INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 22 grudnia 2008 r. (data wpływu 23 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych opłat za korzystanie z programów komputerowych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 grudnia 2008 r. złożono ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 24 marca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych opłat za korzystanie z programów komputerowych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka „G.” z siedzibą w Wielkiej Brytanii zawiera co trzy lata umowę z firmą „M.” z siedzibą w Irlandii na korzystanie w okresie trzech lat z programów komputerowych przez „G.” i spółki powiązane z nią kapitałowo.
Zgodnie z postanowieniami umowy zawieranej na okres trzech lat, „G.” przez trzy lata wnosi na rzecz firmy „M.” opłaty za korzystanie z programów komputerowych, które naliczane są od każdego komputera i serwera, na których jest zainstalowany program „M.”. Określenie kwoty do zapłaty odbywa się w ten sposób, że ustalona została opłata za pojedyncze stanowisko komputera i serwera, następnie mnoży się ilość stanowisk przez kwotę ustalonej stałej opłaty. W rozliczeniu za rok z góry „G.” płaci firmie „M.” opłaty za korzystanie z programów komputerowych przez siebie oraz przez wszystkie spółki z nią powiązane, w tym Wnioskodawcę.
Po upływie trzyletniego okresu obowiązywania umowy „G.” i spółki z nią powiązane powinny oprogramowanie wykasować lub wykupić, bądź ponownie podpisać nową umowę na kolejne lata. Umowa została zawarta bezpośrednio pomiędzy firmą „M.” a „G.” i przewiduje ona, iż Spółka ma prawo do korzystania z programów komputerowych firmy „M.”. Określony tą umową obowiązek ponoszenia opłat na rzecz firmy „M.” spoczywa bezpośrednio na „G.”, jednakże na podstawie wewnętrznych ustaleń spółek grupy kapitałowej, „G.” refakturuje na pozostałe spółki przypadającą na nie część wydatków związanych z należnymi opłatami.
Zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami w ramach spółek powiązanych „G.” bez marży obciąża spółki z nią powiązane, w tym Wnioskodawcę, częścią opłat należnych na rzecz firmy „M.”. Dla każdej spółki wielkość opłat jest uzależniona od ilości stanowisk komputerów i serwerów, na których w danej spółce są zainstalowane programy „M.”. W związku z tymi opłatami Spółka otrzymała od „G.” trzy faktury, wszystkie datowane 10 października 2008 r., obejmujące następujące okresy: od 1 września 2007 r. do 31 marca 2008 r. – kwota 3 042,79 funtów, od 1 kwietnia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. – kwota 2 474,00 funtów, od 1 września 2008 r. do 31 marca 2009 r. – kwota 3 463,60 funtów.
Rok podatkowy Spółki rozpoczyna się 1 września i kończy 31 sierpnia. Faktury, o których mowa powyżej, Wnioskodawca otrzymał przed zamknięciem ksiąg obejmujących rok podatkowy rozpoczynający się 1 września 2007 r. i kończący się 31 sierpnia 2008 r. Spółka nie płaci bezpośrednio do firmy „M.” z siedzibą w Irlandii żadnych opłat za korzystanie z programów komputerowych „M.” w okresie obowiązywania umowy (zawartej pomiędzy „G.” a „M.”). Wszystkie opłaty związane z tą umową są wnoszone za pośrednictwem „G.” z siedzibą w Wielkiej Brytanii, która następnie przekazuje te opłaty do Irlandii do firmy „M.”.
Spółka wykorzystuje programy komputerowe „M.” podczas realizacji swoich przedsięwzięć gospodarczych. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania: Czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłaty wnoszone na rzecz „G.” określone trzema opisanymi fakturami? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy Spółka może jednorazowo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłaty wnoszone na rzecz „G.” określone trzema opisanymi fakturami? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, do jakiego roku podatkowego należy przypisać poszczególne opłaty jako podatkowy koszt uzyskania przychodu?
Czy Spółka, jako płatnik, ma obowiązek odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od opłat wnoszonych na rzecz „G.” określonych trzema opisanymi fakturami? Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie pierwsze, drugie i trzecie. Zagadnienie zawarte w pytaniu czwartym będzie przedmiotem odrębnej interpretacji indywidualnej. Zdaniem Wnioskodawcy (w zakresie dotyczącym pytania pierwszego, drugiego i trzeciego): Ad.
1. Należy zwrócić uwagę, iż opłaty wnoszone przez Spółkę na rzecz „G.” są należnościami za użytkowanie oprogramowania na potrzeby własnych przedsięwzięć komercyjnych polskiej spółki, Wnioskodawca jest końcowym użytkownikiem oprogramowania, a w poszczególnych okresach wielkość opłat jest zmienna, w zależności od ilości stanowisk, na których jest zainstalowane oprogramowanie. Wskazane okoliczności powodują, że wartości opłat wnoszonych przez Spółkę na rzecz „G.” nie można zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę, że w poszczególnych okresach wielkość opłat jest zmienna, dla celów amortyzacji nie byłoby więc możliwe określenie wartości początkowej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, opłaty wnoszone przez Spółkę należy na bieżąco zaliczać do kosztów uzyskania przychodu, albowiem programy komputerowe „M.” są wykorzystywane przez podatnika podczas realizacji przedsięwzięć gospodarczych. Ad. 2. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia.
Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Opłaty na rzecz „G.” należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, które są pośrednio związane z przychodami. Poszczególne opłaty są należne za okresy krótsze niż rok podatkowy, dlatego opłaty te winno się zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, a nie proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. W art. 15 ust. 4e ustawy ustawodawca sprecyzował co należy rozumieć za dzień poniesienia kosztu.
Mianowicie za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku). Mając powyższe na względzie należy uznać, że opłaty na rzecz „G.” mogą być odniesione w koszty uzyskania przychodów jednorazowo w dacie ich poniesienia, tj. w momencie ich zaewidencjonowania w księgach rachunkowych. Ad. 3. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera regulacji, które wprost określałyby zasady zaliczania pośrednich kosztów uzyskania przychodów do poszczególnych lat podatkowych.
Jedyną wskazówkę w tym zakresie daje art. 15 ust. 4e ustawy, zgodnie z którym za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Ustawa o rachunkowości nakazuje koszty i przychody ujmować w księgach rachunkowych zgodnie z zasadą memoriału (art.
6 ust. 1 tej ustawy), co oznacza, że w księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami, dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty.
Mając powyższe na względzie należy uznać, że opłaty na rzecz „G.” mogą być odniesione w koszty uzyskania przychodów w momencie ich zaewidencjonowania w księgach rachunkowych, przy czym odniesienie do poszczególnych lat podatkowych powinno wyglądać następująco: faktura za okres od 1 września 2007 r. do 31 marca 2008 r. – zaliczenie do roku podatkowego rozpoczynającego się 1 września 2007 r. i kończącego się 31 sierpnia 2008 r.; faktura za okres od 1 kwietnia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. – zaliczenie do roku podatkowego rozpoczynającego się 1 września 2007 r. i kończącego się 31 sierpnia 2008 r.; faktura za okres od 1 września 2008 r. do 31 marca 2009 r. – zaliczenie do roku podatkowego rozpoczynającego się 1 września 2008 r. i kończącego się 31 sierpnia 2009 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy. Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, powoduje, iż interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.