INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 12 października 2011 r. (data wpływu 13 października 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia pochodzącego z pracowniczego programu emerytalnego z Norwegii – jest prawidłowe, jednakże z innych względów aniżeli wskazane we wniosku.
UZASADNIENIE W dniu 3 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia pochodzącego z pracowniczego programu emerytalnego z Norwegii. We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w kwietniu 2011 r. w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego otrzymał jednorazową wypłatę z pracowniczego programu emerytalnego (VITAL) z Norwegii, działającego na podstawie przepisów tam obowiązujących. Było to dodatkowe ubezpieczenie opłacone przez norweskiego pracodawcę.
W Norwegii nie odprowadzono podatku od tego świadczenia. Świadczenie to można otrzymać po osiągnięciu wieku emerytalnego, jednorazowo lub w miesięcznych ratach. Od 1 stycznia 2011 r. Wnioskodawca mieszka w Polsce, jak również posiada tu miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca otrzymuje emeryturę z ZUS, oraz od 1 stycznia 2011 r. również emeryturę z NAV w Norwegii. Wobec powyższego zadano następujące pytanie: Czy od wypłaty z VITAL należy odprowadzić podatek w Polsce? Zdaniem Wnioskodawcy, VITAL nie odprowadza podatku w Norwegii, zatem od tego świadczenia Wnioskodawca nie powinien odprowadzać podatku w Polsce.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe, jednakże z innych względów aniżeli wskazane we wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) osoby fizyczne jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. (art. 4a ww. ustawy).
Stosownie do art. 17 ust. 1 konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz.U. z 2010 r. Nr 134, poz. 899) emerytury, renty i inne podobne świadczenia lub renty kapitałowe uzyskiwane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z drugiego Umawiającego się Państwa, są opodatkowane tylko w pierwszym wymienionym Państwie.
Na podstawie art. 17 ust. 2 ww. konwencji bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, świadczenia otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie na podstawie prawa o ubezpieczeniach społecznych drugiego Umawiającego się Państwa, na podstawie jakiegokolwiek obowiązkowego systemu emerytalnego lub na podstawie systemu emerytalnego, który jest uznawany dla celów podatkowych, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Umowa nie definiuje co należy rozumieć poprzez sformułowanie „emerytury i podobne świadczenia”, jednakże należy przyjąć, że oznacza wynagrodzenie, które jest wypłacane po przejściu na emeryturę i które w pierwszej kolejności, aczkolwiek nie wyłącznie, ma na celu zabezpieczenie źródła utrzymania osobie je otrzymującej. Jak wynika z analizy treści wniosku, Wnioskodawca w kwietniu 2011 r. w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego otrzymał jednorazową wypłatę z pracowniczego programu emerytalnego (VITAL) z Norwegii, działającego na podstawie przepisów tam obowiązujących. Było to dodatkowe ubezpieczenie opłacone przez norweskiego pracodawcę.
W Norwegii nie odprowadzono podatku od tego świadczenia. Świadczenie to można otrzymać po osiągnięciu wieku emerytalnego, jednorazowo lub w miesięcznych ratach. Od 1 stycznia 2011 r. Wnioskodawca mieszka w Polsce, jak również posiada tu miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca otrzymuje emeryturę z ZUS, oraz od 1 stycznia 2011 r. również emeryturę z NAV w Norwegii. W świetle powyższego, uznać należy, iż świadczenie otrzymane z pracowniczego programu emerytalnego z Norwegii po osiągnięciu wieku emerytalnego, przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w myśl art. 17 ust. 1 ww. umowy podlegają opodatkowaniu tylko w miejscu zamieszkania.
Zatem w przypadku Wnioskodawcy świadczenie opisane we wniosku podlega opodatkowaniu tylko w Polsce. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Natomiast stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., wolne od podatku dochodowego są wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika, z zastrzeżeniem ust. 33. Przy czym w myśl art. 21 ust. 33 ww. ustawy, przez pracownicze programy emerytalne rozumie się pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Mając na uwadze, iż wypłata na rzecz Wnioskodawcy związana była z osiągnięciem wieku emerytalnego, uznać należy, że świadczenie otrzymane przez Wnioskodawcę w 2011 r. z pracowniczego programu emerytalnego z Norwegii - która jest członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego - podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego w związku z otrzymaniem przedmiotowego świadczenia Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.