INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 30 września 2014 r. (data wpływu 7 października 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 12 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca rozpoczęcia pracy (siedziby Spółki) - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 października 2014 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 12 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca rozpoczęcia pracy (siedziby Spółki). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w zakresie przetwórstwa rybnego. Wyroby Spółki są dostępne w sieciach handlowych i hurtowniach na terenie całego kraju.
Spółka posiada pojazdy stanowiące jej własność lub będące przedmiotem umowy leasingu zawartej przez Spółkę. Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka posiada procedurę przyznawania i użytkowania samochodów służbowych (dalej: Regulamin), a także zawiera umowy cywilnoprawne z ich użytkownikami - podpisują oni umowy powierzenia pojazdu. Każdy samochód wyposażony jest w nadajnik GPS, tak aby Wnioskodawca był w stanie kontrolować trasy przejazdu.
Ze względu na charakter i specyfikę obowiązków służbowych na poszczególnych stanowiskach, Spółka udostępnia wybranym pracownikom samochody służbowe w celu umożliwienia sprawnego i efektywnego wypełniania powierzanych zadań. Pracownicy są odpowiedzialni za wydane mienie na zasadach przewidzianych w dziale V ustawy - Kodeks Pracy. Po zakończeniu dnia pracy, samochody, co do zasady, są parkowane na terenie zakładu pracy, z wyjątkiem samochodów użytkowanych przez pracowników mobilnych, którzy są uprawnieni do parkowania pojazdów poza zakładem pracy-w miejscu zamieszkania pracownika mobilnego.
Wnioskodawca nie wyklucza, że może wystąpić sytuacja, w której pracownik Spółki wykorzysta samochód do celów prywatnych. W takim przypadku, użytkownik samochodu (pracownik Spółki) jest obciążany za użycie samochodu do celów prywatnych według uśrednionych cen rynkowych, które zdaniem Spółki kształtują się następująco: 0,70 zł netto za 1 przejechany kilometr w przypadku samochodów o pojemności silnika do 2000 cm3, 1,60 zł netto za 1 przejechany kilometr w przypadku samochodów o pojemności silnika powyżej 2000 cm3. Podsumowując, pracownicy Spółki mający w dyspozycji samochody służbowe są obciążani za ich używanie do celów prywatnych na warunkach rynkowych.
Pracownicy działu handlowego, przedstawiciele handlowi, kierowcy, pracownicy działu zaopatrzenia oraz członkowie Zarządu Spółki, ze względu na mobilny charakter pracy oraz częste wyjazdy służbowe, mogą parkować samochody służbowe po zakończeniu pracy w miejscu zamieszkania. Zasada ta obowiązuje, o ile pozwala na bardziej ekonomiczne wykorzystanie czasu pracy zatrudnionej osoby. Pracownicy wykorzystują więc samochody służbowe także na cele przejazdów pomiędzy siedzibą Spółki/miejscem rozpoczęcia pracy, a miejscem zamieszkania. Spółka traktuje powyższe przejazdy jako służbowe.
Pracownicy nie są obciążani za wykorzystywanie samochodów służbowych do odbycia trasy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy wykorzystanie samochodów służbowych przez pracowników działu handlowego, przedstawicieli handlowych, kierowców, pracowników działu zaopatrzenia i członków zarządu Spółki na cele przejazdów pomiędzy miejscem zamieszkania a siedzibą Spółki/miejscem rozpoczęcia pracy stanowi w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nieodpłatne świadczenie pracownika, a Spółka jest zobligowana jako płatnik do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek z tego tytułu w świetle art. 31 powyższej ustawy?
Zdaniem Wnioskodawcy wykorzystanie samochodów służbowych przez pracowników działu handlowego, przedstawicieli handlowych, kierowców, pracowników działu zaopatrzenia oraz członków Zarządu Spółki na cele przejazdów pomiędzy siedzibą Spółki a miejscem zamieszkania nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, a tym samym Spółka nie występuje w roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast w świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami podatnika są otrzymane lub pozostawione do jego dyspozycji w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Definicja przychodów ze stosunku pracy zawarta jest w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym za przychody ze stosunku pracy uważa się za nie wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Ponadto, w myśl art. 31 ww. ustawy osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę pracowników działu handlowego, przedstawicieli handlowych, kierowców, pracowników działu zaopatrzenia oraz członków Zarządu. Pracownicy w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi, korzystają z samochodów służbowych w dniach wykonywania pracy. Z uwagi na charakter zadań powierzanych wskazanym grupom pracowników, niezbędne do poprawnego wykonywania obowiązków służbowych, konieczne jest umożliwienie im korzystania z samochodów służbowych - pracownicy ci przemieszczają się do klientów, potencjalnych klientów, kontrahentów, itd. w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi.
Charakter ich pracy wymaga bowiem wykonywania zadań głównie poza siedzibą zakładu pracy. Z tych też względów, wspomniana grupa pracowników nie jest zobowiązana do codziennego pobytu w siedzibie Spółki. Na podstawie wprowadzonego przez Spółkę Regulaminu, co do zasady, samochody służbowe należące do Spółki powinny być parkowane po zakończeniu pracy na terenie zakładu pracy. Zasada ta znajduje wyjątek w przypadku pracowników wykonujących prace o charakterze mobilnym, tj. przedstawicieli handlowych, kierowców, pracowników działu handlowego, pracowników działu zaopatrzenia oraz członków zarządu Spółki.
Zgodnie z obowiązującym Regulaminem, pracownicy należący do wskazanych powyżej grup są uprawnieni do parkowania samochodów służbowych po zakończeniu pracy w miejscu ich zamieszkania. Parkowanie samochodów w miejscu zamieszkania pracownika podyktowane jest charakterem jego pracy - koniecznością przemieszczania się w celu realizacji swoich obowiązków, a także zapewnieniem pełnej gotowości do pracy i istotnie wpływa na efektywność danego pracownika. Ponadto, parkowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika pozwala na skrócenie czasu związanego z ciągłymi dojazdami, a w konsekwencji bardziej ekonomiczne wykorzystanie czasu pracy zatrudnionej osoby.
W ocenie Spółki, przejazdy pracowników działu handlowego, przedstawicieli handlowych, kierowców, pracowników działu zaopatrzenia oraz członków zarządu Spółki z miejsca ich zamieszkania do zakładu pracy należy traktować jako przejazdy służbowe. Ponadto, Spółka monitoruje trasy przejazdów należących do niej samochodów za pomocą nadajników GPS, umieszczonych w każdym pojeździe. Na tej podstawie, Wnioskodawca jest w stanie kontrolować, w jakich celach wykorzystywany jest samochód służbowy.
Podsumowując, w opinii Wnioskodawcy, pracownicy nie uzyskują przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a zatem wartość przejazdów z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, o którym jest mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Spółka nie występuje więc w roli płatnika podatku dochodowego w tytułu wspomnianych przejazdów.
Wnioskodawca wskazuje, że jego stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne tak np. interpretacja Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 31 lipca 2014 r., nr IPTPB1/415-232/14-6/MD, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko, że nie stanowi przychodu ze stosunku pracy obowiązek parkowania samochodu służbowego w wyznaczonym przez Spółkę miejscu.
Zgodnie z przywołaną interpretacją, „Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w związku z wyznaczeniem przez Wnioskodawcę miejsca parkowania samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika, przejazdy przez pracowników samochodem służbowym do/z miejsca parkowania do miejsca wykonywania pracy - o ile nie służą osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
Zatem, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystąpienia w roli płatnika podatku dochodowego w związku z dojazdami pracowników samochodami służbowymi do i z miejsca wykonywania pracy." Wnioskodawca podnosi, iż podobne stanowisko wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 5 sierpnia 2014 r., nr ILPB1/415-488/14-2/AMN oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 31 stycznia 2014 r., nr ILPB2/415-1072/13-2/WM, w której odniesiono się do przejazdów wykonywanych przez dyrektora przedsiębiorstwa.
Według Wnioskodawcy udostępnienie samochodów służbowych pracownikom i wyznaczenie wybranym pracownikom Spółki miejsca parkowania w miejscu zamieszkania tych pracowników z uwagi na charakter pracy na danym stanowisku, a tym samym zapewnienie stałej gotowości do użytkowania samochodów i osiągania przychodów przez Spółkę, nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy z tytułu wykorzystania samochodu służbowego na dojazdy do i z miejsca parkowania do siedziby Spółki. W związku z powyższym, po stronie Spółki nie pojawi się obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o ile samochody służbowe będą wykorzystywane w celach służbowych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W myśl art. 12 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.
Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca (Spółka) posiada pojazdy stanowiące jej własność lub będące przedmiotem umowy leasingu zawartej przez Spółkę. Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka posiada procedurę przyznawania i użytkowania samochodów służbowych (dalej: Regulamin), a także zawiera umowy cywilnoprawne z ich użytkownikami - podpisują oni umowy powierzenia pojazdu.
Każdy samochód wyposażony jest w nadajnik GPS, tak aby Wnioskodawca był w stanie kontrolować trasy przejazdu. Ze względu na charakter i specyfikę obowiązków służbowych na poszczególnych stanowiskach, Spółka udostępnia wybranym pracownikom samochody służbowe w celu umożliwienia sprawnego i efektywnego wypełniania powierzanych zadań. Pracownicy są odpowiedzialni za wydane mienie na zasadach przewidzianych w dziale V ustawy - Kodeks Pracy.
Po zakończeniu dnia pracy, samochody, co do zasady, są parkowane na terenie zakładu pracy, z wyjątkiem samochodów użytkowanych przez pracowników mobilnych, którzy są uprawnieni do parkowania pojazdów poza zakładem pracy-w miejscu zamieszkania pracownika mobilnego. Wnioskodawca nie wyklucza, że może wystąpić sytuacja, w której pracownik Spółki wykorzysta samochód do celów prywatnych.
W takim przypadku, użytkownik samochodu (pracownik Spółki) jest obciążany za użycie samochodu do celów prywatnych według uśrednionych cen rynkowych, które zdaniem Spółki kształtują się następująco: 0,70 zł netto za 1 przejechany kilometr w przypadku samochodów o pojemności silnika do 2000 cm3, 1,60 zł netto za 1 przejechany kilometr w przypadku samochodów o pojemności silnika powyżej 2000 cm3. Podsumowując, pracownicy Spółki mający w dyspozycji samochody służbowe są obciążani za ich używanie do celów prywatnych na warunkach rynkowych.
Pracownicy działu handlowego, przedstawiciele handlowi, kierowcy, pracownicy działu zaopatrzenia oraz członkowie Zarządu Spółki, ze względu na mobilny charakter pracy oraz częste wyjazdy służbowe, mogą parkować samochody służbowe po zakończeniu pracy w miejscu zamieszkania. Zasada ta obowiązuje, o ile pozwala na bardziej ekonomiczne wykorzystanie czasu pracy zatrudnionej osoby. Pracownicy wykorzystują więc samochody służbowe także na cele przejazdów pomiędzy siedzibą Spółki/miejscem rozpoczęcia pracy, a miejscem zamieszkania. Spółka traktuje powyższe przejazdy jako służbowe.
Pracownicy nie są obciążani za wykorzystywanie samochodów służbowych do odbycia trasy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy. Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż przydzielenie samochodu służbowego i wyznaczenie miejsca parkowania w miejscu zamieszkania pracownika, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie skutkuje powstaniem przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych.
W konsekwencji przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy (siedziby Spółki) i z powrotem, mające na celu zapewnić pracownikowi mobilność oraz dyspozycyjność w wykonywaniu obowiązków służbowych, nie generują również przychodu ze stosunku pracy. Przychód ze stosunku pracy nie powstaje bowiem w sytuacji gdy przejazdy z oraz do miejsca zamieszkania stanowią realizację celu służbowego i umożliwiają sprawne i efektywne wypełnianie powierzonych zadań.
Reasumując, należy stwierdzić, iż przejazdy pracowników samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem - o ile nie służą jego osobistym celom lecz wykonywane są w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uznawać za przychód pracownika ze stosunku pracy. Zatem Wnioskodawca (Spółka) nie ma z tego tytułu obowiązku ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu ze stosunku pracy oraz obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsk, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.