INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 2 lipca 2012 r. (data wpływu 5 lipca 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 września 2012 r. (data wpływu 24 września 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 lipca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (osoba fizyczna) jest podatnikiem podatku VAT. W związku z prowadzoną działalnością prowadzi „księgi rachunkowe” i opłaca podatek liniowy. Wnioskodawca w ramach swojej działalności prowadzi sklep z materiałami budowlanymi oraz sprzedaż usług budowlanych. Wnioskodawca planuje wybudować dla „siebie samego - domek jednorodzinny”, którą to inwestycję zamierza zrealizować korzystając z materiałów z własnego sklepu oraz korzystając z pracy pracowników prowadzonej przez siebie firmy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Czy Wnioskodawca może zaksięgować jako koszt materiały w cenie zakupu, tj. bez marży? Zdaniem Wnioskodawcy, może On zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatki na zakup materiałów budowlanych do tej usługi w cenie zakupu, tj. bez marży. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi sklep z materiałami budowlanymi oraz sprzedaż usług budowlanych.
Wnioskodawca zamierza wybudować dla siebie samego - „domek jednorodzinny”, korzystając m. in. z materiałów z prowadzonego sklepu. Handel polega na nabywaniu towarów w celu ich dalszej odsprzedaży. Cena sprzedaży towarów z reguły jest większa od ceny ich zakupu. Różnica między cenami stanowi marżę handlową, która pozwala na pokrycie kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo handlowe i osiągnięcie zysku. Natomiast towar handlowy, to towar nabyty w określonym celu, tj. uzyskania przychodu z jego odsprzedaży. Sprzedaż towaru to najważniejsza funkcja przedsiębiorstwa handlowego. W przypadku przekazania towaru na potrzeby osobiste zamierzony cel – sprzedaży towaru nie zostanie osiągnięty.
Zwrócić uwagę należy również na to, że z umową sprzedaży mamy do czynienia wówczas, gdy przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Umowa sprzedaży ma charakter czynności dwustronnej. Biorąc zatem powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że umowa sprzedaży może być skuteczna wyłącznie wtedy, jeżeli jest zawarta przez dwie strony. Sprzedaż materiałów „samemu sobie” jest czynnością prawnie bezskuteczną – może mieć jedynie charakter przekazania materiałów budowlanych na potrzeby osobiste.
W opisanej we wniosku sytuacji nie może być mowy o sprzedaży towarów, bowiem Wnioskodawca nie otrzyma odpłatności z tego tytułu, a tym samym nie uzyska - od siebie - przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast – jak wykazano - aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Wskazać należy, że za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Skoro więc z tytułu budowy domu Wnioskodawca nie uzyska przychodu, to wydatki poniesione w związku z zakupem materiałów budowlanych nie spełniają kryteriów celowości, o których mowa w cytowanym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego, wykorzystanie na własne potrzeby materiałów budowlanych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży materiałów budowlanych skutkować będzie koniecznością wyłączenia wszystkich wydatków związanych z budową prywatnego domu z kosztów prowadzonej działalności.
Zatem, Wnioskodawca nie ma prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na zakup materiałów budowlanych wykorzystanych na budowę domu jednorodzinnego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej datowania. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.