INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 8 stycznia 2013 r. (data wpływu 11 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 stycznia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego.
We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy rozwiązała z zakładem pracy umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony. Powodem rozwiązania ww. umowy było dopuszczenie się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracodawcy, polegającego na niewypłacaniu w określonym terminie wynagrodzeń za pracę. Na interwencję Wnioskodawczyni, po kilku miesiącach, pracodawca wypłacił Jej odszkodowanie na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. Od wypłaconego odszkodowania pracodawca potrącił podatek.
Wobec powyższego zadano następujące pytanie: Czy odszkodowanie wypłacone Wnioskodawczyni, która rozwiązała umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odszkodowanie wypłacone na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym ponieważ odszkodowanie to nie stanowi odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia, zasady ustalania wynikają z przepisów odrębnych ustaw. Nie zachodzą również w tym stanie faktycznym wyjątki, które nie mają tu zastosowania.
Wobec powyższego kwoty otrzymanego odszkodowania nie należy wykazywać w zeznaniu podatkowym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy rozwiązała z zakładem pracy umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony. Powodem rozwiązania ww. umowy było dopuszczenie się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracodawcy, polegającego na nie wypłacaniu w określonym terminie wynagrodzeń za pracę. Na interwencję Wnioskodawczyni, po kilku miesiącach, pracodawca wypłacił Jej odszkodowanie na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. Od wypłaconego odszkodowania pracodawca potracił podatek.
Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni.
Uwzględniając zatem obowiązujące uregulowania prawne przedmiotowe odszkodowanie, przyznane Wnioskodawczyni na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy należy zakwalifikować jako odszkodowanie, którego wysokość wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw i które jednocześnie nie zostało wymienione w wyjątkach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a) - g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż odszkodowanie wypłacone Wnioskodawczyni jako pracownicy która rozwiązała umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy jest zwolnione z podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że Wnioskodawczyni ww. świadczenia nie ma obowiązku wykazania w zeznaniu podatkowym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.