INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 kwietnia 2011 r. (data wpływu 29 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 29 kwietnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Szpital w związku z prowadzoną działalnością statutową ogłosił przetarg nieograniczony na „Świadczenie usług w zakresie przygotowania i podawania posiłków dla pacjentów i gości w oparciu o dzierżawione pomieszczenia kuchenne szpitala”.
Po rozstrzygnięciu przetargu przez Szpital, jeden z wykonawców przystępujących do przetargu złożył odwołanie do Krajowej Izby Odwoławczej, która w swoim wyroku obciążyła Wnioskodawcę kosztami postępowania i nakazała zwrot kosztów stronie przeciwnej poniesionych z tytułu wpisu od odwołania oraz wynagrodzenia pełnomocnika. Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (Dz.
U. Nr 113, poz. 759 dalej: „PZP”) Zamawiający powinien odrzucić pierwszą ofertę albowiem jej treść nie odpowiadała specyfikacji istotnych warunków zamówienia, a na podstawie art. 93 ust. 3 pkt 2 PZP, Szpital drugą ofertę też powinien odrzucić z przyczyn określonych w art. 93 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo zamówień publicznych, albowiem cena najkorzystniejszej oferty przewyższała o 186.222,40 zł kwotę, którą zamawiający zamierzał przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, przy czym zamawiający nie mógł zwiększyć tej kwoty do ceny najkorzystniejszej oferty. Szpital, jako zakład prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu finansowego.
Wybór oferty o wyższej wartości niż przeznaczona przez zamawiającego i większej niż w rocznym planie finansowym jednostki byłby naruszeniem dyscypliny finansów publicznych przez kierownika jednostki.
Przegrana w procesie wiąże się z istnieniem winy po stronie Szpitala ponieważ wybrał pierwszą ofertę mimo, że jej treść nie odpowiadała specyfikacji istotnych warunków zamówienia, zdaniem Wnioskodawcy koszty przegranego postępowania odwoławczego są kosztem uzyskania przychodu, bowiem stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są kosztami związanymi z osiągnięciem przychodu i nie są też wymienione w art. 16 ww. ustawy, który to artykuł wyszczególnia koszty, które nie stanowią kosztu podatkowego. W związku z powyższym, zadano następujące pytanie.
Czy poniesiony wydatek w kwocie 18.600,00 zł, tytułem kosztów przegranego postępowania odwoławczego jest kosztem uzyskania przychodu? We własnym stanowisku w sprawie Wnioskodawca wskazał, iż kwalifikacja jako kosztu uzyskania przychodu wydatków ponoszonych tytułem kosztów odwoławczych opiera się na ocenie związku z przychodami tego wydatku w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Koszty przegranego postępowania odwoławczego nie są też wymienione w art. 16 ww. ustawy, który to artykuł wyszczególnia koszty, które nie stanowią kosztu podatkowego. Ocena ta jest dokonywana poprzez pryzmat racjonalności działania podatnika. W przedmiotowej sytuacji mamy do czynienia nie z postępowaniem stricte sądowym ale z postępowaniem przed Krajową Izbą Odwoławczą co zmienia zdaniem Wnioskodawcy postać rzeczy. Krajowa Izba Odwoławcza jest organem działającym przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych, właściwym do rozpoznawania odwołań od rozstrzygnięć protestów wnoszonych w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.
Organ ten może uwzględnić protest i zasądzić stosowne koszty odwoławcze. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny.
Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Zatem kosztami uzyskania przychodu będą wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodu, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Ustawodawca nie stawia wprost wymogu, by poniesiony koszt przyniósł określony przychód, lecz był poniesiony w celu jego osiągnięcia. Zatem koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, a nie niezbędności i rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnych przychodów.
W konsekwencji, nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może być kosztem podatkowym i jako taki rzutować na podstawę opodatkowania. Należy przy tym podkreślić, iż skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to ten cel musi być widoczny. Ponoszone koszty powinny zatem omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność.
Dlatego też właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: przeznaczenie wydatku (celowość i zasadność dla funkcjonowania firmy), potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W przedmiotowej sprawie nie można wykazać takiego związku przyczynowo-skutkowego.
Wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w związku z przegranym procesem, w szczególności na zwrot kosztów wpisu od odwołania oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony przeciwnej zostały poniesione na rzecz podmiotu, który wniósł odwołanie. Wnioskodawca został zobowiązany do ich poniesienia z racji przegrania sprawy przed Krajową Izbą Odwoławczą. Poniesione wydatki nie przyczyniły się w żaden sposób do uzyskanego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można ich również uznać za normalne koszty funkcjonowania Wnioskodawcy. Zasądzone koszty były bowiem efektem nienależycie przeprowadzonego postępowania przetargowego, co skutkowało unieważnieniem czynności wyboru oferty.
Wobec tego nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesieniem przedmiotowych wydatków a osiągnięciem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu Wnioskodawcy. Wydatki te nie spełniają więc warunku kosztów poniesionych w celu zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu; ul. Św. Jakuba 20; 87-100 Toruń.