INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 17 stycznia 2013 r. (data wpływu 21 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z powierzeniem Pracownikowi samochodu służbowego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21 stycznia 2013 wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z powierzeniem Pracownikowi samochodu służbowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. "A." S.A. z siedzibą w T., dalej jako „Spółka”, „Wnioskodawca”, powierzyła swojemu pracownikowi, dalej jako „Pracownik”, samochód służbowy na zasadach określonych w umowie o indywidualnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie.
Pracownik jest wiceprezesem zarządu Spółki i wybitnym specjalistą w zakresie zarządzania. Z racji zajmowanego stanowiska i posiadanych kwalifikacji, Pracownik ma istotny wpływ na bieżące funkcjonowanie Spółki Spółka powierzyła Pracownikowi jako wiceprezesowi zarządu samochód służbowy ze względu na zajmowane stanowisko oraz łączące się z nim obowiązki i oczekiwania Spółki względem Pracownika. Musi on mieć możliwość w każdym czasie, bezpiecznego, a jednocześnie jak najszybszego dojazdu do siedziby Spółki. Pracownik odbywa liczne podróże służbowe, pełni swoje obowiązki poza standardowymi godzinami pracy. Pracownik zamieszkuje w T., tj. około 140 km od siedziby Spółki.
Spółka pokrywa koszt podróży samochodem służbowym Pracownika, w tym również koszt przejazdu autostradą płatną.
Zgodnie z postanowieniami umowy o odpowiedzialności za mienie powierzone Pracownik jest zobowiązany między innymi do: dbałości o powierzony samochód poprzez każdorazowe zamykanie samochodu z włączeniem alarmu, niepozostawianie w samochodzie rzeczy cennych, serwisowanie samochodu wyłącznie w ASO, regularną wymianę opon, oddawanie samochodu do całościowego mycia nie rzadziej niż raz w miesiącu; parkowania samochodu, po zakończeniu pracy, na parkingu obok siedziby Spółki lub w indywidualnym miejscu parkowania wyznaczonym obok miejsca zamieszkania w T.; rozliczenia się ze Spółką z powierzonego samochodu wraz z wyposażeniem na każde żądanie Spółki; dokonywania wyboru trasy przejazdu drogą o możliwie najlepszej jakości oraz unikanie dróg złej jakości, w celu zminimalizowania ponadnormatywnego zużycia samochodu, a także, żeby jak najszybciej i zarazem bezpiecznie dotrzeć do celu podróży.
Ponadto umowa o powierzenie mienia w postaci samochodu reguluje wykorzystanie samochodu służbowego na cele prywatne Pracownika. W takiej sytuacji umowa przewiduje odpłatność ponoszoną Pracownika na zasadach rynkowych. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie. Czy Wnioskodawca uprawniony jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu Spółki wydatków związanych z powierzeniem Pracownikowi samochodu służbowego, w tym m.in. wydatków na przejazd samochodem służbowym z miejsca parkowania będącego miejscem zamieszkania Pracownika, do siedziby Spółki? Stanowisko Wnioskodawcy.
Zdaniem Wnioskodawcy wydatki poniesione przez niego w związku z powierzeniem Pracownikowi samochodu służbowego, stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodu. Wniosek taki wynika z następujących argumentów. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), dalej jako „updop”, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Art. 16 ust. 1 updop nie zawiera kosztów eksploatacji samochodów służbowych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych.
Z treści przywołanego przepisu wynika możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych wszelkich wydatków (niewymienionych w art. 16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że podatnik wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów mogą być wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
Przenosząc powyższe uregulowania na grunt opisanego stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawcy uzasadnione i udokumentowane wydatki poniesione przez Wnioskodawcę z tytułu eksploatacji samochodów służbowych mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. Przejazdy Pracownika na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem parkowania (miejscem zamieszkania), a miejscem pracy - jak wskazano powyżej są realizacją jego obowiązków służbowych. W związku z tym wydatki eksploatacyjne dotyczące samochodu, jak i wydatki na przejazdy autostradą płatną, w zakresie w jakim są związane z wykonywaniem przez Pracownika obowiązków służbowych, są gospodarczo uzasadnione.
Innymi słowy istnieje związek pomiędzy ich poniesieniem a osiągnięciem bądź możliwością osiągnięcia przez Wnioskodawcę przychodu. Mając to na względzie, w ocenie Wnioskodawcy, stanowią koszt uzyskania przychodu. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej: ustawa) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ustawy), pod warunkiem, że wykaże istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu.
Dotyczy to zarówno takich wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1 ustawy, czyli: został poniesiony przez podatnika, jest definitywny, a więc bezzwrotny, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania; w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła, nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy, został właściwie udokumentowany.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych różnicują przy tym zasady ujmowania kosztów dla celów podatkowych. W oparciu o kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wprowadził kategorie: kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami i innych niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. kosztów pośrednich), odrębnie regulując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4, ust. 4b-4d ustawy).
Te pierwsze dają się powiązać z konkretnie określonym przychodem, jaki osiągnął podatnik, natomiast te drugie wiążą się z całokształtem działalności prowadzonej przez podatnika i ogólnie określonymi przychodami osiąganymi z tytułu prowadzenia tej działalności. W odniesieniu do podatników prowadzących działalność gospodarczą należy przy tym podkreślić, że sam fakt poniesienia danego wydatku w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest decydujący dla uznania, że spełnia on przesłankę celowości wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy.
Nie każdy bowiem wydatek ponoszony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła. W odniesieniu do kosztów nieobjętych wyłączeniem z art. 16 ust. 1 ustawy można stwierdzić, że kwestia ich związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika stanowi jeden z istotnych elementów, które powinny być uwzględniane przy ocenie ich celowości – nie przesądza jednak samoistnie o możliwości zaliczenia tych kosztów do kategorii kosztów podatkowych.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Spółka powierzyła Pracownikowi (wiceprezesowi zarządu) samochód służbowy na zasadach określonych w umowie indywidualnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie. Ze względu na zajmowane stanowisko oraz łączące się z nim obowiązki i oczekiwania Spółki względem Pracownika - musi mieć możliwość w każdym czasie, bezpiecznego, a jednocześnie jak najszybszego dojazdu do siedziby Spółki. Pracownik odbywa liczne podróże służbowe, pełni swoje obowiązki poza standardowymi godzinami pracy. Pracownik zamieszkuje około 140 km od siedziby Spółki.
Spółka pokrywa koszt podróży samochodem służbowym Pracownika, w tym również koszt przejazdu autostradą płatną. Rozważając kwestię kwalifikacji podatkowej tych wydatków należy zauważyć, iż pomimo tego, że wykonywane przez pracownika zadania nie mogą być powiązane z konkretnym przychodem uzyskiwanym przez Wnioskodawcę, przejawiają jednakże związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością. Stąd też wydatki wynikające z realizacji obowiązków służbowych przez pracownika wypada zakwalifikować jako wypełniające dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy, co przy spełnieniu wszystkich wyżej wymienionych warunków ustawowych, pozwala je zakwalifikować do kosztów podatkowych.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze materialnoprawnym uznając, iż zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa podatkowego podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych.
Warunkiem niezbędnym ich kwalifikacji jest oczywiście wykazanie, że między tymi wydatkami a zamierzonym przychodem istnieje związek przyczynowy w tym znaczeniu, że są one uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, a w rezultacie ich poniesienia Spółka oczekiwała zwiększenia swoich przychodów, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Skutkiem tego konieczne jest udokumentowanie, także w razie nie uzyskania przychodu w następstwie poniesienia tych wydatków, że były one – obiektywnie rzecz ujmując – racjonalne co do zasady i co do wysokości.
Reasumując stanowisko Spółki wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego należy uznać za prawidłowe. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z dnia 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św.
Jakuba 20, 87-100 Toruń.