INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 21 kwietnia 2009 r. (data wpływu 23 kwietnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. (data wpływu 24 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. (data wpływu 24 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka z o.o. na podstawie zawartej umowy w dniu 11 marca 2008 r. otrzymała pożyczkę pieniężną od jednego z udziałowców, będącego osobą fizyczną. Udziałowiec jako osoba fizyczna jest podmiotowo zwolniony z podatku od towarów i usług.
Otrzymana pożyczka przez Spółkę z o.o. od jej udziałowca nie była związana z usługowym prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz miało to miejsce na zasadach incydentalnych i wyjątkowych, jako czynność jednorazowa. Udziałowiec jak i Spółka nie ma w swoim przedmiocie działalności gospodarczej wpisu do KRS – działalności związanej z pożyczaniem pieniędzy. Ponadto pożyczka udzielona przez udziałowca na rzecz Spółki jest pożyczką odpłatną, tzn. zgodnie z treścią umowy podlega ona oprocentowaniu. Przedmiotowa odpłatność – wysokość naliczonych i spłaconych odsetek – będzie stanowiła dla Spółki koszt uzyskania przychodów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w przypadku zawartej umowy pożyczki z własnym udziałowcem będącym osobą fizyczną jako pożyczkodawcą a Spółką z o.o. jako pożyczkobiorcą wystąpi zobowiązanie do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, zawarta umowa pożyczki od własnego udziałowca nie będzie skutkowała obowiązkiem zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż zgodnie z treścią art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi: czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: a) opodatkowana podatkiem od towarów i usług, b) zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach.
Wnioskodawca stwierdza, iż skoro jedna ze stron, tj. Spółka z o.o., jest podatnikiem podatku VAT i z tytułu czynności umowy pożyczki nie podlega opodatkowaniu, to zgodnie z powyższą podstawą prawną nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Spółka zauważa, że jest to konsekwencją zaistniałego stanu prawnego stanowiącego, iż czynność umów pożyczek, zgodnie z treścią ustawy o podatku od towarów i usług, jest zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 w związku z zał. Nr 4 poz. 3 do ustawy o VAT jako czynność zw. z pośrednictwem finansowym (PKWiU, Sekcja J ex (65-67)).
Ponadto usługa związana z realizacją umowy pożyczki jest zwolniona z podatku VAT, gdyż jest pod względem przedmiotowym zwolniona z opodatkowania a poza tym jest świadczona przez podmiot podmiotowo zwolniony z podatku VAT (udziałowiec jako osoba fizyczna). Końcowo Wnioskodawca stwierdza, iż zgodnie z przytoczonym art. 2 pkt 4 ustawy, skoro sama czynność jest zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT, to nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. jedn.
Dz. U. z 2007 r. nr 68, poz. 450), w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych, umowy pożyczki, umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy, umowy dożywocia, umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat, ustanowienie hipoteki, ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności, umowy depozytu nieprawidłowego oraz umowy spółki (akty założycielskie), a także zmiany tych umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wyżej wymienione.
Zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r., przy spółce kapitałowej, za zmianę umowy spółki uważało się wniesienie lub podwyższenie wniesionego do spółki wkładu, którego wartość powoduje podwyższenie kapitału zakładowego, pożyczkę udzieloną spółce przez wspólnika (akcjonariusza) oraz dopłaty.
Stosownie natomiast do art. 2 pkt 4) ustawy, nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: opodatkowana podatkiem od towarów i usług, zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, umowy spółki i jej zmiany, umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz jego uzupełnienia wynika, że Spółka otrzymała od swojego udziałowca, na podstawie umowy zawartej w 2008 r. pożyczkę. Biorąc pod uwagę obowiązujące w tym czasie przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych stwierdzić należy, że pożyczkę tą zakwalifikować należy jako zmianę umowy spółki, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Konsekwencją tego jest brak możliwości zastosowania wyłączenia z opodatkowania tej czynności na podstawie art. 2 pkt 4, gdyż, jak wynika z treści tego przepisu, nie obejmuje ono umów spółki i ich zmiany.
W związku z tym wskazać należy, iż w myśl art. 7 ust. 1 pkt 9 stawka podatku od umowy spółki wynosi 0,5%, a podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy, przy zmianie umowy spółki w związku z pożyczką udzieloną jej przez udziałowca, stanowi kwota lub wartość pożyczki.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.