INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 3 grudnia 2012 r. (data wpływu 7 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy cesji – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 grudnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy cesji. W przedmiotowym wniosku przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni nabyła mieszkanie poprzez umowę cesji praw i roszczeń wynikających z umowy z deweloperem o budowę lokalu mieszkalnego. Osoba, która podpisała umowę realizacyjną na wybudowanie lokalu zapłaciła deweloperowi całą należność. W celu zrealizowania tej płatności zaciągnęła kredyt w banku wysokości 180.000 zł.
W umowie cesji z dnia 27 września 2011 r. zostały na Wnioskodawczynię przeniesione prawa i obowiązki wynikające z umowy z deweloperem. Zgodnie z tą umową zobowiązała się do spłaty zadłużenia bankowego (176.000 zł) osoby, która pierwotnie podpisała umowę z deweloperem o budowę lokalu mieszkalnego. Po uregulowaniu tej wpłaty została na Wnioskodawczynię wystawiona przez dewelopera faktura zakupu mieszkania. Umowa cesji, w opinii Wnioskodawczyni, nie posiada znamion umowy sprzedaży, ponieważ przekazująca prawa do lokalu osoba nie uzyskała żadnej dodatkowej opłaty, prowizji czy wynagrodzenia.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawczyni jest obowiązana do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych od ww. umowy? Zdaniem Wnioskodawczyni przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec powyższego uważa, że skoro ustawodawca nie wymienił w ww. artykule umowy cesji, nie ciąży na Niej obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
W myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 ze zm.) podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają następujące czynności cywilnoprawne: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych, umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, (uchylona), umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy, umowy dożywocia, umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat, (uchylona), ustanowienie hipoteki, ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności, umowy depozytu nieprawidłowego, umowy spółki; Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2 (art.
1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy). Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu tym podatkiem, decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa.
Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni nabyła mieszkanie poprzez umowę cesji praw i roszczeń wynikających z umowy budowy lokalu mieszkalnego. Przelew, inaczej cesja, jest umową z mocy której wierzyciel (cedent) przenosi na nabywcę (cesjonariusz) wierzytelność przysługującą mu wobec dłużnika (art.
509 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, Dz. U. 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.). Umową cesji dotychczasowy wierzyciel przenosi więc wierzytelność na nowego wierzyciela. Podstawowym wynikiem przelewu wierzytelności jest sukcesyjne wstąpienie cesjonariusza w miejsce cedenta. Umowa cesji należy do czynności prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umów przenoszących własność.
Z uwagi na to, iż ustawodawca nie nadał jej formy samoistnej umowy, należy w tej materii posiłkować się treścią art. 510 § 1 ww. ustawy z którego wynika, że czynnością prawną stanowiącą podstawę cesji może być umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności. Tym samym podkreślić należy, że umowa cesji, jako nie wymieniona w treści art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, co do zasady nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o ile nie przybierze postaci jednej z umów wymienionych w tym przepisie.
W myśl postanowień zawartej przez Wnioskodawczynię umowy zobowiązała się ona spłacić pozostałe zadłużenie bankowe osoby, która pierwotnie podpisała z deweloperem umowę o budowę lokalu mieszkalnego w wysokości 176.000 zł. Poza tym postanowieniem, wskazana osoba nie otrzymała na mocy ww. umowy żadnej dodatkowej opłaty, prowizji czy wynagrodzenia. Sprzedaż jest umową dwustronnie zobowiązującą. Skutkiem zawarcia umowy sprzedaży jest zobowiązanie sprzedawcy do przeniesienia własności rzeczy lub prawa na kupującego oraz zobowiązanie się kupującego do zapłacenia sprzedającemu umówionej ceny (art. 535 ustawy Kodeks Cywilny).
Podkreślenia wymaga, że o rodzaju umowy zawieranej pomiędzy stronami nie decyduje nazwa czy też inny rodzaj oznaczenia, jakie na mocy wspólnego porozumienia jej nadano, ale jej postanowienia istotne przedmiotowo. Elementy konstrukcyjne niezbędne do zakwalifikowania konkretnej umowy jako umowy sprzedaży to określenie: Stron umowy; Przedmiotu sprzedaży; Ceny. Umowa cesji zawarta przez Wnioskodawczynię, jak należy zauważyć, posiada wszystkie istotne znamiona umowy sprzedaży.
Jasno określone zostały jej strony z Wnioskodawczynią jako kupującą oraz Cedentem jako zbywającym, rolę przedmiotu sprzedaży pełni wierzytelność, zaś cena ustalona została przez strony w wysokości kwoty zadłużenia bankowego Cedenta. Nie można zgodzić się z Wnioskodawczynią, iż skoro w rozpatrywanej umowie brak było postanowień dotyczących dodatkowych opłat, wynagrodzeń, czy prowizji, nie doszło tym samym do sprzedaży. Uiszczenie ceny nie zawsze bowiem następuje w formie powiększenia aktywów sprzedającego, mogąc przyjmować również postać zmniejszania jego pasywów (w tym wypadku zaś: zmniejszenia kwoty zadłużenia bankowego).
Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należy, że omawiana umowa cesji przyjęła formę umowy sprzedaży, a więc mieści się ona w zakresie przedmiotowym ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, wypełniając dyspozycję art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), a tym samym Wnioskodawczyni była zobowiązana do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. Obowiązek podatkowy powstał w przedmiotowej sprawie, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, ustalona zgodnie z art. 6 ust. 2, zaś stawka podatku wynosi 1% (art.
7 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.