INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2014 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 16 września 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie korzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 16 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie korzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Syn Wnioskodawczyni urodził się 1 lipca 2009 r. z porażeniem górnej części splotu barkowego. Badania wykonane w szpitalu wykazały, że prawa kończyna górna przywiedziona i nawrócona, ruchy ręki osłabione, ale obecne. Odruchy promieniowy i z mięśnia dwugłowego nieobecne. Znaczne obniżenie napięcia kończyny górnej.
Po wyjściu ze szpitala Wnioskodawczyni z synem pojechała do neurologa, który poinformował ją, że trzeba jak najszybciej rozpocząć rehabilitację. Po dwóch tygodniach od skierowania rozpoczęła się rehabilitacja w szpitalu, gdzie zlecono synowi m. in. następujące zabiegi: masaże, ćwiczenia ręki, hydroterapię, zabiegi laserowe. Ponadto, gdy syn miał 7 miesięcy, Wnioskodawczyni udała się z nim na turnus rehabilitacyjny, po którym efekty ćwiczeń dawały nadzieję, że będzie ruszał rączką.
W szpitalu tym neurolog poinformował Wnioskodawczynię, że w przypadku syna najlepszą i najbardziej wskazaną rehabilitacją są ćwiczenia na basenie, bowiem ćwiczenia ruchowe (które z powodu choroby układu nerwowego w normalnych warunkach są niemożliwe z uwagi na ograniczenia ruchomości w stawach) mogą być wykonywane w wodzie. Przebywanie w środowisku wodnym poprawia funkcję układu nerwowego, ćwiczy odruchy wegetatywne, poprawia trofikę tkanek, normalizuje napięcie układu nerwowego autonomicznego. Natomiast Wnioskodawczyni szukała szkół, instruktorów, którzy przyjęliby jej synka z bezwładną ręką na basen.
Po ukończeniu przez synka 2 miesięcy Wnioskodawczyni dostała informację ze Szkoły Pływania, „….” …, że przyjmą jej synka w pierwszej kolejności, mimo, że jest niepełnosprawny. Dnia 7 marca 2011 r. w Klinice w A. w Niemczech przeprowadzono u syna Wnioskodawczyni skomplikowany zabieg przeszczepu nerwów prawej ręki. Operacja ta miała pomóc w dojściu do sprawności ręki. Jednakże nadal – zgodnie ze wskazaniami lekarzy – syn Wnioskodawczyni uczęszcza systematycznie na zajęcia na basenie. Po trzech latach od przeprowadzonej operacji oraz ciągłej i ciężkiej pracy, Wnioskodawczyni zauważyła znaczną poprawę.
Syn podnosi rękę do góry i zgina w łokciu, problem ma jeszcze z rotacją ręki, nie cofa jej, przywodzi rękę do ciała (ale nad tym cały czas pracuje Wnioskodawczyni wraz z dzieckiem). Obecnie syn Wnioskodawczyni ma 5 lat i uczęszcza na ogólną rehabilitację, ćwiczy w domu podczas prywatnych zabiegów oraz uczęszcza na zajęcia w wodzie (na basenie). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy na podstawie przedstawionego wyżej stanu faktycznego Wnioskodawczyni przysługuje prawo do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu dojazdów na basen z synem?
Zdaniem Wnioskodawczyni, synek jej urodził się z porażeniem splotu barkowego, do końca życia będzie musiał korzystać z zajęć rehabilitacyjnych zapobiegających powstawaniu przykurczy, skrzywienia kręgosłupa, obniżonej i wystającej łopatki. Syn jej posiada orzeczenie o niepełnosprawności oraz zaświadczenie lekarskie wystawione przez Szpital Specjalistyczny w G., Poradnia Neurologiczna dla dzieci w G., w którym wskazano: rozpoznanie „okołoporodowe porażenie splotu ramiennego prawego niedowład kończyny górnej prawej”, cel wydania zaświadczenia: „konieczna systematyczna rehabilitacja w wodzie, w tym ćwiczenia w wodzie (w basenie)”.
Ponadto Szkoła Pływania, do której uczęszcza syn wystawiła zaświadczenie w lipcu 2014 r., że syn Wnioskodawczyni od września 2009 r. uczęszcza na zajęcia na basenie, a także co kwartał wystawia faktury VAT za ww. zajęcia. Syn Wnioskodawczyni uczęszcza na basen pod nadzorem instruktora, dzięki któremu zmuszony jest do wykonywania ruchów niezbędnych do utrzymania się na wodzie, a tym samym mający wpływ na jego postawę i zapobiega powstawaniu przykurczy. Syna od urodzenia Wnioskodawczyni dowozi na niezbędne zajęcia na basenie, zgodnie z zaleceniami lekarza neurologa własnym środkiem transportu, którego Wnioskodawczyni jest właścicielem.
Z art. 26 ust. 7 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6 uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł Natomiast mając na uwadze art. 26 ust. 7c ww. ustawy, w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość.
Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego; okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz zacytowane powyżej przepisy Wnioskodawczyni uważa, że przysługuje jej prawo skorzystania z ulgi, tym bardziej, że ustawa nie zawiera definicji ani katalogu zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, a każda sytuacja powinna być rozpatrywana indywidualnie, biorąc pod uwagę opinie i wskazania lekarza prowadzącego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b - 7g tego artykułu.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl art. 26 ust. 7e ww. ustawy, przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.
Na podstawie art. 26 ust. 7f ww. ustawy, ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo znaczny stopień niepełnosprawności; II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: całkowitą niezdolność do pracy albo umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Zgodnie z art. 26 ust. 7g ww. ustawy, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r. Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego; zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym; odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł; utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł; opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa; opłacenie tłumacza języka migowego; kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia; leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo); odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne: osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego, osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II – grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do 16 lat - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II. grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł; odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem: na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładach, o których mowa w pkt 6, na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11. W myśl art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość.
Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia w szczególności: wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego; okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacych.
Stosownie do art. 26 ust. 7b ustawy, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. Należy zaznaczyć, że wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, dlatego winny być interpretowane ściśle z literą prawa. Niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Zatem wydatki poniesione na inne cele - nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie korzystają z odliczeń w ramach omawianej ulgi.
Z powołanych powyżej przepisów, a w szczególności z art. 26a ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wynika, że nie wszystkie przejazdy własnym samochodem osobowym związane z leczeniem osoby niepełnosprawnej podlegają odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej, gdyż nie wszystkie są związane z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.
Wskazać przy tym należy, że – jak słusznie wskazała Wnioskodawczyni - ustawodawca nie zdefiniował w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pojęć: „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”, zatem koniecznym jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę.
Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych; rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje m. in. zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię, kinezyterapię.
Zatem w ramach ww. ulgi podatkowej mieszczą się z pewnością wydatki na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza poniesione przez osobę niepełnosprawną lub osobę mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawna. Wydatki poniesione na cele określone w art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy nie wymagają od podatnika ich dokumentowania.
Powyższe nie oznacza jednak, iż organ podatkowy weryfikujący zeznanie roczne w zakresie poprawności dokonanych odliczeń, nie ma prawa domagać się od podatnika przedstawienia okoliczności związanych z poniesionymi wydatkami, np. skierowania na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne lub zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego korzystania z niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Jeżeli wolą organu podatkowego będzie wskazanie np. miejsc i częstotliwości dokonywania zabiegów, obowiązkiem podatnika jest te informacje przekazać. Fakt oraz konieczność poniesienia wydatków na cele rehabilitacyjne powinny być co najmniej uprawdopodobnione.
Organ podatkowy ma prawo kwestionować wydatki na używanie samochodu, w tym odliczenia kosztów paliwa jeśli okaże się, że zabiegi nie były konieczne lub dana osoba wcale z nich nie korzystała. Zaznaczyć również należy, iż określona w ustawie kwota 2.280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona tytułem poniesienia ww. wydatków. Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia „w wysokości nieprzekraczającej kwoty 2.280 zł” (a nie „w wysokości 2.280 zł’’) wskazuje, iż wysokość odliczenia uzależniona jest od intensywności (częstości) używania samochodu.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że syn Wnioskodawczyni urodził się 1 lipca 2009 r. z porażeniem górnej części splotu barkowego. Badania wykonane w szpitalu wykazały, że prawa kończyna górna przywiedziona i nawrócona, ruchy ręki osłabione, ale obecne. Odruchy promieniowy i z mięśnia dwugłowego nieobecne. Znaczne obniżenie napięcia kończyny górnej. Po wyjściu ze szpitala Wnioskodawczyni z synem pojechała do neurologa, który poinformował ją, że trzeba jak najszybciej rozpocząć rehabilitację. Po dwóch tygodniach od skierowania rozpoczęła się rehabilitacja w szpitalu, gdzie zlecono synowi m. in. następujące zabiegi: masaże, ćwiczenia ręki, hydroterapię, zabiegi laserowe.
Ponadto, gdy syn miał 7 miesięcy, Wnioskodawczyni udała się z nim na turnus rehabilitacyjny, po którym efekty ćwiczeń dawały nadzieję, że będzie ruszał rączką. W szpitalu tym neurolog poinformował Wnioskodawczynię, że w przypadku syna najlepszą i najbardziej wskazaną rehabilitacją są ćwiczenia na basenie, bowiem ćwiczenia ruchowe (które z powodu choroby układu nerwowego w normalnych warunkach są niemożliwe z uwagi na ograniczenia ruchomości w stawach) mogą być wykonywane w wodzie. Przebywanie w środowisku wodnym poprawia funkcję układu nerwowego, ćwiczy odruchy wegetatywne, poprawia trofikę tkanek, normalizuje napięcie układu nerwowego autonomicznego.
Natomiast Wnioskodawczyni szukała szkół, instruktorów, którzy przyjęliby jej synka z bezwładną ręką na basen. Po ukończeniu przez synka 2 miesięcy Wnioskodawczyni dostała informację ze Szkoły Pływania, „xxxxxxxx” M. M., że przyjmą jej synka w pierwszej kolejności, mimo, że jest niepełnosprawny. Dnia 7 marca 2011 r. w Klinice w A. w Niemczech przeprowadzono u syna Wnioskodawczyni skomplikowany zabieg przeszczepu nerwów prawej ręki. Operacja ta miała pomóc w dojściu do sprawności ręki. Jednakże nadal – zgodnie ze wskazaniami lekarzy – syn Wnioskodawczyni uczęszcza systematycznie na zajęcia na basenie.
Po trzech latach od przeprowadzonej operacji oraz ciągłej i ciężkiej pracy, Wnioskodawczyni zauważyła znaczną poprawę. Syn podnosi rękę do góry i zgina w łokciu, problem ma jeszcze z rotacją ręki, nie cofa jej, przywodzi rękę do ciała (ale nad tym cały czas pracuje Wnioskodawczyni wraz z dzieckiem). Obecnie syn Wnioskodawczyni ma 5 lat i uczęszcza na ogólną rehabilitację, ćwiczy w domu podczas prywatnych zabiegów oraz uczęszcza na zajęcia w wodzie (na basenie).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ćwiczenia w basenie – Szkole Pływania - niewątpliwie wpływa na polepszenie stanu zdrowia syna, jednakże ich głównym celem jest nauka pływania, zatem czynności tych nie można zakwalifikować do kategorii zabiegów rehabilitacyjnych, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6 ww. ustawy. Baseny są placówkami przeznaczonymi do ogólnej rekreacji – cechuje je ogólnodostępność co oznacza, że są przeznaczone dla wszystkich chętnych do korzystania z nich, a więc, nie tylko dla osób niepełnosprawnych. Jak wskazała Wnioskodawczyni - jej syn uczęszcza do szkoły pływania i został tam przyjęty w pierwszej kolejności, pomimo tego, że jest niepełnosprawny.
Z powyższego należy wywodzić, że - co do zasady - jest to szkoła pływania dla wszystkich dzieci niezależnie od tego, czy są pełnosprawne, czy też nie. Ponadto – jak wynika z treści wniosku - syn Wnioskodawczyni uczęszcza na basen pod nadzorem instruktora, dzięki któremu zmuszony jest do wykonywania ruchów niezbędnych do utrzymania się na wodzie, a tym samym mający wpływ na jego postawę i zapobiega powstawaniu przykurczy.
Zatem z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że ćwiczenia w basenie (pływalni) nie są wykonywane pod nadzorem i przy instruktażu wykwalifikowanego rehabilitanta, co również przemawia za tym, że nie jest to zabieg leczniczo-rehabilitacyjny, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kolejną przesłanką świadczącą o tym, że Wnioskodawczyni nie spełnia warunków uprawniających do zastosowania ulgi rehabilitacyjnej w związku z dowozem niepełnosprawnego syna na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjnym jest fakt, że dysponuje ona jedynie ogólnymi zaleceniami, a nie zleceniem/skierowaniem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.
Syn Wnioskodawczyni uzyskał skierowanie na następującą rehabilitację: masaże, ćwiczenia ręki, hydroterapia i zabiegi laserowe. Z zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez Szpital Specjalistyczny w G., Poradnia Neurologiczna wynika co prawda, że konieczna jest rehabilitacja syna w wodzie, w tym ćwiczenia w wodzie (basenie), jednakże z tego zapisu nie sposób wywodzić, że Wnioskodawczyni posiada dokument potwierdzający zlecenie (skierowanie) na wykonanie ww. zabiegów. Wnioskodawczyni dysponuje ponadto zaświadczeniem wystawionym przez Szkołę Pływania, że syn uczęszcza na zajęcia na basenie oraz fakturami VAT za ww. zajęcia.
Dokumentów tych jednak nie sposób utożsamiać z dokumentami potwierdzającymi, zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni dowoziła syna na niezbędne zabiegi leczniczo rehabilitacyjne, a w konsekwencji wydatki poniesione na ten cel nie uprawniają Wnioskodawczyni do skorzystania z odliczeń w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjne Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie" 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawą, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń