INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 lutego 2013 r. (data wpływu 4 marca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia przychodu z tytułu krótkotrwałego wynajmu nieruchomości – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 marca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia przychodu z tytułu krótkotrwałego wynajmu nieruchomości. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca będący czynnym płatnikiem VAT posiada nieruchomość będącą współwłasnością. Wnioskodawca występuje jako współwłaściciel nieadministrujący, a drugi współwłaściciel jako administrujący.
Współwłaściciele działają na podstawie podpisanej umowy o wspólnym przedsięwzięciu polegającym na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania w nieruchomości stanowiącej współwłasność. Nieruchomość służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez współwłaścicieli nieruchomości polegającej na oferowaniu usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKWiU 55.20.Z). Jednocześnie współwłaściciele działają jako odrębne i niezależne podmioty prowadzące we własnym imieniu działalność gospodarczą. Sprzedaż usług krótkotrwałego zakwaterowania dokumentowana jest fakturami VAT lub paragonami wystawionymi przez współwłaściciela administrującego.
Wnioskodawca wystawia fakturę na rzecz administrującego współwłaściciela dotyczącą ustalonej w umowie części przychodów z wynajmu pomieszczeń tytułem: „Usługa krótkotrwałego zakwaterowania - rozliczenie 50% przychodów" z 8% stawką VAT. Kwota udziału nieadministrującego współwłaściciela (w tym wypadku Wnioskodawcy) jest kwotą brutto, tj. nieadministrujący współwłaściciel wystawia fakturę na kwotę ustalonego udziału w przychodach w ramach której wykazuje kwotę VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy Wnioskodawca prawidłowo dokumentuje fakturą, wewnętrzne rozliczenia pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości z tytułu należnej części ustalonego udziału w przychodach tytułem krótkotrwałego zakwaterowania, wykazując 8% VAT liczony od wartości brutto? Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje obniżoną stawkę podatku od towarów i usług za "Usługę krótkotrwałego zakwaterowania - rozliczenie 50% przychodów" (PKWiU 55.20.Z)? Czy 50% udział w przychodzie przypadający wnioskodawcy prawidłowo liczony jest od kwoty brutto? Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie trzecie. W pozostałym zakresie sprawa zostanie rozpatrzona odrębnie.
Zdaniem Wnioskodawcy, w celu prawidłowego określenia kwoty przychodów uzyskanych z tytułu udziału we wspólnym przedsięwzięciu stosuje się regulację art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W tej kwestii kluczowe znaczenie mają zapisy umowy o wspólnym przedsięwzięciu polegającym na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania w nieruchomości stanowiącej współwłasność, które regulują zasady współpracy oraz rozliczeń obowiązujące pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Umowa o wspólnym przedsięwzięciu wyraźnie przewiduje, iż wysokość udziałów w przychodach brutto ustala się w wysokości po 50% dla każdego współwłaściciela.
Według Wnioskodawcy takie ustalenie kwoty przychodów przypadających na danego współwłaściciela nieruchomości jest jednocześnie zgodne z art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten stanowi o podziale przychodów proporcjonalnie do posiadanego udziału. Przy czym regulacja ta nie narzuca żadnych dodatkowych wytycznych co do tego, jak ma być ustalony taki udział w przychodach. Sposób ustalenia udziałów poszczególnych wspólników w zysku spółki został przewidziany w umowie. Reasumując, rozliczenie udziału współwłaścicieli następuje zgodnie z umową według kwoty brutto.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Współwłasność normują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Wspólna własność rzeczy ma miejsce wtedy, kiedy prawo własności tej samej rzeczy przysługuje więcej niż jednej osobie (art. 195 ww. ustawy). Współwłasność może być ułamkowa albo łączna (art. 196 ww. ustawy).
Według zasady zawartej w art. 207 Kodeksu cywilnego pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Z unormowania zawartego w tym przepisie wynika jednoznacznie, że w przypadku współwłasności współposiadanie rzeczy i wspólne korzystanie z niej jest regułą. Przenosząc powyższe na grunt prawa podatkowego należy stwierdzić, że zgodnie z brzmieniem art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku (art. 5 ust. 2 ww. ustawy). W świetle cytowanego przepisu wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika spółki osobowej) określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodu, zysków i strat przypadających na wspólnika.
Stosownie natomiast do art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na podstawie ww. przepisu przychodem jest – co do zasady – każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku Wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości. Wnioskodawca występuje jako współwłaściciel nieadministrujący, a drugi współwłaściciel jako administrujący.
Współwłaściciele działają na podstawie podpisanej umowy o wspólnym przedsięwzięciu polegającym na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania w nieruchomości stanowiącej współwłasność. Nieruchomość służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez współwłaścicieli nieruchomości. Jednocześnie współwłaściciele działają jako odrębne i niezależne podmioty prowadzące we własnym imieniu działalność gospodarczą. Wnioskodawca wystawia fakturę na rzecz administrującego współwłaściciela, dotyczącą ustalonej w umowie części przychodów z wynajmu pomieszczeń.
Kwota udziału nieadministrującego współwłaściciela (w tym wypadku Wnioskodawcy) jest kwotą brutto, tj. nieadministrujący współwłaściciel wystawia fakturę na kwotę ustalonego udziału w przychodach w ramach której wykazuje kwotę VAT.
Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, a jednocześnie respektując zasadę wyrażoną w art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w myśl której podatnikiem jest m. in. każda osoba prawna samodzielnie, należy stwierdzić iż zasada wyrażona w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy umożliwia określenie dla poszczególnych podatników (współwłaścicieli) przychodów oraz kosztów ich uzyskania w sytuacji, gdy przychody te i koszty osiągane są m. in. przez współwłaścicieli nieruchomości.
W kwestii współwłasności należy wskazać, iż polega ona na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom, przy czym udziały współwłaścicieli w przedmiotowej sprawie są określone (po 1/2). Wobec powyższego przychód z krótkotrwałego zakwaterowania w nieruchomości objętej współwłasnością, u każdego podatnika ustala się na podstawie jego prawa do udziału w zysku. Zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami przychód generowany z majątku należącego do współwłaścicieli stanowi przychód każdego ze współwłaścicieli, w tym Wnioskodawcy, proporcjonalnie do prawa w udziale w nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje fakt, kto faktycznie administruje nieruchomością.
Co więcej z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że między współwłaścicielami istnieje umowa o wspólnym przedsięwzięciu, zatem administrujący współwłaściciel działa ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla Wnioskodawcy, działa bowiem w imieniu własnym i na swoją rzecz, jak i Wnioskodawcy. Wnioskodawca jako współwłaściciel nieruchomości jest jedynie zastępowany przez drugiego administrującego Współwłaściciela w sprawach związanych z administrowaniem nieruchomością.
Warto w tym miejscu zauważyć, ze Wnioskodawca jako współwłaściciel nieruchomości jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną, polegającego na podejmowaniu przez poszczególnych współwłaścicieli czynności dotyczących przedmiotu wspólnej własności w ich wspólnym interesie, co wynika wprost z art. 200 Kodeksu cywilnego. Ponadto z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących współwłasności wynika, że współwłaściciel niezarządzający może żądać w odpowiednich terminach rachunków z zarządu (art.
208 Kodeksu cywilnego), przy czym pożytki i inne przychody przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów i w takim stosunku obciążają ich wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami przychód generowany z części majątku należącego do współwłaścicieli stanowi przychód każdego ze współwłaścicieli proporcjonalnie do prawa w udziale w zysku. Wobec tego na wysokość uzyskiwanego przychodu nie ma wpływu fakt, który ze współwłaścicieli posiada status współwłaściciela administrującego lub nieadministrującego, albowiem każdy ze współwłaścicieli uzyskuje przychód proporcjonalnie do posiadanego udziału w nieruchomości.
Bez znaczenia pozostają późniejsze wzajemne rozliczenia dokonywane między Wnioskodawcą a drugim współwłaścicielem. W tym miejscu należy podkreślić, iż przychodami w podatku dochodowym od osób prawnych są wyłącznie kwoty netto. Należny podatek od towarów i usług jest zobowiązaniem wobec budżetu państwa i nie stanowi przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych. Nie można tym samym uznać za prawidłowe stanowiska, iż udział w przychodzie Wnioskodawcy obliczony zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy obliczać z uwzględnieniem należnego podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że udział każdego ze współwłaścicieli nieruchomości wynosi połowę. Zatem Wnioskodawca winien uwzględnić w przychodzie połowę wartości uzyskanego przychodu pomniejszonego o należny podatek od towarów i usług z tytułu świadczonej usługi krótkotrwałego zakwaterowania w nieruchomości której jest współwłaścicielem. Końcowo należy zastrzec, że to na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego rozliczenia przychodu (dochodu). Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek obliczenia podstawy opodatkowania, naliczenia podatku i odprowadzenia go do właściwego organu podatkowego.
To na podatniku ciąży obowiązek i odpowiedzialność prawidłowego zaliczenia przychodów, kosztów uzyskania przychodu oraz zastosowania odpowiedniego sposobu obliczenia podatku – przepisy w tym względzie nie przewidują żadnych wyjątków. Jednocześnie sposób korzystania ze wspólnego majątku, sposób ustalania udziałów w nieruchomości, jak również sposób „administrowania” nieruchomością w imieniu drugiego współwłaściciela regulują m. in. przepisy Kodeksu cywilnego, wobec czego rozstrzygnięcie powyższych kwestii nie leży w kompetencji organów podatkowych, a jedynie zostały przyjęte zgodnie z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.