INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 września 2010 r. (data wpływu 1 października 2010 r.), uzupełnionym w dniu 6 grudnia 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania przemieszczenia towarów za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 1 października 2010 r. złożono wniosek, uzupełniony w dniu 6 grudnia 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania przemieszczenia towarów za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.
W związku z rozpoczęciem realizacji kontraktu polegającego na wykonywaniu instalacji elektrycznych na budowie na terenie Finlandii, którego czas realizacji zaplanowany jest na okres sierpień 2010 r.-grudzień 2012 r. (z możliwością przesunięcia terminu realizacji), Spółka utworzyła na terenie Finlandii Zakład i zarejestrowała się w tym kraju dla potrzeb podatku od wartości dodanej. Posiada aktualny numer identyfikacyjny zawierający dwuliterowy kod stosowany dla tego podatku.
W momencie rozpoczęcia działalności Zakładu, Spółka: zakupiła na terenie Polski materiały niezbędne do realizacji kontraktu, wyposażenie, środki trwałe, które zostały przewiezione do Zakładu, udostępniła do korzystania przez Zakład na terenie Finlandii samochód, na który Spółka ma zawartą umowę leasingu z polską firmą na terenie Polski, a także sprzęt, który zakupiła na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce w poprzednich okresach sprawozdawczych.
Ponadto Spółka ponosi inne koszty, a w szczególności: szkoleń bhp - faktury zakupu wystawione są na Spółkę (NIP polski), szkolenia przeprowadzane są na terenie Polski, badań antynarkotykowych - faktury zakupu wystawione na Spółkę (NIP polski), badania przeprowadzane przed planowanym wyjazdem, na terenie Polski koszty podróży - faktury zakupu biletów na samolot lub prom wystawione na Spółkę na trasie Polska-Finlandia-Polska (NIP polski), koszty ubezpieczeń kontraktu i gwarancji, amortyzacji środków trwałych zakupionych w Polsce, a wykorzystywanych w Finlandii. Pracownicy zostają oddelegowani do pracy w Finlandii na zasadzie aneksu do umowy o pracę.
Faktury sprzedaży wystawiane w Finlandii posiadają polski adres Spółki oraz adres finlandzki – jest to adres biura rachunkowego, z którym Spółka zawarła umowę na prowadzenia rachunkowości w zakresie dotyczącym realizacji kontraktu. Faktury dokumentujące zakupy dokonane w Finlandii posiadają nazwę Spółki, ww. adres finlandzki oraz nadany w tym kraju numer identyfikacji. W początkowym okresie Spółka macierzysta zasiliła konto bankowe założone w Finlandii na potrzeby działalności Zakładu, jednak po okresie „rozruchu” Zakład ma obowiązek zwrócić Spółce te środki.
Przekazane materiały i środki trwałe kupione w Polsce Spółka dokumentuje wystawioną na Zakład fakturą, która jest podstawą do zwrotu Spółce środków finansowych po uzyskaniu płynności przez Zakład. Opłaty leasingowe za samochód, bez przysługującej odliczeniu kwoty podatku naliczonego, przerzucane są na Zakład (zwrot Spółce tych kwot nastąpi po uzyskaniu płynności finansowej). Inne wydatki dokonane w Polsce a dotyczące kontraktu w Finlandii Spółka dokumentuje notami obciążeniowymi, na podstawie których Zakład zwróci poniesione koszty. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w przypadku, gdy materiały, wyposażenie i środki trwałe zostały wywiezione z terenu Polski z założeniem, że albo nie wrócą na teren Polski (materiały), albo powrócą po okresie ponad dwóch lat (wyposażenie, środki trwałe), należy wystawić fakturę VAT i wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w momencie wywozu tych towarów, a w przypadku środków trwałych (np. laptop), które będą w okresach zjazdu pracowników - co 6 tygodni, w ramach rozliczenia czasu pracy - powracać z nimi na teren kraju, obowiązek taki nie wystąpi?
Zdaniem Wnioskodawcy, powołującego treść art. 13 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, w momencie wywozu towarów należy rozpatrywać, czy nie będzie miała zastosowania regulacja zawarta w art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy. W ocenie Spółki, jeżeli zakładany okres wywozu przekracza 24 miesiące, to już w momencie wywozu należy ujawnić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, natomiast jeżeli zakładany okres używania wynosi mniej niż 24 miesiące, to wewnątrzwspólnotową dostawę towarów należy wykazać dopiero w przypadku przekroczenia 24 miesięcy użytkowania poza granicami kraju.
Spółka jest zdania, że w Jej przypadku wszystkie materiały, które zostaną zamontowane na terenie Finlandii, a także sprzęt, którego zakładany okres używania przekracza 24 miesiące, winny zostać wykazane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w momencie wywozu. Natomiast przewiezienie sprzętu (np. laptopa), który będzie okresowo wracać do kraju, nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Spółka wskazała, iż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, ma obowiązek wystawić fakturę na dokonaną wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 13 ust. 1 ww. ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Zgodnie z ust. 4 pkt 7 tego artykułu, przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, w celu świadczenia usług przez tego podatnika. Według treści ust. 5 ww. artykułu, w przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 4, przemieszczenie towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, że dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy (przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel). Wewnątrzwspólnotową dostawę towarów stanowi również przemieszczenie przez podatnika lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, jeżeli mają one służyć działalności gospodarczej podatnika.
Przepis art. 13 ust. 3 ww. ustawy rozszerza zatem pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, obejmując nim także czynności nie mające charakteru czynności dwustronnych (czynionych za wynagrodzeniem). Przy czym należy zaznaczyć, iż przemieszczenia towarów, o którym mowa w ww. przepisie nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, m. in. w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy.
Na mocy art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE, utworzyła na terenie Finlandii Zakład i zarejestrowała się w tym kraju dla potrzeb podatku od wartości dodanej, w celu realizacji kontraktu polegającego na wykonywaniu instalacji elektrycznych na budowie.
W związku z powyższym przekazała do ww. Zakładu kupione na terenie Polski materiały, wyposażenie, środki trwałe, a także udostępniła do korzystania przez Zakład na terenie Finlandii samochód, który użytkuje na podstawie umowy leasingu zawartej z polską firmą oraz sprzęt kupiony na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce w poprzednich okresach sprawozdawczych.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że w przypadku: przemieszczenia towarów (materiałów, wyposażenia, środków trwałych, sprzętu – nowych oraz nabytych w poprzednich okresach sprawozdawczych), których zakładany okres używania na terytorium Finlandii wynosi ponad 24 miesiące (i w tym czasie towary te nie powrócą do kraju) - wewnątrzwspólnotową dostawę towarów należy rozpoznać w momencie tego przemieszczenia i udokumentować fakturą VAT, przemieszczenia towarów, których zakładany okres używania na terytorium Finlandii wynosi mniej niż 24 miesiące, ale faktycznie okres ten przekroczy 24 miesiące - wewnątrzwspólnotową dostawę towarów należy rozpoznać w momencie przekroczenia tego okresu i udokumentować fakturą VAT, przemieszczenia sprzętu (np. laptopa), który będzie okresowo wracać do kraju - nie należy rozpoznać wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Jednocześnie należy wskazać, iż kwestie dotyczące: podstawy opodatkowania przy transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, obowiązku wystawienia faktury, wykazania w deklaracji VAT-7 i informacji podsumowującej przemieszczenia samochodu użytkowanego w ramach leasingu operacyjnego, prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług dokonanego na potrzeby Zakładu w Finlandii, obowiązku podatkowego z tytułu obciążania Zakładu w Finlandii kosztami poniesionymi w Polsce, zostały rozstrzygnięte w interpretacjach indywidualnych o numerach odpowiednio: ITPP2/443-1010b/10/AP, ITPP2/443-1010c/10/AP, ITPP2/443-1010d/10/AP, ITPP2/443-1010e/10/AP, ITPP2/443-1010f/10/AP.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.