INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 11 maja 2012 r. (data wpływu 18 czerwca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 czerwca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest pełnomocnikiem spółki mającej siedzibę poza granicami Polski. W toku wykonywania przez Wnioskodawcę czynności objętych zakresem przedmiotowego pełnomocnictwa zamierza przyjąć na swój rachunek bankowy środki pieniężne przeznaczone dla mocodawcy.
Z tego powodu mocodawca zawrze z Nim umowę użyczenia rachunku bankowego, który jest prowadzony przez bank mający siedzibę poza granicami Polski. Udzielający pełnomocnictwa zdecydował o takim sposobie działania aby Wnioskodawca mógł w sposób sprawny oraz płynny wykonywać czynności, do których został upoważniony. Wnioskodawca użyczając mocodawcy swojego rachunku, działał będzie bezinteresownie, a wyłącznym motywem zawarcia niniejszej umowy będzie udzielenie pomocy spółce. Wnioskodawca w wyniku tej operacji finansowej, nie odniesie żadnej korzyści majątkowej.
Śródki pieniężne, tymczasowo zlokalizowane na rachunku użyczającego, stanowiące własność spółki, zgodnie z umową użyczenia, nie będą mogły zostać przez użyczającego w żaden sposób rozdysponowane. Opisana czynność prawna będzie więc czynnością bezpłatną, niewzajemną oraz odpowiadającą wyłącznie interesowi mocodawcy. Wobec powyższego zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych: Czy na tle zarysowanego zdarzenia przyszłego powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca podkreśla, że nieograniczony obowiązek podatkowy polega na tym, że opodatkowaniu podlega całość dochodów podatnika, bez względu na to, gdzie położone są źródła przychodów, z których te dochody są osiągane. Objęte są więc tym obowiązkiem zarówno dochody ze źródeł krajowych, jak i znajdujących się za granicą.
Nieograniczony obowiązek podatkowy opiera się na stosowanej w wielu państwach zasadzie rezydencji, gdyż odnosi się do osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W opinii Wnioskodawcy w opisanej sytuacji nie zostanie osiągnięty przychód w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Poprzez zawarcie umowy używania rachunku bankowego spółka nie zobowiąże się do wypłaty wynagrodzenia czy jakiegokolwiek innego świadczenia wzajemnego względem Wnioskodawcy.
Ponadto kwoty tymczasowo zlokalizowane na rachunku użyczającego, stanowiące własność spółki, zgodnie z zawartą umową użyczenia, nie będą mogły zostać przez użyczającego w żaden sposób rozdysponowane na jego cele osobiste. Wnioskodawca nie osiągnie więc żadnej korzyści majątkowej. Zawierając umowę użyczenia Wnioskodawca kierował się będzie jedynie dobroczynnością, bezinteresownością oraz chęcią udzielenia pomocy spółce, nie mając przy tym na celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych. Artykuł 3 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Natomiast stosownie do ust. 1a tego przepisu za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ustęp 2 ww. przepisu stanowi natomiast, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Z kolei stosownie do art. 11 ust. 1 przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku podatkowego, zawarty został w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z jego treścią źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; działalność wykonywana osobiście; pozarolnicza działalność gospodarcza; działy specjalne produkcji rolnej; (uchylony) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą; kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany; inne źródła.
Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Wynika z tego, że pojęciem pierwotnym dla dochodu jest pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z przepisów tych wynika również, że przedmiotem opodatkowania jest suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów, z wyjątkiem dochodów (przychodów), które nie podlegają sumowaniu z pozostałymi przychodami i są opodatkowane w sposób ryczałtowy. W treści wniosku wskazano, że Wnioskodawca jest pełnomocnikiem spółki z siedzibą poza granicami Polski.
W toku wykonywania czynności objętych pełnomocnictwem zamierza przyjąć na swój rachunek bankowy środki pieniężne przeznaczone dla mocodawcy. Z tego powodu zawrze ze spółką umowę użyczenia rachunku bankowego. Wnioskodawca działał będzie w tym zakresie w sposób bezinteresowny, a wyłącznym motywem dokonania tej czynności chęć udzielenia pomocy spółce. Nie odniesie też z tego tytułu żadnej korzyści majątkowej. Środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym Wnioskodawcy będą stanowiły własność spółki i nie będą mogły być w żaden sposób rozdysponowane przez użyczającego.
Z powyższego wynika więc, że w opisanej sytuacji na skutek zawarcia umowy użyczenia rachunku bankowego i związanego z tym przyjęcia opisanych środków pieniężnych, Wnioskodawca nie osiągnie przychodu z żadnego ze źródeł przychodów określonych w zacytowanym art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W rezultacie nie osiągnie też dochodu, który mógłby podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dokonany na Jego rachunek bankowy transfer należących do spółki, której jest pełnomocnikiem, środków finansowych, w związku z faktem, iż nie osiągnie On z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych, pozostanie dla Niego obojętny podatkowo.
Z tego powodu stwierdzić należy, że w opisanej sytuacji obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych nie powstanie. Końcowo zaznaczyć należy, iż kierując się treścią wniosku, w przedmiotowej interpretacji dokonano wyłącznie oceny skutków podatkowych okoliczności faktycznych w tym wniosku wskazanych, tj. otrzymania przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej umowy użyczenia środków pieniężnych od spółki, której jest pełnomocnikiem. Natomiast nie dokonano w niej kwalifikacji innych możliwych zdarzeń, mogących powodować powstanie obowiązku podatkowego w tym podatku, a związanych z przedmiotowymi środkami pieniężnymi.
Wskazać bowiem należy, że to Wnioskodawca, przedstawiając stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie, formułując pytanie oraz wskazując przepisy prawa podatkowego, które mają podlegać interpretacji, decyduje o zakresie wniosku. Organ upoważniony do wydawania interpretacji nie jest natomiast uprawniony do jakiejkolwiek ingerencji w treść wniosku, jak również do samodzielnego określania jego zakresu. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.