INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. z. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2014 r. (data wpływu 27 stycznia 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Podatek dochodowy spółka rozlicza według skali podatkowej, zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje za pomocą podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Spółka, której Wnioskodawczyni jest wspólnikiem zajmuje się odzyskiwaniem odszkodowań (wynagrodzeń) od przedsiębiorstw przesyłowych z tytułu służebności przesyłowych (gruntowych) na rzecz klientów (zleceniodawców), których reprezentuje interesy przy negocjacjach z przedsiębiorstwami przesyłowymi lub przed właściwymi sądami.
Zgodnie z umową zawartą z klientami, spółka od uzyskanych odszkodowań otrzymuje od 25% do 40% prowizyjnego wynagrodzenia netto plus obowiązującą stawka podatku od towarów i usług. Otrzymane przez klienta wynagrodzenie w całości wpływa na konto spółki, z którego to wynagrodzenia spółka dokonuje potrącenia należnej sobie prowizji wraz z podatkiem od towarów i usług a różnica w terminie 14 dni od wpływu na rachunek bankowy spółki przekazywana jest na konto zleceniodawcy.
Procedurę taką spółka stosuje w celu zabezpieczenia interesów klientów, ponieważ zdarza się, że przedsiębiorstwa przesyłowe regulują należności dla firm pośredniczących natomiast nie płacą przez dłuższy czas właścicielom nieruchomości. W niektórych przypadkach są oni zmuszeni do występowania o należne wynagrodzenie z powództwa cywilnego mając do spółki pretensje o nieuczciwe prowadzenie ich interesów. Zaewidencjonowane w księdze przychody i koszty rozliczane są proporcjonalnie do udziału każdego ze wspólników w przychodach i kosztach zgodnie z Umową Spółki. Ewentualny dochód podlega opodatkowaniu u każdego ze wspólników. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni traktować ma całość otrzymanego przez klienta wynagrodzenia czy tylko kwotę należnej prowizji? Wnioskodawczyni uważa, że przychodem z działalności gospodarczej będzie kwota netto należnej zgodnie z umową prowizji a nie całość wynegocjowanego dla klienta odszkodowania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
Równocześnie w myśl art. 8 ust. 2 ww. ustawy, zasady te stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki nie będącej osobą prawną. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Przychodami z działalności gospodarczej są więc kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie pojęcia „kwota należna”, determinuje ono bowiem rozumienie przychodu z działalności gospodarczej.
Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia „kwota należna”, konieczne jest zatem odwołanie się do słownikowego rozumienia tego pojęcia. W myśl Słownika języka polskiego „należny”, to przysługujący, należący się komuś”. Z kolei czasownik „należeć się” oznacza tyle co „przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę”. Należy jednak mieć na uwadze fakt, że w większości przypadków umowy występujące w obrocie gospodarczym mają charakter odpłatny. Wierzytelności pieniężne (należności) związane są z dokonywaniem przez podatnika innych świadczeń na rzecz drugiej strony. Są więc kwotami należnymi za świadczenie wykonywane przez podatnika.
Tak więc w celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw otrzymania przez podatnika kwoty należnej. Jest to tym bardziej istotne, że w niektórych przypadkach kwoty otrzymane nie są kwotami należnymi. Dotyczyć to może w szczególności tych umów, w których podatnik występuje jako szeroko rozumiany pośrednik (przedstawiciel, pełnomocnik, zastępca pośredni etc.). W tych przypadkach, gdy podatnik działa na rzecz kogoś innego, kwotami należnymi nie są kwoty otrzymane od osoby, która jest drugą stroną umowy zawieranej i wykonywanej przez pośrednika, lecz wynagrodzenie wypłacane podatnikowi przez osobę, na rzecz której działa.
Przychodem z działalności gospodarczej jest wówczas prowizja (lub inaczej: określone wynagrodzenie), a nie kwoty otrzymywane z tytułu czynności dokonywanej przez podatnika (działającego na rzecz innej osoby). W znaczeniu słownikowym (Internetowy Słownik Języka Polskiego PWN) „prowizja” oznacza wynagrodzenie za pośrednictwo w transakcji handlowej ustalane w procentach od wartości transakcji. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej.
Spółka zajmuje się odzyskiwaniem odszkodowań (wynagrodzeń) od przedsiębiorstw przesyłowych z tytułu służebności przesyłowych (gruntowych) na rzecz klientów (zleceniodawców), których interesy reprezentuje przy negocjacjach z przedsiębiorstwami przesyłowymi lub przed właściwymi sądami. Zgodnie z umową zawartą z klientami, spółka od uzyskanych odszkodowań otrzymuje od 25% do 40% prowizyjnego wynagrodzenia netto plus obowiązująca stawka podatku od towarów i usług.
Otrzymane przez klienta wynagrodzenie w całości wpływa na konto spółki, z którego to wynagrodzenia spółka dokonuje potrącenia należnej sobie prowizji wraz z podatkiem od towarów i usług a różnica w terminie 14 dni od wpływu na rachunek bankowy spółki przekazywana jest na konto zleceniodawcy.
Mając zatem na uwadze opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej w przypadku świadczenia usług związanych z odzyskiwaniem odszkodowań (wynagrodzeń) od przedsiębiorstw przesyłowych z tytułu służebności przesyłowych (gruntowych) na rzecz klientów (zleceniodawców), będzie kwota ustalonej na podstawie umowy prowizji netto, stanowiąca w tym przypadku różnicę pomiędzy kwotą wpływu na rachunek bankowy spółki a kwotą przekazaną klientowi (zleceniodawcy) stanowiącą wynagrodzenie.
Dodatkowo wskazać należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego nie jest zgodny ze stanem rzeczywistym wydana interpretacja nie chroni Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.