INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2013 r. (data wpływu – 5 marca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży lokalu mieszkalnego – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży lokalu mieszkalnego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej przydzielił Pani w 2001 r. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego.
Powyższe wiązało się z adaptacja pomieszczeń gospodarczych, w związku z czym wspólnie z mężem poniosła Pani koszty ich przerobienia na lokal mieszkalny w kwocie 13938,49 zł (obejmujące roboty budowlane, sanitarne i elektryczne). Poniesione wydatki zostały zaliczone na poczet wymaganego wkładu budowlanego w wysokości 27618,00 zł (pozostała część , tj. kwota 13679,51 zł została uregulowana). Natomiast w dniu 19 sierpnia 2010 r. w drodze darowizny przekazali Państwo ww. lokal małoletniej córce. Darowizna ta była zwolniona z podatku od spadków i darowizn. Jednakże nadal wspólnie z mężem zarządzała Pani majątkiem córki.
Następnie w 2012 r. ww. lokal mieszkalny został sprzedany przez Panią i męża w imieniu córki na podstawie postanowienia sądowego zezwalającego na dokonanie tej czynności prawnej przekraczającej zwykły zarząd majątkiem małoletniej (umowa sprzedaży w formie aktu notarialnego, wartość 87000,00 zł). Córka była zameldowana w tym lokalu od chwili jego nabycia przez Panią i męża, tj. od dnia 1 marca 2001 r., do chwili jego zbycia, tj. do dnia 29 października 2012 r. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy jest Pani zobowiązana zapłacić podatek dochodowy?
Jeśli tak, czy może Pani uwzględnić jako koszty uzyskania przychodu koszty nabycia tego lokalu poniesione wspólnie przez Panią i męża przed i w 2001 r. – na podstawie zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej o wysokości poniesionych nakładów? Czy może Pani pomniejszyć przychód ze sprzedaży o kwotę na jaką opiewa wystawiony przez biuro nieruchomości rachunek za usługi pośrednictwa w sprzedaży, jako koszt odpłatnego zbycia? Czyj NIP podać w PIT-39: Pani czy męża bądź obydwojga? Czy wymagany jest podpis córki w PIT-39? Czy wymagane jest upoważnienie co do podpisu PIT-39?
Czy dla uzyskania zwolnienia z opodatkowania dochodu może Pani wspólnie z mężem nabyć w imieniu córki w ciągu 2 lat inną nieruchomość? Jakie dokumenty należy złożyć do dnia 30 kwietnia 2013 r.? Czy małoletnie dziecko może dokonać takiej transakcji? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania od pierwszego do trzeciego, natomiast w zakresie pytania od czwartego do siódmego wniosek zostanie rozpatrzony odrębnym rozstrzygnięciem. Zdaniem Pani, nie sposób się zgodzić z tym, że jest zobowiązana złożyć w imieniu córki informację PIT-39 i zapłacić podatek przy zastosowaniu stawki 19%.
Wedle Pani stanowiska, uwzględniając przy tym przepisy dotyczące dochodu uzyskanego przez małoletnie dziecko ze sprzedaży dokonanej przez jego przedstawicieli ustawowych, wywnioskować należy, że dochód ten jest dochodem rodzica, a w konsekwencji on jest odpowiedzialny za rozliczenie podatku. Ww. lokal mieszkalny został nabyty wspólnie przez Panią i męża w 2001 r., a następnie podarowany małoletniej córce, co było zwolnione od podatku od spadków i darowizn, w końcu sprzedane przez Państwo w imieniu córki.
Zatem lokal ten – w Pani opinii – należał praktycznie do Niej i męża nawet po dokonaniu darowizny na rzecz własnego dziecka, ponieważ sprawowali nadal zarząd tym majątkiem, a do chwili sprzedaży upłynęło 11 lat. Od kilku lat mieszkają Państwo poza granicami kraju, prowadząc „normalne” życie polegające na uczestnictwie w życiu społecznym, pracy i nauce. Zdecydowali się Państwo pozostać tutaj najdłużej jak to możliwe. Córka planuje dalszą naukę, za która będzie trzeba zapłacić, dlatego potrzebne są Państwu pieniądze. Płacąc tak wysoki podatek ubędzie Państwu sporo środków, które mogłyby być zainwestowane w przyszłe życie córki.
Powyższe okoliczności wskazują na to, że darowizna nie była dokonana na rzecz obcej osoby lecz własnego dziecka. Zrobili to Państwo na wypadek powrotu córki do Polski. Jednakże sprawy potoczyły się inaczej, stąd decyzja o sprzedaży. Zatem opisany we wniosku lokal był w Pani i męża posiadaniu przez 11 lat, w związku czym nie powinna płacić podatku od jego sprzedaży. Ponadto istnieją przepisy mówiące, że dochód ze sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze darowizny jest wolny od podatku. W świetle obowiązującego stanu prawnego Pani stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jest prawem zbywalnym, przechodzi na spadkobierców i podlega egzekucji. Jest ono ograniczonym prawem rzeczowym. W myśl zaś art. 2451 Kodeksu cywilnego do przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości potrzebna jest umowa między uprawnionym a nabywcą oraz - jeżeli prawo jest ujawnione w księdze wieczystej - wpis do tej księgi, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zatem zawarcie omawianej umowy następuje pomiędzy podmiotem ograniczonego prawa rzeczowego (podmiotem uprawnionym - dysponentem prawa) a nabywcą. Z kolei stosunki pomiędzy rodzicami a ich małoletnimi dziećmi regulują przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie bowiem z art. 101 § 1 Kodeksu rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską, przy czym zarząd sprawowany przez rodziców nie obejmuje zarobku dziecka ani przedmiotów oddanych mu do swobodnego użytku (§ 2).
Ponadto rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko (§ 3). Zarząd majątkiem dziecka, pozostającego pod władzą rodzicielską, stanowi atrybut tej władzy. Zarząd ten nakłada na rodziców obowiązek i nadaje prawo wykonywania wszystkich koniecznych czynności faktycznych i prawnych, z tym zastrzeżeniem, że doznają oni w tym zakresie z mocy ustawy istotnego ograniczenia; polega ono na tym, że rodzice nie mogą dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko bez zezwolenia sądu opiekuńczego (art.
101 § 3 k.r.o.). Konsekwencją braku zezwolenia sądu opiekuńczego przewidzianego w przytoczonym przepisie jest nieważność czynności prawnej dokonanej przez przedstawiciela ustawowego. W świetle powyższego dokonana na rzecz małoletniej córki darowizna opisanego we wniosku spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego skutkowała przejściem tegoż prawa do majątku dziecka, czyli majątku odrębnego od majątku wspólnego Pani i męża bądź – jeśli takie istnieją – majątku osobistego każdego z Państwa. Niemniej jednak rodzice zobowiązani są do sprawowania w ramach władzy rodzicielskiej zwykłego zarządu majątkiem dziecka.
Jednakże już zbycie należącego do małoletniego opisanego we wniosku prawa do lokalu wymagało jako przekraczające czynności zwykłego zarządu zgody sądu opiekuńczego. Zatem – wbrew Pani stanowisku – przedmiotowe prawo do lokalu mieszkalnego od dnia dokonania darowizny nie należało już do Pani i męża majątku wspólnego, a jedynie do małoletniej córki. Zaś sprawowania zarządu majątkiem dziecka nie można utożsamiać z prawem własności. Na gruncie zaś przepisów podatkowych art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) stanowi, że ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych.
W świetle powyższego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mają zastosowanie do osób fizycznych, niezależnie od ich wieku, obywatelstwa czy też miejsca zamieszkania. Okoliczności te nie mają bowiem wpływu na status bycia podatnikiem, jaki przypisany jest osobie fizycznej. Zatem status podatnika, jaki przypisany jest osobie fizycznej, jest niezależny od jej wieku. W szczególności nie jest związany z osiągnięciem pełnoletności.
Na podstawie zaś art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy dochody małoletnich dzieci własnych i przysposobionych, z wyjątkiem dochodów z ich pracy, stypendiów oraz dochodów z przedmiotów oddanych im do swobodnego użytku, podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dolicza się do dochodów rodziców, chyba że rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł przychodów dzieci.
Jednakże do swoich dochodów rodzice nie mogą doliczyć dochodów ze sprzedaży należącej do osoby małoletniej nieruchomości lub prawa majątkowego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy (w tym spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego), bowiem nie są one przekazywane rodzicom. Sąd opiekuńczy najpierw musi wyrazić zgodę na sprzedaż nieruchomości lub ww. prawa (tego rodzaju sprzedaż jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu jego majątkiem, do którego z mocy prawa upoważnieni są rodzice), następnie środki, co do zasady, złożone są w depozycie sądowym do czasu osiągnięcia przez małoletniego pełnoletniości.
Każde wydatkowanie pieniędzy odbywa się tylko za zgodą sądu, także gdy chodzi o wydatkowanie na cele umożliwiające zwolnienie z opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości. W świetle powyższego skoro w chwili sprzedaży ww. prawo do lokalu mieszkalnego nie należało do Pani, bowiem zbyła je w 2010 r. na rzecz małoletniej córki, to tym samym nie powstał u Niej przychód z tytułu jego zbycia, a w konsekwencji obowiązek zapłaty podatku. Ponadto nie przesądzając powstałych w stosunku do małoletniej córki skutków podatkowych dokonanej sprzedaży, wskazać również należy, iż ewentualny dochód nie podlegałby doliczeniu do Pani dochodów.
Nadto, mając na uwadze, iż wskazane we wniosku prawo do lokalu zostało zbyte przez Panią i męża w imieniu córki, zaznacza się, że zgodnie z art. 14k § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zastosowanie się do niniejszej interpretacji przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego tę interpretację nie może szkodzić – również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej – tylko Wnioskodawczyni. Natomiast mąż, chcąc uzyskać interpretację indywidualną, powinien indywidualnie wystąpić z wnioskiem o jej wydanie.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.