INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2011 r. (data wpływu 24 stycznia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 25 kwietnia 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z usługami, których przedmiotem są operacje na instrumentach finansowych oraz udziałach w spółkach – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 stycznia 2012 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 25 kwietnia 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie m.in. prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z usługami, których przedmiotem są operacje na instrumentach finansowych oraz udziałach w spółkach. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Podstawowa działalność Spółki polega na świadczeniu usług doradczych w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, zarządzaniem rynkami finansowymi.
Wolne środki finansowe Spółka lokuje w zakup papierów wartościowych takich jak akcje, obligacje, kontrakty terminowe. Polega to na tym, że dokonuje we własnym imieniu i na własny rachunek zakupu wymienionych instrumentów finansowych z chęcią pomnożenia zasobów finansowych. Z tytułu dokonywanych operacji Spółka otrzymuje należności m.in. z tytułu sprzedaży akcji i udziałów, czy też dywidendy z tytułu posiadania papierów wartościowych. Spółka z tytułu posiadania akcji i udziałów w innych jednostkach niekiedy korzysta również z przysługujących jej praw właścicielskich (np.: głosowanie na walnym zgromadzeniu udziałowców czy akcjonariuszy).
Podkreślić jednak należy, ze zasadniczym celem aktywności podejmowanej przez Spółkę jest uzyskanie z tytułu handlu instrumentami finansowymi jak największego zysku. Spółka prowadzi księgi rachunkowe, a realna korzyść z operacji na instrumentach finansowych oblicza według metody FIFO (metoda ceny najwcześniejszej). Jest to metoda wyceny m.in. akcji i ich rozchodu, polegająca na księgowaniu rozchodu począwszy od tych akcji, które zostały zakupione najwcześniej. Nazwa FIFO jest to skrót pochodzący od angielskiego określenia First In, First Out – dosłownie, pierwsze weszło, pierwsze wyszło. Sprzedając akcje Spółka musi zdecydować, po jakiej cenie zaksięgować ich sprzedaż.
Jeżeli nie jest prowadzona ewidencja szczegółowa Spółka nie jest w stanie dokładnie wskazać, która ich część była zakupiona, po której cenie, a jedynie ile zostało zakupione po każdej z cen. Spółka podejmując tą decyzję jest ograniczona przepisami księgowymi, które mają za zadanie zapewnienie przejrzystości i jasności sprawozdań finansowych. Nie może ona przy każdej sprzedaży dowolnie wybierać, którą cenę wykorzystać, gdyż powodowałoby to sytuację, w której miałaby ona możliwość wpływania na wynik finansowy oraz wartość zapasów poprzez wybieranie niższych lub wyższych cen.
W zakresie podstawowej działalności gospodarczej Spółka jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a świadczone usługi opodatkowane są stawką podstawową. Spółka dokonuje zakupu towarów i usług, które są związane tylko z podstawową działalnością (tj. czynnościami doradztwa), tylko z operacjami na instrumentach finansowych, jak i takie, które są związane zarówno z pierwszą, jak i drugą działalnością. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie. Jak spółka powinna rozliczyć podatek naliczony związany w całości lub w części z czynnościami polegającymi na handlu instrumentami finansowymi?
Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone usługi finansowe nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na to, że są to czynności zwolnione od podatku. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy przyjmuje zasadę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję. W związku z tym, jego ciężarem nie powinni być obciążeni podatnicy VAT w tym zakresie, w jakim wykorzystują zakupione towary i usługi do prowadzenia działalności opodatkowanej. W tym przypadku nie występują oni bowiem w charakterze konsumentów zakupionych dóbr.
Podatnicy wykonujący czynności zwolnione od podatku zostali zrównani z konsumentami, gdyż ich działalność jest podatkowo neutralna. Skoro bowiem nie obciążają oni swojej sprzedaży podatkiem, to nie ma podstaw, aby przyznawać im prawo do odliczenia podatku naliczonego. Poprzez przyznanie im zwolnienia od VAT system podatku VAT staje się dla nich neutralny. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, który jest związany jedynie ze świadczonymi usługami finansowymi, gdyż są one zwolnione od podatku.
W przypadku natomiast zakupów towarów i usług, które związane są ściśle zarówno ze sprzedażą opodatkowaną, jak i zwolnioną (np. koszty zarządu) zastosowanie znajdą reguły proporcjonalnego rozliczania podatku naliczonego określone art. 90 i 91 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.