INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 maja 2011 r. (data wpływu 15 czerwca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 15 czerwca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości mieszkalnej, która została nabyta przez Podatnika cztery lata temu do jego majątku odrębnego (własnego). Nieruchomość nie jest obciążona. Dotychczas nie była wykorzystywana dla celów prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. W związku z powyższym Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości nieruchomości mieszkalnej, ani nie zaliczał kosztów związanych z utrzymaniem tej nieruchomości do kosztów podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej.
Obecnie Wnioskodawca zamierza zaciągnąć w banku kredyt w rachunku bieżącym na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W celu uzyskania kredytu, w tym obniżenia kosztów obsługi kredytu poprzez umożliwienie bankowi zaspokojenia roszczeń wynikających z umowy kredytu, Wnioskodawca jest zobligowany ustanowić na przedmiotowej nieruchomości hipotekę na rzecz banku.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy w przypadku przeznaczenia nieruchomości mieszkalnej na cele prowadzonej działalności gospodarczej poprzez wykorzystanie jej jako przedmiotu zabezpieczenia spłaty kredytu zaciągniętego na potrzeby działalności gospodarczej, Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej tej nieruchomości? Czy w przypadku opisanym we wniosku podatnik może do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wydatki bieżące związane z utrzymaniem przedmiotowej nieruchomości, takie jak podatek od nieruchomości, czynsz czy ubezpieczenie?
Zdaniem Wnioskodawcy: - w zakresie pytania pierwszego - na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje uprawnienie do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych). Warunkiem dopuszczalności dokonywania tego typu odpisów jest spełnienie przesłanek określonych w art. 22a ust. 1 tej ustawy.
Stosownie do dyspozycji art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają m. in. stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane środkami trwałymi.
Z brzmienia powyższej regulacji wynika, iż środki trwałe wymienione w art. 22a ust. 1 ww. ustawy powinny być wykorzystywane przez podatnika "na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej". Dla zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów podatkowych konieczne jest zatem ustalenie istnienia związku pomiędzy środkiem trwałym a prowadzoną działalnością gospodarczą.
Co istotne, ustawodawca nie wprowadził do ustawy kryteriów (wymogów) dotyczących formy oraz stopnia powiązania środka trwałego z działalnością gospodarczą, które pozwalałyby jednoznacznie określić, czy dany środek trwały jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, iż oceny należy zawsze dokonywać ad casum, z uwzględnieniem charakteru środka trwałego i przeznaczenia określonego przez jego właściciela (intencji, jakie ma wobec środka trwałego właściciel).
Na prawidłowość przedstawionego stanowiska wskazuje m. in. regulacja art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że nawet przy spełnieniu wszystkich warunków formalnych (m.in. kompletności i zdatności do użytku) środki trwałe nie będą podlegały amortyzacji, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.
Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionego stanu faktycznego należy zauważyć, że ustanowienie na nieruchomości mieszkalnej hipoteki, mającej stanowić zabezpieczenie spłaty kredytu zaciągniętego na cele prowadzonej działalności gospodarczej jest wyrazem woli Wnioskodawcy przeznaczenia tej nieruchomości na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ustanowienie hipoteki oznacza bowiem, że w przypadku braku spłaty rat kredytu, bank nie będzie poszukiwał zaspokojenia z pozostałego majątku podatnika przeznaczonego na potrzeby działalności gospodarczej, lecz właśnie z przedmiotowej nieruchomości.
Ponadto, podkreślić należy, iż w przypadku braku ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego na lokalu, bank nie udzieli Wnioskodawcy kredytu. Zatem ustanowienie hipoteki na lokalu jest niezbędne dla celów uzyskania środków finansowych na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności. Istotnym jest również fakt, iż wobec istnienia wskazanego zabezpieczenia bank zaproponuje Wnioskodawcy zdecydowanie bardziej korzystne warunki kredytowania niż przy braku takiego zabezpieczenia. W konsekwencji skorzystanie z tej formy kredytowania wydatnie przyczyni się do obniżenia kosztów finansowych prowadzonej działalności gospodarczej.
Powyższe przesłanki przekonują, iż w opisanym przypadku będziemy mieli do czynienia z wykorzystywaniem nieruchomości mieszkalnej, będącej własnością podatnika na potrzeby prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. Zauważyć bowiem należy, iż jak wskazywanym jest w doktrynie: „Zatem środek trwały nie musi być wykorzystywany bezpośrednio na potrzeby prowadzonej działalności.
Wystarczy jego pośrednie wykorzystanie na ten cel." Podsumowując powyższe, zdaniem Pana ustanowienie na lokalu hipoteki celem zabezpieczenia kredytu przeznaczonego na działalność gospodarczą, i w związku z tym wprowadzenie lokalu do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, oznaczać będzie, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej lokalu stanowić będą koszty uzyskania przychodów. - w zakresie pytania drugiego - zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
Biorąc pod uwagę, że ponoszone przez Wnioskodawcę koszty utrzymania nieruchomości (m. in. ubezpieczenie, czynsz, podatek od nieruchomości) nie znajdują się w negatywnym katalogu art. 23 ww. ustawy, dla zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest wykazanie ich związku z przychodem uzyskiwanym w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W tym kontekście warto zauważyć, że skoro celem przedsiębiorcy jest wygenerowanie jak najwyższego dochodu, czyli zarówno maksymalizacja przychodów, jak i minimalizacja kosztów, za koszty uzyskania przychodu uznać należy także te wydatki, które przyczyniają się do zmniejszenia kosztów prowadzonej działalności.
Niewątpliwie ustanowienie zabezpieczenia hipotecznego przyczyni się do obniżenia kosztów działalności. Powoduje ono bowiem obniżenie obciążeń z tytułu kredytu zaciągniętego na potrzeby tej działalności. Jednocześnie oznacza ono, że nieruchomość zaczyna być wykorzystywana w działalności gospodarczej. Mając na uwadze, że w przypadku opisanym we wniosku ustanowienie zabezpieczenia hipotecznego zwiąże funkcjonalnie nieruchomość z działalnością gospodarczą Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż opłaty związane z utrzymaniem nieruchomości mogą zostać przezeń zaliczone do kosztów prowadzonej działalności. Do wydatków tego rodzaju będą należały m.in. ubezpieczenie, czynsz i podatek od nieruchomości.
Podsumowując zdaniem Wnioskodawcy, wykorzystywanie nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej uprawnia podatnika do zaliczania w poczet kosztów podatkowych wydatków związanych z utrzymaniem tej nieruchomości. Biorąc pod uwagę, że ustanowienie zabezpieczenia na nieruchomości powoduje powstanie związku między działalnością podatnika a lokalem (przejawiającego się m. in. wprowadzeniem lokalu do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę) należy uznać, że wydatki poniesione na utrzymanie nieruchomości mogą zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.
Ponadto wskazuje Pan, iż powyższe stanowiska zyskały akceptację organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 21 marca 2011 r., nr IPPB1/415-1145/10-3/KS, potwierdzono, że: "(...) wykorzystanie nieruchomości mieszkalnej jako przedmiotu zabezpieczenia dla kredytu zaciągniętego na cele działalności gospodarczej jest wystarczające dla zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jej wartości do kosztów uzyskania przychodów." W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa art. 22 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Literalne brzmienie art. 22 ust. 1 ww. ustawy nie pozostawia wątpliwości, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika, stanowiące z ekonomicznego punktu widzenia koszty działalności, są kosztem uzyskania przychodów.
Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo - skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
Zatem kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu. Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawarty został w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ww. ustawy, zostaną ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu.
Albowiem jak wskazano powyżej przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 cytowanej na wstępie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23 W myśl zaś art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 23 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Ustawodawca w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadził podział środków trwałych, od których podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Pierwsza grupa – to środki trwałe wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, druga grupa zaś – to środki trwałe oddane przez podatnika do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy. Jeżeli chodzi o pierwszą grupę środków trwałych, to stwierdzić należy, że ustawodawca posługuje się we wskazanym przepisie wyrażeniami "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą".
Wyrażenia te wskazują jednoznacznie na to, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej grupy środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż jest Pan właścicielem nieruchomości mieszkalnej, która została nabyta do majątku odrębnego (własnego) i nie była wykorzystywana dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Zamierza Pan zaciągnąć w banku kredyt w rachunku bieżącym na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W celu uzyskania kredytu, w tym obniżenia kosztów obsługi kredytu poprzez umożliwienie bankowi zaspokojenia roszczeń wynikających z umowy kredytu, jest zobligowany ustanowić na przedmiotowej nieruchomości hipotekę na rzecz banku. Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz cytowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznać należy, że samo ustanowienie na nieruchomości mieszkalnej hipoteki nie jest równoznaczne z fizycznym wykorzystywaniem nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej.
Powołana na wstępie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera znaczenia wskazanego powyżej pojęcia „wykorzystywanie”, wobec tego należy posłużyć się definicją słowa „wykorzystywanie” ze słownika języka polskiego zgodnie z którym „wykorzystywanie” to używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem dla siebie, użytkować (Język Polski Współczesny słownik języka polskiego pod redakcją prof. dr hab. Bogusława Dunaj, Wydawnictwo Langenscheidt Polska Sp. z o.o., Warszawa 2007, s. 2054).
Zatem przez składniki majątku wykorzystywane w działalności gospodarczej należy rozumieć tego rodzaju składniki, które są używane, użytkowane w działalności gospodarczej np. gdy podatnik, w takiej nieruchomości prowadzi swoją działalność bądź jest w niej zlokalizowana jego siedziba, biuro, sklep, magazyn, serwis itp., przyczyniając się tym samym do możliwości uzyskania przychodu.
Istotę tego powiązania trafnie oddał NSA w wyroku z dnia 24 września 1997 r., sygn. akt SA/Sz 1835/96, gdzie stwierdził, iż: Warunkiem amortyzacji środka trwałego jako kosztu uzyskania przychodu jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego tego rodzaju, że uzyskanie przez podatnika przychodu nastąpiło w wyniku gospodarczego wykorzystania danego środka trwałego.
Zawarty we wniosku argument, iż gdyby nie ustanowiono zabezpieczenia na nieruchomości, bank nie udzieliłby kredytu, jak również, że wobec takiego zabezpieczenia zaoferuje on bardziej korzystne warunki kredytowania niż przy braku takiego zabezpieczenia nie uzasadnia istnienia związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decydujące bowiem znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych ma faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a nie treść umowy zawartej z bankiem.
Fakt ustanowienia na nieruchomości mieszkalnej hipoteki, stanowiącej zabezpieczenie spłaty kredytu zaciągniętego na cele prowadzonej działalności gospodarczej nie oznacza również, iż nastąpiło wniesienie tej nieruchomości do działalności gospodarczej tj. przekazanie jej z majątku prywatnego do majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności. Jest to czynność prawna mająca na celu wyłącznie zabezpieczenie spłaty rat kredytu.
Nieruchomość nadal stanowi składnik majątku prywatnego, który nie jest gospodarczo wykorzystywany dla celów działalności, a co za tym idzie podatnik nie nabywa prawa do uznania za koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej bieżących kosztów związanych z jej utrzymaniem.
Odnosząc się natomiast do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej, należy wskazać, że funkcjonowanie w obrocie prawnym interpretacji indywidualnych, w których odmiennie oceniono takie same albo zbliżone stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe jest niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak, w praktyce sytuacje takie mogą mieć miejsce, choćby z uwagi na przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zmiany interpretacji indywidualnej w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Jak wynika z powołanego unormowania, przesłanką dla rozważenia zmiany interpretacji indywidualnej (tj. w istocie zmiany stanowiska w zakresie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) jest w szczególności ugruntowanie się linii orzeczniczej sądów, w której prezentowany jest odrębny niż zawarty w tym rozstrzygnięciu pogląd dotyczący interpretacji określonego przepisu lub przepisów prawa podatkowego. Wskazana okoliczność powinna być jednocześnie brana pod uwagę przy wydawaniu nowych interpretacji indywidualnych w takich samych sprawach.
Co więcej, cel instytucji interpretacji indywidualnej, jakim jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa podatkowego, nie może być realizowany z pominięciem zasady praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej). Podstawowym zadaniem tutejszego organu jest wydawanie interpretacji prawidłowych, tj. w prawidłowy sposób odczytujących normy prawne zawarte w poszczególnych przepisach prawa podatkowego, a nie utrwalających raz wyrażony pogląd w tym zakresie.
Reasumując, mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, iż nieruchomość, o której mowa we wniosku, której jedyny związek z działalnością to ustanowienie na niej zabezpieczenia, nie stanowi środka trwałego w prowadzonej działalności gospodarczej. Brak jest zatem podstaw prawnych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od ww. nieruchomości oraz wydatków bieżących związanych z jej utrzymaniem (podatku od nieruchomości, czynszu czy ubezpieczenia). Tym samym zajęte przez Pana stanowisko w ww. zakresie uznać należy za nieprawidłowe.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.