INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 22 października 2012 r. (data wpływu 26 października 2012 r.), uzupełnionym w dniu 21 stycznia 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania czynności dostawy tzw. „mediów” na rzecz Gminy – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 października 2012 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania czynności dostawy tzw. „mediów” na rzecz Gminy. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy.
Zgodnie ze statutem, przedmiotem działania Wnioskodawcy jest gospodarowanie powierzonym zasobem komunalnym Miasta B. i Skarbu Państwa, obejmującym zasób mieszkaniowy, lokale użytkowe, garaże, urządzenia komunalne i nieruchomości gruntowe z ich częściami składowymi oraz nieprzekazanym w użytkowanie/zarząd, najem, dzierżawę, użyczenie/ innym podmiotom.
Wykonywanie trwałego zarządu w zakresie gospodarowania zasobem komunalnym i Skarbu Państwa polega na wykonywaniu uprawnień właścicielskich między innymi: sprawowaniu nadzoru nad prawidłową eksploatacją i utrzymaniem należytego stanu technicznego nieruchomości, budynków, budowli, lokali oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej; reprezentowaniu Miasta B. we współwłasnościach i wspólnotach; wynajmowaniu lokali oraz zawieraniu innych umów cywilnoprawnych, dotyczących korzystania z budynków, budowli, lokali i nieruchomości; zawieraniu umów obligacyjnych, których przedmiotem są nieruchomości gminne; wydzierżawianiu nieruchomości, w tym zabudowanych budynkami, budowlami i lokalami.
Zarządzeniem Prezydenta Miasta Wnioskodawca otrzymuje w zwykły zarząd nieruchomości, stanowiące własność Gminy. Na podstawie przepisów o finansach publicznych Wnioskodawca jako jednostka budżetowa wydatki pokrywa z budżetu Miasta, a pobrane dochody odprowadza na rachunek budżetu Miasta. W części zarządzanych przez Wnioskodawcę nieruchomości Urząd Miasta zajmuje lokale na własne potrzeby, tj. na siedziby departamentów. Obecnie Wnioskodawca opłaca faktury od dostawców energii cieplnej, wody i kanalizacji, energii elektrycznej, a następnie refakturuje je na Urząd Miasta na podstawie porozumienia.
Wnioskodawca jako jednostka budżetowa jednostki samorządu terytorialnego, otrzymaną zapłatę za wystawione Gminie faktury niezwłocznie zwraca Gminie. Wnioskodawca podkreśla, że plan budżetowy Jednostki stanowi część składową planu budżetowego Gminy B. Wnioskodawca otrzymuje od Gminy środki na ponoszenie wszystkich wydatków oraz przekazuje wszystkie dochody na konto jednostki samorządu terytorialnego. Wnioskodawca jako jednostka budżetowa nie posiada możliwości finansowania wydatków swoimi wpływami. Od przyszłego roku (2013) Wnioskodawca planuje zmiany rozliczeń z Gminą. Nie będzie obciążał Gminy fakturami za dostawy energii elektrycznej, cieplnej, wody i odprowadzania ścieków.
Zamiast przekazywać Gminie środki z tytułu obciążenia kosztami za tzw. media dla Gminy, Wnioskodawcy zostaną zagwarantowane w budżecie środki na pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem lokali zajmowanych przez Gminę. Nie nastąpi przepływ środków, a Wnioskodawca nie będzie miał przychodu. W uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż Urząd Miasta użytkuje własne lokale. Wnioskodawca nie zawarł z Urzędem żadnych umów, ani o odpłatne, ani o nieodpłatne użytkowanie lokali. Wnioskodawca jest stroną umów o dostawę mediów do wszystkich lokali, położonych w zarządzanych nieruchomościach. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy udostępnianie lokali użytkowych na potrzeby Gminy bez obciążania jej fakturami za dostawy mediów (energii cieplnej, elektrycznej, wody, odprowadzania ścieków i wywozu nieczystości stałych), w sytuacji, gdy Wnioskodawca ponosi koszty mediów zużytych przez Gminę stanowi obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, przyszłe czynności związane z zarządzeniem lokalami, które Gmina używa na własne potrzeby nie będą podlegały ustawie i nie będą stanowiły obrotu, ponieważ nie wystąpi sprzedaż zgodnie z art. 29 ustawy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez sprzedaż – w myśl art. 2 pkt 22 ustawy - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Stosownie do treści art. 8 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi.
Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, postawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Stosownie do brzmienia art. 30 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Analiza powyższych przepisów prawa w kontekście przedstawionego we wniosku opisu prowadzi do wniosku, że zarówno przy dotychczasowej metodzie rozliczeń, tj. obciążaniu Gminy fakturami z tytułu dostaw ww. mediów, jak również przy planowanym zagwarantowaniu środków na pokrycie kosztów tych dostaw przez Gminę, dochodzi w istocie do odpłatnych świadczeń przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy.
W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca jako strona umowy o dostawę tzw. mediów działa w istocie na rzecz Gminy, która z tych „mediów” korzysta. Powyższe oznacza, że mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 8 ust. 2a ustawy, co prowadzi do wniosku, że w związku z tymi świadczeniami wystąpi obrót, o którym mowa w art. 30 ust. 3 ustawy. Zatem stanowisko Wnioskodawcy, jakoby powyższe czynności nie podlegały ustawie od podatku od towarów i usług oraz nie stanowiły obrotu należało uznać za nieprawidłowe.
Wobec powyższego Wnioskodawca, przenosząc na Gminę opłaty z tytułu dostawy wody, usług odprowadzania ścieków, dostawy energii elektrycznej i cieplnej jest zobowiązany do opodatkowania ich według stawki właściwej dla danej dostawy lub usługi, wynikającej z otrzymanych faktur od dostawców tych „mediów”. Interpretacja dotyczy opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.