INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2012 r. (data wpływu 3 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy cesji – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 3 grudnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy cesji. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (Spółka) jest przedsiębiorstwem z siedzibą na terytorium Polski, prowadzącym m.in. działalność leasingową. Głównym przedmiotem działalności jest udzielanie finansowania na zakup sprzętu lub pojazdów w postaci leasingu operacyjnego lub finansowego.
W wyniku podjętych decyzji biznesowych, zamierza nabyć od podmiotu (dalej: Wierzyciel) mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej wierzytelność z tytułu udzielonego finansowania (pożyczki/kredytu) poprzez zawarcie umowy w zakresie cesji wierzytelności. Zarówno Wnioskodawca, jak i Wierzyciel są podatnikami odpowiednio podatku od towarów i usług oraz podatku od wartości dodanej. Wierzyciel nie ma na terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca zakłada, że wierzytelność będąca przedmiotem planowanej cesji należeć będzie do kategorii tzw. „zdrowych aktywów" - będzie bezsporna i niewymagalna w momencie podpisania umowy.
Zamiarem Wnioskodawcy jest nabycie wierzytelności po cenie niższej, niż wartość nominalna wierzytelności (z tzw. dyskontem). Niewykluczone jednak, że w wyniku ustaleń z Wierzycielem, cena nabycia będzie ustalona na poziomie równym cenie nominalnej, ze względu na pewne podstawy pozwalające przypuszczać, że spłata wierzytelności nastąpi w terminie i bez problemów. W efekcie powyższej transakcji Wnioskodawca wstąpi w prawa Wierzyciela, które są wynikiem udzielonego dłużnikowi finansowania, uzyskując prawo żądania spłaty wierzytelności na swoją rzecz. Rezultatem umowy będzie jedynie zmiana osoby wierzyciela (z Wierzyciela na Wnioskodawcę), natomiast sama wierzytelność będzie istnieć nadal.
Przeniesienie na rzecz Wnioskodawcy praw i przejęcie obowiązków wynikających z umowy finansowania nastąpi w oparciu o warunki ustalone w umowie. O powyższych warunkach, przed podpisaniem umowy, zostanie poinformowany również dłużnik, który powinien wyrazić zgodę. Umowa zostanie zawarta poza granicami Polski i będzie zawierała zapis stanowiący, że miejscem spełnienia świadczenia dłużnika wynikającego z uzyskanego finansowania będzie rachunek Wnioskodawcy w banku z siedzibą poza terytorium Polski, przy czym spełnienie świadczenia dłużnika nastąpi poprzez uznanie rachunku bankowego Wnioskodawcy utrzymywanego w banku poza Polską.
Ponadto Wnioskodawca przekaże dłużnikowi informację o swoim rachunku bankowym utrzymywanym w banku zagranicznym przed podpisaniem umowy. Prawdopodobnie akceptacja nowych warunków spełnienia świadczenia ze strony dłużnika zostanie wskazana w umowie. Wobec powyższego zadano następujące pytanie: Czy transakcja nabycia wierzytelności przez Wnioskodawcę podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych? Zdaniem Wnioskodawcy planowana transakcja cesji wierzytelności nie będzie podlegała ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, w rezultacie nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.
Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 4 ustawy podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie podlegają czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu jej dokonania jest opodatkowana VAT bądź zwolniona z VAT. Oznacza to, że nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych te czynności, których dokonanie rodzi obowiązek podatkowy w VAT. W związku z powyższym, ze względu na fakt, że planowana cesja wierzytelności stanowi, według Wnioskodawcy, czynność opodatkowaną VAT jako świadczenie usług, nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
Na potwierdzenie powołuje interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2012 r., nr IPPB2/436-203/12-4/AF, z dnia 8 sierpnia 2012 r., nr IPPB2/436-204/12-4/AF, z dnia 25 marca 2008 r., nr IPPB2/436-219/07-2/MZ, a także wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1318/07, oraz wyroki WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 755/08 i Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 458/07. Niemniej, według Wnioskodawcy, nawet wobec uznania powyższego stanowiska za nieprawidłowe, planowana czynność cesji wierzytelności nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, jako że transakcja ta nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy.
Ustawodawca w art. 1 ustawy wskazuje katalog zamknięty czynności, które powinny być opodatkowane podatkiem od czynności cywilnoprawnych, w tym w ust. 1 pkt 1 lit. a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych. Jednocześnie ustawowe wyliczenie oparte jest na zasadzie, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa.
Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron, pozwalające na ich kwalifikację pod względem prawnym. Wnioskodawca wskazuje, że podstawą prawną, w związku z którą może dojść do zmiany wierzyciela może być umowa sprzedaży, a więc zasadniczo powinno dojść do powstania obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Jednakże, jak wskazuje, w ustawie sformułowane zostały dodatkowe warunki, które muszą zostać spełnione aby konkretna czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy, podlegała opodatkowaniu.
Przede wszystkim czynności cywilnoprawne zawarte w katalogu zamkniętym określonym w art. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu, o ile ich przedmiotem są: rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1); rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 2). Niespełnienie powyższych przesłanek definitywnie wyklucza możliwość opodatkowania danej czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, stwierdzić należy, że umowa sprzedaży (cesja wierzytelności) podlega opodatkowaniu, jeżeli w chwili zawarcia umowy jej przedmiot, np. prawo majątkowe podlega wykonywaniu na terytorium Polski. Wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostaje zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy. Umowa będzie również podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli prawo majątkowe będące przedmiotem sprzedaży w chwili jej zawarcia podlega wykonaniu za granicą oraz nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski, a czynność została dokonana na terytorium Polski.
Ponieważ w prawie podatkowym brak jest definicji miejsca wykonywania prawa majątkowego Wnioskodawca odwołuje się do przepisów prawa cywilnego, które dotyczą tej kwestii. W związku z tym wskazuje, że stosownie do art. 454 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub siedziby wierzyciela (nabywcy wierzytelności) w chwili spełnienia świadczenia.
Ponadto powołuje wyrok SN z dnia 8 listopada 1989 r., sygn. akt III CRN 345/89 oraz uchwałę SN z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. akt CZP 81/01, w której Sąd wskazał, że rozliczenie bezgotówkowe wymaga zgody obu stron na zapłatę na określony rachunek wierzyciela, i tylko wtedy, gdy taka zgoda istnieje, miejscem spełnienia świadczenia pieniężnego jest siedziba banku prowadzącego rachunek wierzyciela; miejsce to wynika zatem z oznaczenia przez strony (art. 454 § 1 in principio k.c.). Zgody stron dowodzi np. wskazanie rachunku wierzyciela w umowie, z której wynika zobowiązanie pieniężne, w praktyce sytuacja taka zdarza się jednak rzadko.
W związku z tym, przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, Wnioskodawca podkreśla, że umowa zostanie zawarta poza granicami Polski, w umowie zamierza wraz z wierzycielem zgodnie wskazać, że świadczenie dłużnika powinno nastąpić na konto Wnioskodawcy prowadzone w banku zagranicznym, przekaże dłużnikowi informację o swoim rachunku bankowym utrzymywanym w banku zagranicznym przed podpisaniem umowy oraz dłużnik zaakceptuje nowe warunki spełnienia świadczenia, w tym konto, na które przelewać będzie swoje zobowiązanie, przed podpisaniem umowy.
Stwierdza więc, że nabywana wierzytelność jest świadczeniem pieniężnym bezgotówkowym, które ma zostać spełnione w oznaczonym przez strony miejscu, poprzez dokonanie przez dłużnika wymaganych płatności na uzgodniony i zaakceptowany rachunek bankowy utrzymywany w banku z siedzibą za granicą. Tym samym, ze względu na oznaczenie przez strony umowy oraz dłużnika miejsca spełnienia świadczenia przenoszonych praw do wierzytelności, przedmiotem cesji będzie prawo majątkowe niepodlegające wykonaniu na terytorium Polski.
W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 1 ust. 4 pkt 1 ani w art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy, a zatem planowana cesja wierzytelności nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Na potwierdzenie powołuje interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 października 2011 r., nr ILPB2/436-144/11-4/MK, w Warszawie z dnia 29 lipca 2011 r., nr IPPB2/436-191/11-4/AF, w Katowicach z dnia 2 października 2008 r., nr IBPB2/436-121/08/MZ oraz wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1318/07. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. jedn.
Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) podatkowi temu podlegają: następujące czynności cywilnoprawne: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych, umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, (uchylona), umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy, umowy dożywocia, umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat, (uchylona), ustanowienie hipoteki, ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności, umowy depozytu nieprawidłowego, umowy spółki; zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4; orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2. Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikację pod względem prawnym.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza nabyć od podmiotu mającego siedzibę w państwie członkowskim UE na podstawie umowy cesji wierzytelność z tytułu udzielonego finansowania. Zamiarem Wnioskodawcy jest nabycie wierzytelności po cenie niższej niż wartość nominalna wierzytelności (z tzw. dyskontem), jednak niewykluczone jest, że cena będzie ustalona na poziomie równym cenie nominalnej. Przeniesienie na rzecz Spółki praw i przejęcie obowiązków wynikających z umowy finansowania nastąpi w oparciu o warunki ustalone w umowie. W związku z powyższym wyjaśnić należy, stosownie do art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z zacytowanego przepisu wynika, że przelew wierzytelności (cesja) jest umową, na mocy której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Przedmiotem cesji - spośród elementów strony wierzycielskiej stosunku obligacyjnego - mogą być przede wszystkim wierzytelności. Wierzyciel może rozporządzić bądź całą wierzytelnością, bądź jedynie jej częścią.
W myśl art. 510 § 1 ww. ustawy umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Stosownie natomiast do art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
Mając na uwadze wyżej zacytowane przepisy oraz treść wniosku stwierdzić należy, że przedstawiona w nim umowa cesji, w związku z tym, że będzie miała charakter odpłatny, a jej skutkiem będzie przeniesienie wierzytelności z tytułu finansowania udzielonego dłużnikowi przez dotychczasowego wierzyciela, przybierze formę umowy sprzedaży praw majątkowych, w rezultacie czego stanowić będzie czynność, co do zasady podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
W treści wniosku wskazano jednak, że umowa zostanie zawarta poza granicami Polski i będzie zawierała zapis stanowiący, że miejscem spełnienia świadczenia dłużnika wynikającego z uzyskanego finansowania będzie rachunek Spółki w banku z siedzibą poza terytorium Polski, przy czym spełnienie świadczenia dłużnika nastąpi poprzez uznanie rachunku bankowego Spółki utrzymywanego w banku poza Polską. Wyjaśniono również, że Wnioskodawca przekaże dłużnikowi informacje o swoim rachunku bankowym utrzymywanym w banku zagranicznym przed podpisaniem umowy. Prawdopodobnie akceptacja nowych warunków spełnienia świadczenia ze strony dłużnika zostanie wskazana w umowie.
Wobec powyższego wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 5, jeżeli ich przedmiotem są: rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W świetle powyższego przepisu opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają czynności cywilnoprawne (w tym umowy cesji, które przyjęły formę umowy sprzedaży), których przedmiot w chwili zawarcia umowy znajduje się na terytorium Polski. W przypadku gdy przedmiotem czynności są rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych o ile, nabywca ma siedzibę na terytorium Polski i umowę zawarto na terytorium Polski. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że oba ww. warunki muszą być spełnione kumulatywnie.
Nie wystąpienie jednego z nich powoduje, że czynność taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Ponieważ we wniosku wskazano wprost, że umowa cesji zawarta zostanie poza granicami Polski istotne staje się rozstrzygnięcie, czy będące jej przedmiotem prawa majątkowe podlegają wykonaniu na terytorium Polski czy też poza nim. Wobec powyższego wskazać należy, że stosownie do art. 454 § 1 Kodeksu cywilnego jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę.
Jednakże świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia; jeżeli wierzyciel zmienił miejsce zamieszkania lub siedzibę po powstaniu zobowiązania, ponosi spowodowaną przez tę zmianę nadwyżkę kosztów przesłania. Z zacytowanego przepisu wynika, że co do zasady świadczenie niepieniężne powinno zostać spełnione w miejscu, w którym w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał miejsce zamieszkania lub siedzibę, a w przypadku świadczeń pieniężnych powinny one być spełnione w miejscu zamieszkania lub siedzibie wierzyciela.
Jednakże pierwszorzędne znaczenie w kwestii ustalenia miejsca, w którym dłużnik powinien spełnić świadczenie, ustawa przyznaje oznaczeniu dokonanemu w zdarzeniu kreującym źródło obowiązku świadczenia dłużnika, jakim zazwyczaj będzie umowa. Żaden z obowiązujących przepisów nie uważa bowiem postanowień o miejscu wykonania świadczenia za przepis bezwzględnie obowiązujący. Wola stron odgrywa zatem podstawowe znaczenie w tym zakresie.
Podkreślić również należy, mając na uwadze okoliczności omawianej sprawy, że uznanie siedziby banku prowadzącego rachunek wierzyciela (w tym przypadku Wnioskodawcy) za miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego, rozliczanego w sposób bezgotówkowy jest dopuszczalne tylko w tych wypadkach, w których obie strony wyraziły zgodę na zapłatę na określony rachunek wierzyciela. Tylko bowiem wtedy, gdy taka zgoda istnieje, miejscem spełnienia takiego świadczenia jest siedziba banku prowadzącego rachunek wierzyciela, gdyż wtedy miejsce to wynika z oznaczenia przez strony stosunku zobowiązaniowego.
Skoro więc, jak wskazano we wniosku, opisana umowa cesji zawarta zostanie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zgodnie z treścią umowy, prawa majątkowe będące jej przedmiotem, podlegać będą wykonaniu również poza terytorium Polski (spłata wierzytelności dokonana zostanie za zgodą dłużnika na rachunek bankowy wierzyciela – Wnioskodawcy, prowadzony w banku z siedzibą poza granicami Polski), wówczas czynność taka nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, ze względu na brak wypełnienia dyspozycji art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy.
Z tego też względu bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie skutków opisanej czynności cywilnoprawnych w powiązaniu z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług i ewentualnego wyłączenia tej transakcji z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.