INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 27 kwietnia 2012 r. (data wpływu 30 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 13 czerwca 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia daty nabycia lokalu mieszkalnego w przypadku rozwiązania umowy dożywocia - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 30 kwietnia 2012 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 13 czerwca 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia daty nabycia lokalu mieszkalnego w przypadku rozwiązania umowy dożywocia. We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni w dniu 25 września 2006 r. nabyła, jako główny najemca, od Spółdzielni Mieszkaniowej mieszkanie o powierzchni użytkowej 26,50 m2. W dniu 4 grudnia 2006 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę o dożywocie z małżonkami.
W umowie tej Wnioskodawczyni przeniosła do majątku wspólnego małżonków K. prawo własności do ww. lokalu mieszkalnego wraz ze związanym z jego własnością udziałem w nieruchomości wspólnej w zamian za dożywocie w rozumieniu art. 908 Kodeksu cywilnego. Małżonkowie K. zobowiązali się zapewnić Wnioskodawczyni dożywotnie utrzymanie, w szczególności mieszkanie, a także pomoc i pielęgnowanie w chorobie. W dniu 26 października 2011 r. na podstawie aktu notarialnego ww. umowa dożywocia została przez strony rozwiązania i prawo własności lokalu zostało ponownie przeniesione (zwrócone) na Wnioskodawczynię.
W dniu 16 listopada 2011 r. Wnioskodawczyni (działając przez pełnomocnika) na podstawie aktu notarialnego sprzedała lokal mieszkalny. Obecnie Wnioskodawczyni przebywa w Domu Seniora i w całości pokrywa koszty tego pobytu z emerytury oraz dochodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania. Jest osobą samotną, niepełnosprawną z orzeczoną I grupą inwalidzką. Wnioskodawczyni była zmuszona do sprzedaży mieszkania, gdyż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w P. odmówił jej skierowania do domu Pomocy Społecznej, a K. po śmierci męża z uwagi na swój stan zdrowia nie mogła zapewnić jej całodobowej opieki. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
W jaki sposób należy liczyć 5-letni okres o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku rozwiązania umowy o dożywocie? Wnioskodawczyni uważa, iż umowa rozwiązania dożywocia z dnia 26 października 2011 r. nie niweczy skutków przeniesienia własności lokalu mieszkalnego na podstawie umowy dożywocia z dnia 4 grudnia 2006 r. co oznacza, że w dacie sprzedaży lokalu mieszkalnego w dniu 16 listopada 2011 r. nie upłynęło 5 lat od dnia nabycia i będzie zobowiązana do zapłaty 19% podatku dochodowego od osób fizycznych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Zatem odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych nie rodzi na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutków podatkowych jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie lub wybudowanie. Z analizy wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni w dniu 25 września 2006 r. nabyła, jako główny najemca, od Spółdzielni Mieszkaniowej mieszkanie o powierzchni użytkowej 26,50 m2. W dniu 4 grudnia 2006 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę o dożywocie z małżonkami.
W umowie tej Wnioskodawczyni przeniosła do majątku wspólnego małżonków. prawo własności do ww. lokalu mieszkalnego wraz ze związanym z jego własnością udziałem w nieruchomości wspólnej w zamian za dożywocie w rozumieniu art. 908 kodeksu cywilnego. W dniu 26 października 2011 r. na podstawie aktu notarialnego ww. umowa dożywocia została przez strony rozwiązania i prawo własności lokalu zostało ponownie przeniesione (zwrócone) na Wnioskodawczynię. W dniu 16 listopada 2011 r. Wnioskodawczyni (działając przez pełnomocnika) na podstawie aktu notarialnego sprzedała lokal mieszkalny.
Istotnym dla niniejszego rozstrzygnięcia, jest czy zwrotne przeniesienie własności nieruchomości w wyniku rozwiązania umowy o dożywocie stanowi nabycie w rozumieniu wyżej cytowanego art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym. Przedmiotem świadczenia ze strony zbywcy (dożywotnika) jest przeniesienie własności nieruchomości. Umowa dożywocia ma charakter umowy zobowiązującej, odpłatnej i wzajemnej. Zatem, zawarta umowa dożywocia ma charakter świadczenia ekwiwalentnego.
Stosownie do art. 910 § 1 ww. ustawy przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych. W myśl art. 912 ww. ustawy prawo dożywocia jest niezbywalne. Zgodnie z art. 353¹ ww. ustawy, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższego przepisu wynika, że umowa dożywocia może ulec rozwiązaniu w drodze zawartej między stronami umowy o jej rozwiązaniu.
W takiej sytuacji, własność nieruchomości przechodzi z powrotem na zbywcę, a prawo dożywocia wygasa. Zatem, w sytuacji przedstawionej we wniosku przeniesienie własności nieruchomości na Wnioskodawczynię w 2011 r. w wyniku rozwiązania dożywocia stanowi nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym okres 5 lat, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku, w którym Wnioskodawczyni nabyła z powrotem na własność przedmiotową nieruchomość.
W konsekwencji w przypadku odpłatnego zbycia ww. nieruchomości przed upływem pięciu lat od końca roku, w którym Wnioskodawczyni nabyła ponownie prawo do przedmiotowej nieruchomości, ciąży na Niej obowiązek zapłaty 19% zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.