INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 18 kwietnia 2012 r. (data wpływu 23 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 14 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania ekwiwalentu wypłacanego sędziom sportowym - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 kwietnia 2012 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 14 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania ekwiwalentu wypłacanego sędziom sportowym. We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W Związkach Sportowych sędziowie sportowi, po przeprowadzeniu zawodów, wypełniają listy wypłat sędziowskich z kwotami należnymi w formie ryczałtów i podpisują się na nich. Dowodem wypłat, są listy wypłat sędziowskich na podstawie wypłacanych ekwiwalentów, według ustalonych cen umownych.
Związki Sportowe z sędziami nie mają umów, natomiast ustalają wysokość ekwiwalentu za mecz, ale w sytuacji rozgrywek dzieci i młodzieży organizator np.: Szkoła Podstawowa, Zespoły Szkół, trener z uprawnieniami sędziowania, ustala wysokość stawek między sędziami w zależności od trwania meczu i rangi zawodów. Listy te opiewają często na kwoty niższe niż 200 zł przypadające na jednego sędziego. Zgłoszenie zawodów we wszystkich dyscyplinach sportowych kierowane jest do Okręgowego Związku Sportowego z prośbą o obsadę sędziowską w formie: pisemnej, ustnej, telefonicznej lub e-mail. Związek Okręgowy na tej podstawie wyznacza i potwierdza sędziów na zawody sportowe w ww. formie.
Rozliczenie sędziów następuje na Drukach Ministerstwa Sportu w formie list wypłat sędziowskich. W związku z powyższym zadano następujące pytania. W jaki sposób Wnioskodawca ma opodatkować dochody, w sytuacji, gdy niektórzy sędziowie występują kilka razy w miesiącu i na każdej liście wypłat nie przekraczają 200 zł? Czy należy łączyć ich wynagrodzenie za cały miesiąc i dopiero wypełniać listy z kosztami uzyskania przychodu ponieważ sędzia uzyska dochód np. za miesiąc kwiecień w sumie 1.800 zł? Czy nie uwzględniać kosztów uzyskania przychodów i nie łączyć ich z całego miesiąca?
Czy dochody przekraczające 200 zł na jednego sędziego w danym miesiącu należy wypłacać z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodów, na jakiej deklaracji? Jak należy rozliczać sędziego na koniec roku, gdy dochody nieprzekraczają 200 zł z jednej listy sędziowskiej a występują np. kilka razy w ciągu miesiąca? Zdaniem Wnioskodawcy, dochody powinny być wykazywane bez pomniejszania o koszty uzyskania przychodów i bez ich łączenia w danym miesiącu na każdego sędziego. Sędziowie, którzy będą brali udział tylko raz w miesiącu na zawodach, powinni mieć w danym dniu wypłacone świadczenie pieniężne.
Wyjątek stanowi sędzia, który od razu przekroczy 200 zł, powinien mieć wypłacone wynagrodzenie, z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodów, w danym dniu zawodów. Wnioskodawca nie wystawia imiennych informacji PIT-11, sporządza jedynie deklaracje PIT-8AR, w których wykazuje zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18% przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn.
Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, źródłem przychodów jest m.in. działalność wykonywana osobiście.
W myśl art. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 lub 5-9, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł – w wysokości 18% przychodu. Analiza normy prawnej wyrażonej w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma miejsce, gdy: umowa zawarta jest z osobą niebędącą pracownikiem płatnika, kwota należności z tytułu tej umowy nie przekracza 200 zł oraz wysokość należności wynika z umowy.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że sędziowie sportowi, po przeprowadzeniu zawodów, wypełniają listy wypłat sędziowskich z kwotami należnymi w formie ryczałtów i podpisują się na nich. Dowodem wypłat, są listy wypłat sędziowskich na podstawie wypłacanych ekwiwalentów, według ustalonych cen umownych. Związki Sportowe (w tym Wnioskodawca) z sędziami nie mają umów, natomiast ustalają wysokość ekwiwalentu za mecz, ale w sytuacji rozgrywek dzieci i młodzieży organizator np.: Szkoła Podstawowa, Zespoły Szkół, trener z uprawnieniami sędziowania, ustala wysokość stawek między sędziami w zależności od trwania meczu i rangi zawodów.
Listy te opiewają często na kwoty niższe niż 200 zł przypadające na jednego sędziego. Zgłoszenie zawodów we wszystkich dyscyplinach sportowych kierowane jest do Okręgowego Związku Sportowego z prośbą o obsadę sędziowską w formie: pisemnej, ustnej, telefonicznej lub e-mail. Związek Okręgowy na tej podstawie wyznacza i potwierdza sędziów na zawody sportowe w ww. formie. Rozliczenie sędziów następuje na Drukach Ministerstwa Sportu w formie list wypłat sędziowskich.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż uregulowania zawarte w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki przewidziane tym przepisem.
W kontekście przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz dokonanej powyżej analizy przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że w stosunku do ekwiwalentów wypłacanych sędziom nie zostaną spełnione wynikające z ww. przepisu przesłanki, bowiem sędziów otrzymujących przedmiotowe ekwiwalenty nie wiążą umowy z których wynikałaby ich wysokość, a ekwiwalenty te są każdorazowo wypłacane jedynie na podstawie wskazanej we wniosku listy wypłat ekwiwalentów sędziowskich.
W związku z powyższym, pomimo, że ekwiwalenty wypłacane sędziom mogą nie przekraczać kwoty 200 zł nie ma możliwości zastosowania do wypłacanych ekwiwalentów art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wysokość wypłacanego ekwiwalentu nie wynika z zawartej umowy. Wobec powyższego na Wnioskodawcy ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art.
41 ust. 1a ww. ustawy).
Stosownie do art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 ustala się w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód Przepis art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obliguje płatników, o których mowa w art. 41, do przekazywania kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Zgodnie z art. 42 ust. 1a ww. ustawy, w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru (PIT-4R).
Natomiast stosownie do art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-11). Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.