INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. (data wpływu 8 lutego 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w części zwolnienia przedmiotowego – jest nieprawidłowe, natomiast w pozostałej części - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 2 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych gmin.
Realizacja tych zadań jest prowadzona w postaci Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, stanowiącego część strategii rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez Radę Miejską. W celu realizacji Programu, na podstawie art. 41 ust. 3 ww. ustawy, Prezydent Miasta powołał Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Natomiast zgodnie z przepisem art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy, w skład Komisji wchodzą osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Są to zarówno pracownicy Wnioskodawcy, jak i osoby będące pracownikami innych podmiotów, przedstawiciele służb mundurowych czy stowarzyszeń.
Członkowie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pełnią swoje obowiązki na podstawie powołania Zarządzeniem Prezydenta Miasta. Zakres i tryb działania Komisji określony jest w regulaminie, który stanowi załącznik do ww. Zarządzenia. Zasady wynagradzania członków Komisji określiła Rada Miejska w Miejskim Programie Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Członkowie Komisji biorą udział w szkoleniach mających na celu pogłębianie wiedzy merytorycznej oraz lepsze wypełnianie przez nich obowiązków.
Faktury za koszt prowadzonych szkoleń wystawiane są na Wnioskodawcę, który zgodnie z zarządzeniem w sprawie powołania Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zapewnia techniczno-organizacyjną obsługę posiedzeń Komisji, jak również wypłatę wynagrodzenia za odbyte posiedzenie. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy od przychodu za szkolenie członka Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych należy pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych? Jeżeli tak, to: Czy zaliczka na podatek dochodowy dotyczy także osoby – pracownika Wnioskodawcy?
Jak pobrać zaliczkę na podatek dochodowy, skoro członek Komisji nie dostaje z tytułu udziału w szkoleniu żadnych środków pieniężnych? Czy ma on wpłacić zaliczkę z własnych środków do kasy lub na rachunek bankowy Wnioskodawcy? Jaką wysokość mają koszty uzyskania przychodu? Co jest podstawą opodatkowania dla danego członka Komisji, który nie jest pracownikiem Wnioskodawcy? – wynagrodzenie należne szkolącemu podzielone przez liczbę uczestników szkolenia, czy cały „koszt” szkolenia łącznie z wyżywieniem i zakwaterowaniem, podzielony przez liczbę uczestników szkolenia?
Zdaniem Wnioskodawcy, od przychodu za szkolenie członka Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych należy pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jednak, gdy członkiem Komisji jest osoba będąca jednocześnie pracownikiem Wnioskodawcy, takie szkolenie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawca uważa, że członek Komisji (niebędący jednocześnie pracownikiem Wnioskodawcy) jest zobowiązany wpłacić do kasy lub na jego rachunek bankowy kwotę zaliczki na podatek dochodowy przed udostępnieniem tego świadczenia, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto ustalając wysokość zaliczki na podatek dochodowy, należy uwzględnić koszty uzyskania przychodu zgodnie z zasadami określonymi w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc w wysokości 20%.
Zdaniem Wnioskodawcy, podstawą opodatkowania dla danego członka Komisji, który nie jest Jego pracownikiem, jest cały „koszt” szkolenia, na który składa się w szczególności wynagrodzenie prowadzącego szkolenie, wyżywienie i zakwaterowanie uczestników, podzielony przez ich liczbę. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w części dotyczącej zastosowania zwolnienia przedmiotowego uznaje się za nieprawidłowe, natomiast w pozostałej części za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2 tej ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
W myśl art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z przepisu art. 13 pkt 6 ww. ustawy wynika, iż za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9. Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy m.in. opracowanie i realizacja gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych ze szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup szczególnego ryzyka (art.
17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są zobowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy.
W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych gmin. W ramach realizacji powyższych zadań, na podstawie art. 41 ust. 3 cytowanej ustawy, wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) powołują gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych, w szczególności inicjujące działania w zakresie określonym w ust. 1 oraz podejmujące czynności zmierzające do orzeczenia o zastosowaniu wobec osoby uzależnionej od alkoholu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego.
W skład powyższych komisji wchodzą osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych (art. 41 ust. 4 powołanej ustawy). Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, iż w celu realizacji Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Prezydent Miasta powołał Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w skład której wchodzą osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Są to zarówno pracownicy Wnioskodawcy, jak i osoby będące pracownikami innych podmiotów, przedstawiciele służb mundurowych czy stowarzyszeń.
Członkowie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pełnią swoje obowiązki na podstawie powołania Zarządzeniem Prezydenta Miasta. Zakres i tryb działania Komisji określony jest w regulaminie, który stanowi załącznik do ww. Zarządzenia. Zasady wynagradzania członków Komisji określiła Rada Miejska w Miejskim Programie Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Członkowie Komisji biorą udział w szkoleniach mających na celu pogłębianie wiedzy merytorycznej oraz lepsze wypełnianie przez nich obowiązków.
Faktury za koszt prowadzonych szkoleń wystawiane są na Wnioskodawcę, który zgodnie z zarządzeniem w sprawie powołania Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zapewnia techniczno-organizacyjną obsługę posiedzeń Komisji, jak również wypłatę wynagrodzenia za odbyte posiedzenie. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż uczestnictwo w szkoleniu przy jednoczesnym nie ponoszeniu wydatków z tego tytułu stanowi dla członków Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nieodpłatne świadczenie, którego otrzymanie skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przychód ten należy ustalić według zasad określonych w art. 11 ust. 2a ww. ustawy. Jego wysokość, którą stanowi wartość pieniężna otrzymanego świadczenia, obejmującego zarówno wynagrodzenie szkolącego jak i wyżywienie z zakwaterowaniem, to koszt jednostkowy udziału poszczególnych uczestników szkolenia. Jeżeli odpłatność za zorganizowanie szkolenia będzie dokonana ryczałtowo na podstawie wystawionej faktury, koszt całkowity należy podzielić przez liczbę wszystkich uczestników, którzy zostaną wytypowani do wzięcia w nim udziału a następnie tak ustaloną kwotę przypisać osobom, które wzięły w nim udział.
Łączna wartość kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę, przypadająca na każdą z tych osób stanowić będzie ich przychód. Ponieważ beneficjentami świadczenia są członkowie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych należy uzyskany z tego tytułu przychód zakwalifikować do przychodów z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, o których mowa w art. 13 pkt 6 cytowanej ustawy. Od uzyskiwanych przez te osoby ww. nieodpłatnych świadczeń Wnioskodawca jako płatnik obowiązany jest do poboru zaliczek na podatek dochodowy.
Obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconego świadczenia wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Stosownie do art. 42 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Natomiast z przepisu art. 42 ust. 1a ww. ustawy wynika, iż w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
Zgodnie z treścią art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 - w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Z powyższego wynika, że Wnioskodawca – jako płatnik – zobowiązany jest pobrać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od ww. przychodów uzyskanych przez członka Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.
Przy obliczaniu zaliczek powinien zaś uwzględnić koszty uzyskania przychodu według zasad określonych w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli przedmiotem świadczeń, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 nie są pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem wygranej (nagrody) lub świadczenia.
Ustawodawca nie unormował jednak technicznego sposobu rozliczeń płatnika z podatnikiem, a zatem w sytuacji, gdy na członkach Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych ciąży obowiązek wpłacenia zaliczki w związku z otrzymaniem przedmiotowych świadczeń, sposób dokonania zapłaty pozostaje w gestii uzgodnienia stron.
Odnosząc się natomiast do wskazanego przez Wnioskodawcę art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy, który stanowi, iż wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego, stwierdzić należy, iż nie będzie miał on w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż członkowie Komisji pełnią swoje obowiązki na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta. W związku z tym nie można powiedzieć, że zachodzi, niezbędna dla zastosowania powyższego zwolnienia przedmiotowego, relacja pracodawca – pracownik.
Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż nabyta wiedza zostanie wykorzystana w pracy zawodowej. Reasumując, w stosunku do członków Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Wnioskodawca jako płatnik obowiązany jest pobrać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodu uzyskanego przez te osoby z tytułu udziału w szkoleniu. Członek tej Komisji w sytuacji, gdy nie otrzymuje żadnych środków pieniężnych jest obowiązany wpłacać z własnych środków kwoty zaliczki na konto lub do kasy Wnioskodawcy.
Przy obliczaniu zaliczek należy uwzględnić koszty uzyskania przychodu zgodnie z zasadami określonymi w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.