INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zmianami) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. (data wpływu 21 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – uzupełnionym pismem z dnia 6 września 2010 r. (data wpływu 13 września 2010 r.) – dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do przychodu podatkowego otrzymanych środków pieniężnych – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do przychodu podatkowego otrzymanych środków pieniężnych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych. Wobec tego pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. Nr ITPP2/443-610/10-2/AK, ITPB3/423-301/10-2/AW wezwano Spółkę do jego uzupełnienia. Niniejsze zostało dokonane w dniu 13 września 2010 r. (data wpływu). W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca w dniu 6 listopada 2007 r. zawarł umowę (kontrakt budowlany) z C. na budowę kadłuba statku. Umowa polegała na wykonaniu usługi polegającej na budowie kadłuba z materiałów powierzonych, których właścicielem przez cały okres trwania umowy był zleceniodawca, w umowie zwany kupujący. W 2008 r. w trakcie wykonywania prac wynikających z umowy, o której mowa wyżej Spółka wystawiła faktury zaliczkowe. Zostały one wystawione z uwagi na dochodzące do Spółki informacje o zbliżającej się upadłości zleceniodawcy.
Wnioskodawca nie otrzymał zapłaty za faktury zaliczkowe, w związku z powyższym złożył wniosek do banku zgodnie z umową o poręczenie banku H. z dnia 3 marca 2008 r. (zawartej pomiędzy H. a C.) o wypłatę odszkodowania z tytułu braku zapłaty od kupującego – zawarcie umowy o poręczenie zostało potwierdzone pismem skierowanym do Spółki przez H. z dnia 12 marca 2008 r. W dniu 11 lipca 2008 r. Spółka otrzymała wypłatę odszkodowania z tytułu braku zapłaty za fakturę z dnia 2 czerwca 2008 r. oraz za fakturę z 19 czerwca 2008 r. Wypłatę odszkodowania z tytułu braku zapłaty za fakturę wystawionej 11 lipca 2008 r. Spółka otrzymała w dniu 1 września 2008 r. Wypłacone odszkodowania niemalże w całości pokryły przysługujące Wnioskodawcy gwarancje bankowe zapłaty za wykonywaną usługę.
Spółka wstrzymała wykonywanie prac do czasu ustanowienia nowych gwarancji. Jej działania były sprzeczne z umową, jednak biorąc pod uwagę dochodzące informacje o stanie finansowym C. nie chciała podejmować ryzyka dalszego wykonywania usługi w sytuacji, gdy istniało bardzo duże ryzyko niewypłacalności zleceniodawcy. Po wstrzymaniu prac Firma C., nie dając dalszych gwarancji zapłaty, zażądała wypłaty szeregu odszkodowań, począwszy od odszkodowania będącego Gwarancją Wykonawstwa zgodnie z art. III ust. 5 umowy.
Z zapisów art. III ust. 4 umowy wynikało, że – wszelkie zapłaty dokonywane przez kupującego przed zdaniem kadłuba będą miały charakter zaliczek dla konstruktora i jeżeli kontrakt zostanie rozwiązany z winy Konstruktora - P. sp. z o. o. wówczas konstruktor zwróci kupującemu pełną wartość już zapłaconych zaliczek. Spółka spodziewała się, że po otrzymaniu odszkodowania wynikającego z Gwarancji Wykonawstwa zgodnie z art. III ust. 5 umowy zażądają zwrotu kwoty, którą bank wypłacił firmie P. sp. z o. o. z tytułu niezapłaconych faktur. Po licznych rozmowach i ustępstwach w styczniu 2010 r. zawarto ugodę dotyczącą warunków rozwiązania umowy, której przedmiotem było wykonanie kadłuba.
Z ugody tej wynikało m.in., że P. sp. z o. o. i C. odstąpią od wszelkich roszczeń wobec siebie. Firma P. sp. z o.o. zobowiązuje się do wpłaty kwoty 180 tys. euro, firma C. doprowadzi do wykreślenia wszelkich obciążeń ustanowionych na stali dostarczonej na budowę statku, zaś po zwolnieniu zabezpieczeń przeniesie własność stali i elementów stalowych na rzecz P. sp. z o.o. W marcu 2010 r. zostały zrealizowane wszystkie postanowienia ugody. Przedstawiciele firmy C. w piśmie z dnia 17 maja 2010 r. potwierdzili, że wraz z wykonaniem ugody wygasła umowa na budowę kadłuba. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Jak należy ująć w podatku dochodowym i w podatku /AT postanowienia wynikające z umowy na budowę kadłuba i ugody? Czy prawidłowo zostało ujęte otrzymane odszkodowanie z tytułu niezapłaconych faktur w podatku dochodowym w chwili jego otrzymania? Czy prawidłowym jest podejście, że otrzymane odszkodowanie w podatku VAT należy ująć ze stawką zwolnioną w chwili jego otrzymania, zaś wystawione faktury zaliczkowe przed otrzymaniem zapłaty nie rodzą skutków podatkowych?
Czy prawidłowym jest ujęcie wypłaconej kwoty zgodnie z ugodą, jako zapłatę za złom stalowy i sklasyfikowanie takiej operacji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które w podatku VAT powoduje powstanie obowiązku podatkowego 15 kwietnia 2010 r.? Czy w podatku dochodowym należy ująć nabycie złomu, zgodnie z ugodą, w grupie 3 - materiały z chwilą przeniesienia własności, tj. z chwilą wykonania postanowień ugody, czyli w marcu 2010 r., zaś w kosztach uzyskania przychodu z chwilą sprzedaży materiałów lub sprzedaży produktów do produkcji których została ona zużyta?
Dokonując uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania pierwszego Spółka wyjaśniła, iż dotyczy ono terminów oraz kwot, które należy uwzględnić przy rozliczeniu podatku dochodowego i podatku VAT. Spółka wskazała, iż pytanie to zostało zawarte dodatkowo, gdyż istnieje zawsze możliwość, że inne pytania dotyczące tego tematu są niewłaściwie zadane, lub nie wyczerpują tematu. Jednocześnie Jednostka przeformułowała pytanie Nr 5, które obecnie brzmi: 5. Czy w podatku dochodowym należy ująć nabycie złomu w kosztach uzyskania przychodu z chwilą jego sprzedaży lub sprzedaży produktów, do produkcji których został on zużyty?
Wobec tego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych Spółka postawiła następujące pytania: Jak należy ująć w podatku dochodowym postanowienia wynikające z umowy na budowę kadłuba i ugody, tzn. jakie terminy i kwoty należy uwzględnić przy rozliczeniu podatku dochodowego? Czy prawidłowo zostało ujęte otrzymane odszkodowanie z tytułu niezapłaconych faktur w podatku dochodowym w chwili jego otrzymania? Czy w podatku dochodowym należy ująć nabycie złomu w kosztach uzyskania przychodu z chwilą jego sprzedaży lub sprzedaży produktów, do produkcji których został on zużyty?
Niniejsza interpretacja indywidualna stanowi ocenę stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w części wskazanej pod pozycją nr 1 i nr 2. Wniosek Spółki w pozostałym zakresie zostanie rozpatrzony odrębnymi rozstrzygnięciami. Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego Jednostka wskazuje, iż umowa zawarta w 2007 r. na budowę kadłuba jest umową o wykonanie usług na materiale powierzonym. Z treści jej wynika, że przez cały czas trwania umowy właścicielem jest kupujący (C.).
Podczas trwania umowy nie przeprowadzono żadnych częściowych ani końcowych odbiorów wykonywanej umowy, a jedynie protokoły zaawansowania prac uprawniające P. sp. z o. o. do żądania wypłaty zaliczek. Umowa trwała do dnia 28 stycznia 2010 r. Firma P. sp. z o. o. nie otrzymała zapłaty za wykonaną usługę. W 2010 r. strony uzgodniły, że odstępują od wykonania umowy i ją rozwiązują. W ocenie Spółki zapłata z banku, którą otrzymała w 2008 r. jest wypłaconym odszkodowaniem, którego zasadność wypłaty ugoda nie podważyła i w związku z odstąpieniem od wykonania umowy stanowi jedyny przychód. Otrzymane odszkodowanie dla celów podatku dochodowego należało ująć w księgach w dacie wpływu na konto bankowe.
Podpisanie ugody powoduje unieważnienie kontraktu i w związku z tym, iż nie porusza kwestii wcześniej otrzymanego odszkodowania Wnioskodawca nie miał obowiązku jego zwrotu. Ugoda nie powoduje obowiązku ujęcia żadnych kwot po stronie przychodu w związku z zakończeniem umowy. Z chwilą wykonania ugody nastąpiło przeniesienie własności stali. Zakup stali należało ująć na koncie materiały w grupie 3. W kosztach zaś, dla celów podatku dochodowego należy ująć wartość zakupionych materiałów w chwili ich sprzedaży lub sprzedaży produktów, do produkcji których zostały one zużyte.
Jednocześnie uzupełniając – na wezwanie tutejszego organu – swoje stanowisko w sprawie oceny prawnej przestawionego stanu faktycznego Jednostka wskazała, iż w podatku dochodowym główna umowa na budowę kadłuba nie doszła do skutku, zatem nie rości ona obowiązku ujęcia jej w podatku dochodowym. Spółka otrzymała odszkodowania od gwaranta (banku), które należy ująć w podatku dochodowym jako przychód z chwilą otrzymania. W wyniku podpisania ugody doszło do unieważnienia umowy i zakupu złomu. Za datę nabycia złomu należy uznać datę podpisania ugody. Do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć zakup złomu z chwilą jego sprzedaży.
Ponadto – zdaniem Spółki – odszkodowanie otrzymane w podatku dochodowym uznaje się w przychodach w chwili jego otrzymania (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Spółka wyjaśniła także, iż w wyniku ugody zostały anulowane wszelkie postanowienia umowy na budowę kadłuba. Ponadto P. zobowiązał się do zapłaty kwoty 180 tysięcy EURO, za co otrzymał prawo własności złomu. W wyniku ugody doszło do sprzedaży złomu. Sprzedaż materiałów i towarów – w ocenie Wnioskodawcy – należy ująć w kosztach uzyskania przychodów w miesiącu, w którym nastąpiła sprzedaż materiałów lub towarów zużytych do produkcji towarów, które zostały sprzedane.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zmianami) za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Aby dany przychód można było przyporządkować do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, musi być on związany z taką działalnością. Chodzi tu o wszystkie te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności gospodarczej.
Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 12 ust. 3 ustawy, że dla zakwalifikowania danych przychodów do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką działalnością, a więc pomiędzy jej wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien istnieć związek przyczynowo-skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością gospodarczą.
Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 3–3e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów. Regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego, lub wykonanie usługi albo częściowe wykonanie usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury, albo uregulowania należności.
Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności. A zatem, zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.
W przypadku, gdy usługa rozliczana jest w okresach rozliczeniowych, momentem powstania przychodu jest ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego na fakturze lub umowie nie rzadziej jednak niż raz w roku ( art. 12 ust. 3c i 3d ww. ustawy). Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków pieniężnych rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Reguluje tę kwestię art. 12 ust. 3e ustawy, zgodnie z którym w przypadku przychodu, który powstaje nie wskutek takich zdarzeń jak określone w art. 12 ust. 3a, 3c, 3d ustawy, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy podatkowej, do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). W przytoczonym powyżej przepisie sformułowanie „pobranych wpłat lub zarachowanych należności” odnosi się do pobranych przez podatnika przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i usług, których wykonanie nastąpi w innym terminie (wykonanie jest odroczone w czasie).
Przy czym zaliczkę najczęściej stanowi zapłata przez kupującego uiszczana z góry, pokrywająca część przyszłej należności. Ustawodawca wyłączył więc z przychodów przedpłaty, zaliczki, na poczet przyszłych dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych. Nie wyłączył natomiast z przychodów należności otrzymanych w związku z częściowym wykonaniem usługi. W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca zawarł umowę (kontrakt budowlany) na budowę kadłuba statku. Kontrakt polegał na wykonaniu usługi budowy kadłuba statku z materiałów powierzonych.
W trakcie wykonywania prac wynikających z umowy, z uwagi na dochodzące informacje o zbliżającej się upadłości zleceniodawcy, Spółka wystawiła faktury zaliczkowe. W związku z tym, iż nie otrzymała zapłaty za faktury zaliczkowe złożyła wniosek do banku, zgodnie z umową o poręczenie banku (zawartej pomiędzy H. a C.), o wypłatę „odszkodowania z tytułu braku zapłaty od kupującego”.
W dniu 11 lipca 2008 r. Spółka otrzymała „wypłatę odszkodowania z tytułu braku zapłaty” za fakturę z dnia 2 czerwca 2008 r. oraz za fakturę z 19 czerwca 2008 r. Wypłatę odszkodowania z tytułu braku zapłaty za fakturę wystawionej 11 lipca 2008 r. Spółka otrzymała w dniu 1 września 2008 r. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, iż zgodnie z art. III ust. 4 Gwarancji Wykonawstwa wszelkie zapłaty dokonywane przez kupującego przed zdaniem kadłuba będą miały charakter zaliczek dla konstruktora i jeżeli kontrakt zostanie rozwiązany z winy Konstruktora, wówczas konstruktor zwróci kupującemu pełną wartość już zapłaconych zaliczek. W wyniku zawartej ugody z kontrahentem rozwiązano umowę na budowę kadłuba.
Przy czym Wnioskodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz kupującego kwoty 180 tys. euro tytułem zaspokojenia jego wszelkich roszczeń. Natomiast kupujący zobowiązał się przenieść na rzecz konstruktora własność stali. Odnosząc niniejszy stan faktyczny do przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż należności, o których mowa we wniosku stanowią przychody związane z działalnością gospodarczą, a zatem na podstawie art. 12 ust. 3 podatku dochodowym od osób prawnych są one przychodami należnymi, bez względu na to, czy są już wymagalne i czy kontrahent w ogóle dokonał zapłaty z tytułu zawartego kontraktu.
Są to należności, których podatnik może żądać w związku z wykonaniem usługi bądź sprzedażą towarów. W przedmiotowej sprawie analizie należy poddać kwestię ustalenia momentu powstania przychodu należnego. W aspekcie okoliczności przedstawionych we wniosku trzeba bowiem stwierdzić, że momentem istotnym dla ustalenia przychodu będzie wykonanie świadczenia. Jest to szczególnie ważne z uwagi na fakt, iż Spółka podkreśla, że wystawiła faktury zaliczkowe w trakcie wykonywania prac wynikających z umowy z uwagi na dochodzące do niej informacje o upadłości zleceniodawcy. Jednocześnie wskazuje, iż kwoty otrzymane miały charakter zaliczek i mogą, w pewnych warunkach, zostać zwrócone kupującemu.
Ponadto wyjaśnia, iż podczas trwania umowy nie przeprowadzono żadnych częściowych ani końcowych odbiorów wykonywanej umowy, a jedynie protokoły zawansowania prac uprawniające Wnioskodawcę do żądania wypłaty zaliczek. Przy czym środki pieniężne nazywa „odszkodowaniem”, które niemalże w całości pokryło przysługujące jej „gwarancje bankowe” zapłaty za wykonaną usługę.
Z analizy dokumentów załączonych do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w szczególności art. III pkt 2 (Warunki płatności) Kontraktu budowlanego na budowę i dostawę jednego kadłuba wynika natomiast, iż „cena kontraktu ma być zapłacona ratami miesięcznymi wg zaawansowania budowy, w ciągu 15 dni od otrzymania faktury Konstruktora. Jeżeli planowane zaawansowanie nie będzie osiągnięte przed terminem zapłaty raty, kupujący będzie mógł wstrzymać zapłatę do chwili kiedy praca będzie zaawansowana do poziomu przewidzianego na termin zapłaty danej raty”.
W punkcie 3 zapisano natomiast, iż „na dwa tygodnie przed terminem każdej raty Konstruktor przedstawi Kupującemu pisemne powiadomienie w formie faktury żądając zapłaty (…)”. Wobec powyższego, w ocenie tutejszego organu, zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma fakt, że miesięczne płatności, zgodnie z kontraktem, są wypłacane w odniesieniu do wykonanych robót. Okoliczność tę potwierdza też Spółka stwierdzając, iż sporządzane były protokoły zawansowania prac uprawniające ją do żądania wypłaty zaliczek. Należności uzależnione więc były od stopnia zaawansowania prac. Zatem możliwe było przyporządkowanie należnych kwot do poszczególnych prac.
Wobec tego faktury zaliczkowe wystawione przez Spółę dokumentują rzeczywiste częściowe wykonanie usług, a wykazana w nich należność jest wymagalna. Nie będzie to z pewnością zaliczka, choćby strony umowy tak ją nazywały. W przedmiotowej sprawie przychód należny powstanie więc, zgodnie z art. 12 ust. 3a ww. ustawy podatkowej, w momencie częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż w dniu wystawienia faktury. Należy przy tym podkreślić, iż fakt wykonania zobowiązania przez dłużnika nie stanowi warunku powstania przychodu podatkowego, wręcz przeciwnie nie ma on żadnego wpływu na przychód, który powstaje z chwilą zaistnienia zdarzeń, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach.
W konsekwencji, późniejsze wykonanie zobowiązania, czy to przez dłużnika, czy przez osobę trzecią nie stanowi już przychodu podatkowego, z uwagi na fakt, iż został on już uprzednio zarachowany. Z punktu widzenia prawa podatkowego nie ma więc znaczenia, kto dokonał spłaty zobowiązania. Potwierdza to brzmienie art. 518 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zmianami), który stanowi, iż osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty: jeżeli płaci cudzy dług, za który jest odpowiedzialna osobiście albo pewnymi przedmiotami majątkowymi; jeżeli przysługuje jej prawo, przed którym spłacona wierzytelność ma pierwszeństwo zaspokojenia; jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie; jeżeli to przewidują przepisy szczególne.
Niniejszy przepis wskazuje także na fakt, iż wypłata kwot pieniężnych przez bank stanowi jedynie spełnienie świadczenia przez osobę trzecią, która następnie wstępuje w prawa zaspokojonego wierzyciela. Tak więc, skoro w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma znaczenia, kto dokonał spłaty zobowiązania, w szczególności, że przychód należny z tego tytułu nie powstaje w momencie zapłaty, lecz z chwilą zaistnienia zdarzeń wynikających z ustawy, tj. w dniu wydania przez Spółkę towaru lub wykonania usługi (całkowitego lub częściowego), nie później niż w dniu wystawienia faktury, to środki pieniężne otrzymane od banku nie będą stanowiły przychodu podatkowego Spółki.
Odnosząc się natomiast do postawionych przez Wnioskodawcę pytań należy stwierdzić, że: postanowień wynikających z umowy na budowę kadłuba, ani postanowień wynikających z ugody nie ujmuje się w podatku dochodowym od osób prawnych.
Dla określenia zobowiązania podatkowego istotne znaczenie ma rozpoznanie przychodu podatkowego (które w analizowanej sprawie następuje zgodnie z art. 12 ust 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) oraz rozpoznanie kosztów podatkowych wraz z ustaleniem momentu ich potrącalności, wypłacone przez bank środki pieniężne (do wysokości przychodu należnego) są obojętne podatkowo, bowiem – w przedmiotowej sprawie – przychód należny winien być już uprzednio zarachowany. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70 – 561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.