INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r. (data wpływu 19 czerwca 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 września 2009 r. (data wpływu 4 września 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na zakup łóżka rehabilitacyjnego - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 1 września 2009 r. (data wpływu 4 września 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na zakup łóżka rehabilitacyjnego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Jest Pan na rencie od 18-tu lat.
Do roku, w którym ukończył 60 lat posiadał Pan orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy (II grupa), a od 2005 r. posiada Pan orzeczoną częściową trwałą niezdolność do pracy (III grupa) z powodu nadciśnienia, miażdżycy, zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, stawów barkowych, kolanowych i śródstopia oraz depresji. Długotrwała, pogłębiona depresja nie pozwala na normalne funkcjonowanie. Od 25-ciu lat jest Pan pod opieką i nadzorem specjalistów i lekarza rodzinnego. Głównym sposobem ułatwiającym życie są systematyczne zabiegi terapeutyczne i rehabilitacyjne.
Co roku korzysta Pan z pobytów w sanatoriach, a dwa razy w roku z turnusów rehabilitacyjnych w ośrodku w S. Od ponad pół roku korzysta Pan z kompleksowych zabiegów na łóżku w Centrum. Zabiegi te przynoszą odczuwalne efekty. Może Pan odbywać dłuższe spacery bez bólu, łatwiej przechodzić zmiany pogody, które powodowały ataki serca i utratę przytomności. Obecnie Centrum „C” jest stanie likwidacji. Zamierza Pan kupić łóżko z własnych środków, które wykorzystywane systematycznie 2-3 razy dziennie mogłoby ułatwić samodzielne funkcjonowanie. Łóżko służy do zabiegów masażu, chiropraktyki, akupunktury, termopunktury oraz promieniami podczerwonymi.
Zakup łóżka i systematyczne stałe zabiegi ułatwią Panu wykonywanie czynności życiowych. Uważa Pan, że istnieje pewność spowolnienia procesów zwyrodnieniowych stawów i kręgosłupa, poprawy krążenia i zmniejszenia napięcia nerwowego. Łóżko zapewnia chiropraktykę – najskuteczniejszą metodę leczenia schorzeń w układzie mięśniowo-szkieletowym, a promienie podczerwone uśmierzają ból, polepszają krążenie, zmniejszają wszelkie napięcia. Jest to kompletna terapia, która oddziałowuje na prawie wszystkie Pana schorzenia, zwłaszcza kręgosłup, bolące stawy, układ nerwowy i krwionośny. Twierdzi Pan, iż to wszystko pozwoli Panu normalnie żyć i wykonywać niezbędne czynności życiowe.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy będzie Pan mógł odliczyć od dochodu za 2009 r., na podstawie faktury koszt zakupu łóżka terapeutycznego? Pana zdaniem zakup łóżka terapeutycznego będzie podlegał odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej zgodnie z obowiązującymi przepisami i z oceną prawną zdarzenia przyszłego. Wszystkie dotychczasowe praktyki dot. wydatków na cele rehabilitacyjne związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych całkowicie uzasadniają odliczenie od dochodów za 2009 r. kosztów zakupu łóżka terapeutycznego w oparciu o fakturę.
Uważa Pan, że najlepszym uzasadnieniem jest Pana stan zdrowia i wpływ dotychczasowych zabiegów na poprawę funkcjonowania w samodzielnym życiu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29–30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a–4e ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Z cytowanego przepisu wynika zatem, że podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne jest uprawniony do odliczenia od dochodu osiągniętego w danym roku podatkowym, kwot wydatków poniesionych w tym roku na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, które to ustawodawca określił wyraźnie w art. 26 ust. 7a ww. ustawy. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym.
Przepis art. 26 ust. 7a pkt 3 cytowanej ustawy stanowi, że za wydatki o których mowa w ust. 1 pkt 6, czyli wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych uważa się między innymi wydatki poniesione na: zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z art. 26 ust. 7g ww. ustawy, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r. Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną ( dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie ( art. 26 ust. 7b ustawy).
Natomiast stosownie do art. 26 ust. 7c ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14. Mając na względzie powołane przepisy należy stwierdzić, że określenie ”indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” oznacza, że można zaliczyć do nich tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne, mające cechy o charakterze szczególnym (niestandardowym), konieczne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiające tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonania wynika z niepełnosprawności.
Taki sprzęt musi więc posiadać właściwości leczniczo – rehabilitacyjne, ponadto pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek. Ponieważ zakupiony sprzęt musi być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz służyć przywracaniu sprawności organizmu a cechą zakupionego sprzętu musi być jego indywidualny charakter to w związku z tym zalecenie co do jego stosowania powinien wydać lekarz specjalista stosownie do stanu zdrowia konkretnej osoby i potrzeb indywidualnej rehabilitacji.
Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż jest Pan na rencie i posiada orzeczoną częściową trwałą niezdolność do pracy (III grupa) z powodu nadciśnienia, miażdżycy, zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, stawów barkowych, kolanowych i śródstopia oraz depresji. Zakup łóżka i systematyczne stałe zabiegi ułatwią Panu wykonywanie czynności życiowych. Uważa Pan, że istnieje pewność spowolnienia procesów zwyrodnieniowych stawów i kręgosłupa, poprawy krążenia i zmniejszenia napięcia nerwowego.
Łóżko zapewnia chiropraktykę – najskuteczniejszą metodę leczenia schorzeń w układzie mięśniowo-szkieletowym, a promienie podczerwone uśmierzają ból, polepszają krążenie, zmniejszają wszelkie napięcia. Jest to kompletna terapia, która oddziałowuje na prawie wszystkie Pana schorzenia, zwłaszcza kręgosłup, bolące stawy, układ nerwowy i krwionośny. Twierdzi Pan, iż to wszystko pozwoli Panu normalnie żyć i wykonywać niezbędne czynności życiowe. Łóżko zamierza Pan kupić z własnych środków.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż przysługuje Panu uprawnienie do odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatku na zakup łóżka rehabilitacyjnego, które należy stosować w związku z orzeczoną niepełnosprawnością i które spełnia wymogi sprzętu rehabilitacyjnego, o ile zachowane zostaną warunki określone w treści art. 26 ust. 7b, 7c, 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odliczenie to przysługuje osobie fizycznej, która jest uznana za osobę niepełnosprawną, w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, przy czym nie może ono przekroczyć wysokości dochodu do opodatkowania.
Zatem kwota, którą zamierza Pan wydatkować w 2009 r. na zakup sprzętu rehabilitacyjnego udokumentowana fakturą VAT podlegała będzie odliczeniu w zeznaniu podatkowym za rok 2009. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.