INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 3 stycznia 2011 r. (data wpływu 4 stycznia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego udostępniania parkingu - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 stycznia 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego udostępniania parkingu.
W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Spółka wybudowała parking dwupoziomowy, który jest parkingiem całodobowym. Z dniem 10 stycznia 2011 r. na parkingu zostanie uruchomiony terminal wjazdowo - wyjazdowy wraz z automatem płatniczym i kasą fiskalną. W systemie tym zostanie zaprogramowany cennik za parkowanie samochodów, który zawiera stawki za godzinę parkowania, stawki za dobę i abonamenty miesięczne. Spółka zamierza w każdą niedzielę w godzinach od 8.00-14.00 udostępniać użytkownikom „godzinowym” parking nieodpłatnie. Nie mniej urządzenie będzie rejestrować wjazdy i wyjazdy poszczególnych samochodów, co umożliwi obliczenie hipotetycznej wartości przychodu.
Cała sprzedaż w Spółce jest opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a podatek naliczony – poza wyjątkami określonymi w ustawie – w całości odliczany od należnego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy nieodpłatne korzystanie z parkingu przez użytkowników w ściśle określonym czasie rodzi obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., po stronie świadczącego usługę, według stawek za parkowanie stosowanych w dni powszednie?
Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka zamierza nieodpłatnie udostępnić parking dla użytkowników „godzinowych” w niedzielę w godzinach od 8.00-14.00, mając na uwadze następujące przesłanki: parkowanie na terenie miasta w zasięgu parkometrów MZD jest bezpłatne, zwiększenie ilości dostępnych bezpłatnych miejsc do parkowania w związku ze zwiększonym ruchem turystycznym w dni świąteczne, co przyczynia się do promowania miasta i większego zainteresowania parkingiem w dni powszednie.
Jednakże w kontekście zapisów art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązujących od dnia 1 stycznia 2011 r., w ocenie Spółki, nieodpłatne udostępnienie użytkownikom miejsc parkingowych należy traktować jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wprowadzona zmiana w art. 7 ust. 2 cyt. ustawy polegająca na wykreśleniu akapitu „na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem” powoduje, zdaniem Spółki, że wszelkie nieodpłatne przekazanie towarów/usług należących do przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Natomiast jak stanowi art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlega opodatkowaniu tym podatkiem jedynie wówczas, gdy czynności są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów w art. 7 ust. 2 cyt. ustawy natomiast w przypadku świadczenia usług – w art. 8 ust. 2 ww. ustawy.
I tak w myśl zaś art. 7 ust. 2 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Z kolei jak stanowi art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jako odpłatne świadczenie usług.
Z powyższego wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, t.j. brak związku świadczonych usług z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, istnienie prawa podatnika do odliczenia w całości lub w części podatku naliczonego związanego ze świadczonymi usługami. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają zatem, co do zasady, tylko te nieodpłatnie świadczone usługi, w związku z którymi podatnik odliczył podatek naliczony zawarty w zakupach.
Przy czym, aby takie nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu, zgodnie z powołanym przepisem, usługi te nie powinny stanowić usług związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka dokonuje sprzedaży usług parkingowych, na zasadach „abonamentowych”, bądź „godzinowych”, przy zastosowaniu automatycznego systemu parkingowego. Ponadto Spółka zamierza w każdą niedzielę w godzinach od 8.00-14.00 udostępniać użytkownikom „godzinowym” parking nieodpłatnie. Spółka korzysta również z uprawnienia odliczenia podatku naliczonego.
Ustosunkowując się do powyższego w pierwszej kolejności zauważyć należy, że powołany przez Spółkę art. 7 ust. 2 cyt. ustawy dotyczący nieodpłatnego przekazywania towarów nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z opisu zdarzenia Spółka udostępnia (co do zasady za odpłatnością, lecz także nieodpłatnie) klientom wybudowany przez siebie całodobowy parking dwupoziomowy. A zatem przedmiotem opodatkowania będzie świadczenie usług (nie zaś przekazanie towarów), które uregulowane zostało w art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług.
Ponadto wskazać należy także, że wbrew poglądom Spółki, art. 7 ust. 2 powołanej ustawy nie zmienił brzmienia z dniem 1 stycznia 2011 r. Mając zatem powyższe na uwadze, jak również przywołane przepisy prawa wskazać należy, że umożliwianie nieodpłatnego parkowania użytkownikom „godzinowym” podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych określonych w ustawie. Spełnione zostały bowiem warunki określone ww. przepisem, gdyż Spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego, a świadczone czynności – w ocenie organu – nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
Przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć, usługi wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. Trudno uznać, że nieodpłatne udostępnianie parkingu w wyznaczonych godzinach takie cele wypełnia, zaś przesłanką przemawiającą za uznaniem ich za takowe nie może być z całą pewnością fakt, że parkowanie na terenie miasta w zasięgu parkometrów MZD jest bezpłatne, czy też to, że zwiększenie ilości bezpłatnych miejsc do parkowania przy natężonym ruchu turystycznym przyczynia się do promowania miasta.
Z wniosku nie wynika, by celem działalności Spółki była promocja miasta, a tylko taka okoliczność w świetle przedstawionych przez Spółkę okoliczności mogłaby stanowić o ewentualnym braku konieczności opodatkowania nieodpłatnych czynności. Ponadto zwrócić należy również uwagę na to, że nieodpłatne korzystanie z parkingu w niedzielę w określonych godzinach, dostępne jest jedynie dla użytkowników „godzinowych”, z czego wynika, że użytkownicy „abonamentowi” nie są objęci tym wyłączeniem. Z tych też względów stwierdzić należy, że nieodpłatne udostępnianie przez Spółkę parkingu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie o podatku od towarów i usług.
Zauważyć jednakże należy, że w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, tut. organ nie ma prawnej możliwości wskazania, czy ww. nieodpłatne świadczenia, Spółka winna opodatkować według „stawek za parkowanie stosowane w dni powszednie”. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.