INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770, ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 578/08 – stwierdza, że stanowisko Jednostki, przedstawione we wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przepisu art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 lipca 2008 r. złożono ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej przepisu art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Do 31 sierpnia 1997 r. SPZOZ nie opłacił faktur od kontrahentów z terenu całego kraju. Należne od tych rachunków kwoty VAT i akcyzy stały się zobowiązaniem SPZOZ jako tzw. kompensaty państwowych jednostek budżetowych wobec kilku urzędów skarbowych i urzędu celnego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy, i po jakim czasie, oraz na jakich zasadach następuje przedawnienie należności z tytułu tzw. kompensat państwowych jednostek budżetowych? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa oraz pismem Ministerstwa Finansów nr SPI/648/8012-116/2184/05/ES, należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług powstałe do końca 1997 r. należy uznać za przedawnione, gdyż w stosunku do większości tych należności nie wszczęto żadnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w stosunku do jednego z tych roszczeń i umorzone. W dniu 26 września 2003 r. postępowanie wszczęto, zaś w dniu 20 stycznia 2004 r. zostało ono umorzone.
Zgodnie z zasadami ogólnymi kwota ta przedawni się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku i nie ma możliwości przerwania biegu przedawnienia. W dniu 18 września 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał postanowienie znak ITPB3/423-378/08/AM, w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. W dniu 29 września 2008 r. Zakład wniósł zażalenie na wskazane postanowienie.
Postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. znak ITPB3/423Z-4/08/AM tutejszy organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia 18 września 2008 r. W skardze z dnia 24 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniesiono o uchylenie postanowienia z dnia 22 października 2008 r. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 578/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia 18 września 2008 r. Biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w powołanym wyroku, pismami z dnia 15 maja 2009 r. oraz 3 czerwca 2009 r. tutejszy organ zwrócił się do Jednostki o uzupełnienie wniosku poprzez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego celem kompleksowej analizy przedstawionego problemu.
Pismami z dnia 25 maja 2009 r. oraz 9 czerwca 2009 r. Zakład wskazał, iż znajduje się w stanie likwidacji od 2000 r., a cześć dokumentacji została zniszczona. Nie jest również w stanie określić dat zaistnienia zdarzeń opisanych we wniosku ORD-IN. Jednostka wyjaśniła, że wydarzenia te miały miejsce do 31 grudnia 1997 r. ponieważ z datą 1997 r. sporządzony został wykaz zobowiązań wobec urzędów skarbowych w całym kraju. Zdaniem Zakładu takie określenie dat powstania zobowiązań pozwala na odniesienie się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Z posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów nie wynika także, aby w sprawie należności z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, których dotyczy wniosek, prowadzone były jakiekolwiek postępowania egzekucyjne (poza jednym opisanym we wniosku), ugodowe, w sprawach o przestępstwo czy wykroczenie skarbowe lub przed sądami administracyjnymi bądź sądami powszechnymi. Brak również informacji o ustanowieniu zastawu skarbowego lub hipoteki w celu zabezpieczenia tych należności.
W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w powołanym wyroku – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Jak wynika z treści złożonych w organie podatkowym uzupełnień do wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. Wnioskodawca wnioskuje o interpretację dotyczącą momentu przedawnienia należności z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług powstałych do końca 1997 r. Stosownie zatem do art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej, od dnia nabycia prawa do ulgi podatkowej do dnia wygaśnięcia tego uprawnienia – § 2 art. 70 Ordynacji podatkowej. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.
Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia – § 3-5 art. 70 Ordynacji podatkowej. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki (§ 6 art. 70 Ordynacji podatkowej). Natomiast od 1 stycznia 2003 r. w myśl § 4 art. 70 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.
Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, bądź wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej). Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, oraz doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem (art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej).
W wyniku kolejnej zmiany przedmiotowej normy prawnej, z dniem 1 września 2005 r. uchylono przepis § 5 art. 70 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywało biegu terminu przedawnienia. Zmodyfikowano również § 4 art. 70 poprzez transformację zapisu dotyczącego dalszego biegu terminu przedawnienia po jego przerwaniu. Od tej daty termin ten biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (wcześniej: zakończono postępowanie egzekucyjne).
Tak więc do końca 2002 r. bieg terminu przedawnienia przerywało wyłącznie rozpoczęcie egzekucji, a w zasadzie podjęcie pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Na jego bieg nie wpływało natomiast ani wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ani ogłoszenie upadłości, ani też wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Z kolei od dnia 1 września 2005 r. bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a rozpoczyna się on na nowo już następnego dnia.
Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż nie jest on w stanie określić, czy wymienione zdarzenia miały miejsce, gdyż „część dokumentów została zniszczona”.
Przyjmując nawet, że takie zdarzenia faktycznie nie miały miejsca, konstatacja, że należności z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług uległy przedawnieniu, gdyż nie wszczęto w stosunku do nich postępowania egzekucyjnego jest błędna z tego względu, iż w celu stwierdzenia przedawnienia przedmiotowych należności niezbędnym jest brak zaistnienia wszystkich okoliczności określonych w art. 70 Ordynacji podatkowej mających wpływ na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia (z uwzględnieniem dokonywanych zmian w tejże normie prawnej).
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, powoduje, iż interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.