INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 11 czerwca 2010 r. (data wpływu 18 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Od dnia 1 lutego 1998 r. Wnioskodawczyni była najemcą lokalu mieszkalnego. Wynajmującym była Spółka z o.o. B. , umowa była zawarta na czas nieokreślony.
W dniu 23 czerwca 2008 r. P. Sp. z o.o. nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności budynków znajdujących się na tej nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego, w którym Wnioskodawczyni zajmowała lokal wraz ze swoją rodziną. W dniu 18 sierpnia 2008 r. nowy właściciel ww. nieruchomości P. Sp. z o.o. wniosła do Sądu w S. pozew o rozwiązanie stosunku najmu i nakaz opróżnienia lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni.
Jako powód podano, że Spółka została zawiązana w celu zrealizowania na przedmiotowej nieruchomości inwestycji deweloperskiej mającej na celu; wybudowanie na terenie działki trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (150 apartamentów) poddanie rewitalizacji budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki, w którym znajdował się lokal mieszkalny Wnioskodawczyni i który podlega ochronie konserwatora zabytków w celu przywrócenia pierwotnego wyglądu oraz wyodrębnienia pięciu samodzielnych mieszkań z przeznaczeniem na sprzedaż.
Spółka w pozwie wskazała, że do czasu opuszczenia przez najemców budynku, nie będzie mogła zrealizować inwestycji zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami projektu inwestorskiego, co skutkować będzie stratami finansowymi. Ponadto Spółka jest spółką celową zawiązaną w celu realizacji opisywanego powyżej projektu inwestycyjnego. W odpowiedzi na ww. pozew o rozwiązanie stosunku prawnego umowy najmu Wnioskodawczyni wystosowała pismo wskazujące, że Spółka nie kieruje się zasadami współżycia społecznego, jest tylko nastawiona na zyski z przedsięwzięcia. Ponadto w momencie zakupu ww. nieruchomości znana Spółce była sytuacja o wynajmie ww. lokalu.
Spółka wiedząc o tym winna przeprowadzić wstępne rozmowy z lokatorami co do sposobu rozwiązania problemu. Ponadto, podnosiła w pozwie, że jako osobie prawnej nie przysługuje jej prawo do wypowiedzenia lokatorom stosunku najmu. W tym czasie pomiędzy Wnioskodawczynią a Spółką prowadzone były negocjacje. Na początku Spółka wyraziła chęć nabycia na rzecz Wnioskodawczyni lokalu mieszkalnego w zamian za opuszczenie spornej nieruchomości. Na podstawie tych uzgodnień Wnioskodawczyni znalazła nieruchomość do nabycia, która odpowiadała warunkom stawianym przez obie strony. Wpłaciła zaliczkę na nabycie tego lokalu w kwocie 20.000 zł.
Jednakże Spółka wycofała się z wcześniejszych ustaleń i do zakupu nie doszło. W dniu 20 stycznia 2009 r. doszło do podpisania pomiędzy Wnioskodawczynią a Spółką porozumienia (pozasądowego) zgodnie z którym: strony zgodnie oświadczyły, iż na mocy niniejszego porozumienia na najbliższym terminie rozprawy sądowej zobowiązują się do zawarcia ugody sądowej, na podstawie której Spółka rozwiąże z Wnioskodawczynią stosunek najmu a Wnioskodawczyni zobowiąże się do opróżnienia spornego lokalu w terminie 30 dni od dnia zawarcia ugody.
Ponadto, ustalono także w tym porozumieniu, iż na poczet uzyskania nowego lokalu mieszkalnego, w związku z opróżnieniem lokalu dotychczas zajmowanego, Spółka na rzecz Wnioskodawczyni tytułem zadośćuczynienia zapłaci kwotę 555.000 zł (pięćset pięćdziesiąt pięć tysięcy złotych 00/100) pod warunkiem zawarcia pomiędzy stronami ugody sądowej. W piśmie procesowym skierowanym do Sądu Rejonowego w S. Wnioskodawczyni poinformowała, że w związku z zawartym pozasądowym porozumieniem P. Spółka wypłaciła Jej należność, za którą nabyła mieszkanie. Jednocześnie Wnioskodawczyni zobowiązała się do opuszczenia, opróżnienia i wydania Spółce w terminie określonym w porozumieniu, spornego lokalu.
W dniu 3 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w Sopocie rozpoznał sprawę o rozwiązanie stosunku najmu i eksmisję. Strony zawarły ugodę następującej treści: o rozwiązaniu z dniem 3 lutego 2009 r. umowy najmu, opuszczeniu przez rodzinę Wnioskodawczyni lokalu w ustalonym terminie. W lutym 2010 r. Wnioskodawczyni otrzymała od spółki PIT-8C zawierający informację o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy tytułem „zadośćuczynienia z tytułu rozwiązania stosunku najmu lokalu na podstawie ugody sądowej”. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w związku z otrzymanym zadośćuczynieniem w kwocie 555.000 zł na podstawie zawartego porozumienia pozasądowego, którego wynikiem była zawarta później ugoda sądowa Wnioskodawczyni jest zobowiązana zapłacić podatek dochodowy? Zdaniem Wnioskodawczyni przychód z tytułu zadośćuczynienia jest zwolniony z podatku dochodowego. W wyniku podpisanego porozumienia pozasądowego doszło do podpisania pomiędzy stronami ugody sądowej, w związku z czym otrzymany przychód korzysta ze zwolnienia z opodatkowania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, wolne od podatku są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Natomiast w przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a i b ustawy.
Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b cytowanej ustawy wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Powołane wyżej przepisy wskazują jednoznacznie, iż nie wszystkie odszkodowania otrzymane przez osoby fizyczne wolne są od podatku dochodowego.
Ze zwolnienia korzystają bowiem jedynie te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów rangi ustawy lub aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie bądź też wyroków czy ugód sądowych, z wyjątkiem wyłączonych ze zwolnienia wolą ustawodawcy. Jak wynika z treści wniosku Wnioskodawczyni otrzymała kwotę 555.000 zł jako zadośćuczynienie tytułem rozwiązania umowy najmu lokalu. Kwota ta została przyznana i wypłacona przez Spółkę – nowego właściciela nieruchomości na podstawie porozumienia pozasądowego, zgodnie z którym strony (tj.
Wnioskodawczyni oraz ww. Spółka) ustaliły, iż Spółka wypłaci na rzecz Wnioskodawczyni powyższą kwotę pod warunkiem zawarcia pomiędzy stronami ugody sądowej. Źródłem wypłaty zadośćuczynienia przedstawionego we wniosku nie był zatem przepis prawa ani też wyrok lub ugoda sądowa, zatem nie stanowi ono żadnego ze świadczeń odszkodowawczych objętych zwolnieniem z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ww. świadczenie nie stanowi również żadnego z innych odszkodowań wymienionych jako zwolnione w art. 21 ww. ustawy czy też dochodu określonego w art. 52, 52a i 52c lub dochodu, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W konsekwencji, w sytuacji przedstawionej we wniosku otrzymany przez Wnioskodawczynię przychód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.