokonali wyłączenia wspólności ustawowej i ustanowili rozdzielność majątkową (pozostając nadal w związku małżeńskim). Nie dokonano innych odrębnych uzgodnień co do podziału majątku i podział ten wynosi po 1/2. W związku z rozdzielnością majątkową, w marcu 2006 r. zawarta została umowa między Wnioskodawcą, a jego żoną dotycząca użyczenia połowy udziału w gruncie i budynku na cele działalności gospodarczej. Wnioskodawca nadmienia, że do tej pory trwa naliczanie amortyzacji od wartości całego budynku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w związku z dokonaniem rozdzielności majątkowej między małżonkami, Wnioskodawca powinien naliczać amortyzację od połowy wartości budynku należącej tylko do niego, pomimo, że na podstawie umowy użyczenia – budynek w całości wykorzystywany był i nadal jest w działalności gospodarczej Wnioskodawcy? Zdaniem Wnioskodawcy, amortyzacja była naliczana przez niego błędnie od całej wartości budynku, a powinna być naliczona od połowy wartości, ponieważ od marca 2006 r. nie istnieje między małżonkami wspólność majątkowa. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Na wstępie wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nie objęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Natomiast zgodnie z art. 47 powołanego Kodeksu małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). W myśl art. 501 ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy w razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3, który stanowi, iż z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku.
Zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2010 r. Nr 51, poz. 301 ze zm.), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W myśl art. 22g ust. 11 ustawy, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.
Z treści powyższego przepisu wynika, że jedynie w przypadku istnienia wspólności majątkowej między małżonkami, jeżeli jeden z małżonków wykorzystuje wspólny składnik majątkowy, nie obowiązuje zasada, że wartość początkową ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział we własności tego składnika. Zatem a contrario, w przypadku ustanowienia rozdzielności majątkowej między małżonkami, należy wartość początkową dla celów amortyzacji ustalić w takiej proporcji jego wartości, w jakiej udział we własności tego składnika przypada na tego z małżonków, który składnik majątku wykorzystuje w swej działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów; Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż z uwagi na istniejący między małżonkami ustrój majątkowy, z dniem ustanowienia rozdzielności majątkowej należało ustalić wartość początkową tego budynku zgodnie z udziałem Wnioskodawcy we współwłasności tego składnika i dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tak ustalonej wartości początkowej.
Prawidłowo zatem wskazano we wniosku, że podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych od budynku – w związku z ustanowieniem rozdzielności majątkowej – winna być 1/2 wartości tego budynku. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.