INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 1 marca 2010 r. (data wpływu 5 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów wydatków na organizację imprezy promocyjnej – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2010 r. złożono ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów wydatków na organizację imprezy promocyjnej. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka zleciła wyspecjalizowanej agencji zewnętrznej organizację w dniu 18 grudnia 2009 r. imprezy promocyjnej związanej z przekazaniem do eksploatacji jednej z nowych instalacji inwestycyjnego Programu przeznaczonej do destylacji atmosferycznej i próżnicowej ropy naftowej.
Pierwszą cześć imprezy stanowiło otwarcie nowej instalacji na terenie rafinerii (w ramach tej części zaproszonym gościom oraz wybranym pracownikom Spółki zapewniono catering oraz wynajęcie autokarów do przewozu ze względu na rozległy wielohektarowy obszar zakładu). Druga cześć imprezy, która odbyła się w budynku Filharmonii, miała charakter oficjalny i obejmowała m.in. rozdanie odznaczeń państwowych pracownikom Wnioskodawcy, prezentację na temat działalności Spółki, jak również kończący imprezę występ artystyczny i bankiet.
W części pierwszej i drugiej brali udział zarówno pracownicy – kadra kierownicza Spółki bez osób towarzyszących, jak również sztandarowi kontrahenci (odbiorcy produktów wytwarzanych przez Spółkę), w tym przedstawiciele spółek zależnych. Ponadto w imprezie uczestniczyli zaproszeni politycy oraz urzędnicy (władze państwowe i samorządowe) oraz kluczowi wykonawcy instalacji. W czasie oficjalnej części imprezy w Filharmonii standardowo prezentowane były elementy reklamowe Spółki – banery, standy oraz telebimy. W imprezie brało udział ok. 1000 osób (z tego 40% pracowników i 60% gości zewnętrznych).
W imprezie uczestniczyli również zaproszeni przez Spółkę przedstawiciele mediów, którzy mieli skomentować fakt otwarcia instalacji i zakończenia kolejnego etapu Programu w reprezentowanych przez siebie mediach. Mając na uwadze rangę podmiotu na rynku polskim (spółka giełdowa), skalę działalności prowadzonej przez Spółkę, wielkość jej rocznych obrotów oraz znaczenie Programu (obecnie jednego z największych programów inwestycyjnych w Polsce) poniesione koszty były w pełni uzasadnione i racjonalne ze względów gospodarczych.
W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy wydatki poniesione na organizację przedmiotowej imprezy promocyjnej stanowią w całości, a jeśli nie w całości – to w jakiej części, koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa impreza miała charakter mieszany, jednakże w odniesieniu do wszystkich uczestników wykazać można związek poniesionych wydatków z przychodem.
Mianowicie, w odniesieniu do: pracowników (kadry kierowniczej Wnioskodawcy) – impreza miała charakter integracyjny oraz motywacyjny – prawo uczestnictwa w niej było swoistym wyróżnieniem dla pracowników sprawujących funkcje kierownicze w firmie, sztandarowych kontrahentów (dokonujących zakupów znacznych wolumenów paliw produkowanych przez rafinerię) impreza miała charakter promocyjny obrazujący rozwój rafinerii poprzez budowę nowych instalacji, a co za tym idzie zachęcający do dalszych zakupów i budujący wiarygodność marki paliw produkowanych przez Wnioskodawcę.
Niniejszy cel zaproszenia dotyczy zarówno kontrahentów ze spółek zależnych, jak i z podmiotów trzecich, gdyż z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego obie te kategorie należy traktować tożsamo bez wyróżniania lub dyskryminowania żadnej z nich, z zachowaniem uwarunkowań rynkowych, wykonawców instalacji – uczestnictwo wykonawców instalacji, przedstawicieli znanych spółek z branży budowlanej miało za cel uwiarygodnienie w oczach kontrahentów solidności oddanych do użytkowania nowych instalacji, a co za tym idzie wzmocnienie zaufania co do jakości oferowanych przez rafinerię produktów w oczach opinii publicznej oraz pozyskanie nowych klientów w przyszłości, urzędnicy i politycy – celem uczestnictwa ww. osób było nadanie rangi oraz wzmocnienie odbioru zewnętrznego zamknięcia kolejnego etapu Programu Inwestycyjnego (rozbudowy rafinerii).
Uczestnictwo ww. osób, oprócz tego, że stanowiło przejaw budowy relacji z ważnym z punktu widzenia funkcjonowania każdego przedsiębiorstwa otoczeniem zewnętrznym, miało przede wszystkim charakter prestiżowy i wizerunkowy w znaczeniu promocyjnym Spółki i jej produktów w oczach opinii publicznej – potencjalnych nowych nabywców paliw w przyszłości. Reasumując, impreza miała przede wszystkim charakter promocyjny (mający na celu wzmocnienie wizerunku Spółki oraz jej produktów w oczach opinii publicznej oraz wyraźne zaakcentowanie zamknięcia kolejnego etapu największej w historii Spółki inwestycji).
Za powyższą kwalifikacją przemawia również fakt, że o imprezie zostały poinformowane media, których przedstawiciele brali w niej udział. Celem zaproszenia przedstawicieli mediów było oczekiwanie nagłośnienia faktu otwarcia instalacji oraz zwiększonych mocy przerobowych rafinerii, a co za tym idzie zachęcenie potencjalnych nowych odbiorców do nawiązania kontaktów biznesowych z Wnioskodawcą. Cel reklamowo-promocyjny był głównym celem organizacji przedmiotowej uroczystości. Informacje o uroczystym otwarciu instalacji pojawiły się przykładowo we wskazanych w stanie faktycznym mediach.
Przedmiotowe wydatki nie maja charakteru reprezentacji w odniesieniu do uczestników imprezy niebędących pracownikami Spółki, gdyż generalnym celem uroczystości był cel reklamowo-promocyjny i nagłośnienie w mediach rozbudowy infrastruktury Spółki mogące wpłynąć na intensyfikację sprzedaży produktów w przyszłości. Prestiżowi uczestnicy z władz krajowych i samorządowych, jak również renomowani wykonawcy instalacji biorący udział w uroczystości legitymizowali swoja obecnością rangę inwestycji oraz stawali się swoistym gwarantem jej wysokiej jakości, a co za tym idzie zapewniali pośrednio reklamę produktom Spółki.
W drugiej kolejności, w odniesieniu do biorących w niej udział pracowników, impreza miała z kolei charakter motywacyjno-integracyjny. Realizacja kilku gospodarczo uzasadnionych celów w trakcie jednej imprezy stanowiła przejaw racjonalnej optymalizacji wydatków w trosce o ekonomiczny interes Spółki. Koszty, które zostałyby poniesione w przypadku oddzielnej organizacji imprezy promocyjnej z okazji zakończenia istotnego etapu inwestycji oraz imprezy integracyjnej dla kadry kierowniczej Spółki byłyby o wiele wyższe.
W związku z powyższym, wydatki poniesione na organizację przedmiotowej imprezy powinny w całości zostać zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako mające związek z uzyskaniem przez Spółkę przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: ustawa, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W świetle tego przepisu, ocena prawna konkretnego wydatku poniesionego przez podatnika wymaga odniesienia się do kryterium celowości jego poniesienia oraz uwzględnienia wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku należy podkreślić, że kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem, bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez podmiot ponoszący ten koszt. Zgodnie z ugruntowanym poglądem do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy.
Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy.
Można wobec tego wyróżnić reklamę towaru, usługi, a także reklamę firmy (przedsiębiorstwa). Do kosztów spełniających przesłankę celowości zalicza się również wydatki ponoszone na organizację imprez integracyjnych dla pracowników. Spotkania lub wyjazdy o charakterze integracyjnym służące budowaniu pozytywnych relacji pomiędzy osobami zatrudnionymi w firmie mogą bowiem wpływać na efektywność wykonywanej pracy, a w konsekwencji na poziom przychodów pracodawcy. Jak wskazano powyżej, ocena prawna danego wydatku wymaga również uwzględnienia unormowań art. 16 ust. 1 ustawy.
Zgodnie z punktem 28 tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Omawiana ustawa nie zawiera definicji reprezentacji, wobec czego znaczenie tego terminu należy ustalić stosując wykładnię językową. Zgodnie z definicją słownikową, reprezentacja to „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związana ze stanowiskiem, pozycją społeczną” (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod red. St. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007). Pomocną może być również etymologia tego słowa –„repraesentatio” (łac.) oznacza „wizerunek”.
Reprezentację należy zatem rozumieć jako występowanie w imieniu podatnika (firmy), wiążące się z okazałością i wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Są to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów. Działania te ułatwiają nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktów handlowych, w tym poprzez budowanie osobistych relacji, a ich zasadniczym celem jest kształtowanie wizerunku przedsiębiorcy jako zasobnego, godnego zaufania partnera biznesowego.
W przedstawionym stanie faktycznym, z okazji przekazania do eksploatacji jednej z nowych instalacji Spółka zorganizowała imprezę, w której uczestniczyli m.in. sztandarowi kontrahenci, politycy i urzędnicy, przedstawiciele mediów oraz pracownicy. Jak wskazano powyżej, aby dokonać kwalifikacji prawnej wydatków poniesionych na organizacje przedmiotowej imprezy należy rozważyć, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy ich poniesieniem a przychodami Wnioskodawcy oraz czy nie mieszczą się one w zakresie zastosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Konieczne jest zatem zbadanie, czy zorganizowanie tejże imprezy miało kształtować popyt na produkty Spółki poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do ich nabywania, czy też służyć przede wszystkim budowaniu relacji z partnerami handlowymi i wywołaniu jak najlepszego wrażenia przy jej reprezentowaniu. Pomimo że Wnioskodawca wskazuje na reklamowo-promocyjny charakter imprezy wypada zauważyć, iż została ona zorganizowana celem „wzmocnienia wizerunku Spółki oraz jej produktów”. Jej uczestnikami byli także urzędnicy i politycy, których obecność „miała przede wszystkim charakter prestiżowy i wizerunkowy”.
Oczywistym jest zatem, iż zasadniczym zamierzeniem zorganizowanej imprezy była chęć kształtowania lepszego postrzegania Spółki na zewnątrz, uwypuklenie jej profesjonalizmu, tworzenie pozytywnych relacji z zaproszonymi podmiotami oraz budowa zaufania. Ponieważ wymienione cechy są utożsamiane z reprezentacją i stanowiły one dominujący (właściwy) czynnik zaplanowanej ceremonii, wydatki związane z organizacją tej imprezy podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy ze względu na reprezentacyjny charakter przedmiotowego przedsięwzięcia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.