INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 stycznia 2012 r. (data wpływu 26 stycznia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 19 marca 2012 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie posiadanych dokumentów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 stycznia 2012 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 19 marca 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie posiadanych dokumentów. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Potwierdzenie elektroniczne (skan w formacie PDF lub faks) ma polegać, w przypadku Spółki, na umieszczeniu adnotacji odbiorcy, stwierdzającej odbiór towaru wraz podpisem i datą tego odbioru na fakturze handlowej.
Faktury handlowe są, w przypadku Spółki, równoznaczne z dokumentem specyfikacji, gdyż zawierają wszystkie informacje, które zawarte są w specyfikacji. Nie jest możliwe uzyskanie potwierdzenia odbioru towaru przez odbiorcę w międzynarodowym liście przewozowym (CMR) z uwagi na to, że dostawy wykonywane są na bazie EXW (według Incoterms) i gestia transportowa jest oddana odbiorcy. Dlatego Spółka posiada jedynie stronę CMR, na której firma transportowa potwierdza przyjęcie towaru do transportu, bez udokumentowania wywozu do krajów UE, poza terytorium Polski.
Sformułowane przez Spółkę pytania wynikają z faktu odmawiania przez niektórych odbiorców wysyłania drogą pocztową faktur z potwierdzeniem odbioru w formie papierowej, pomimo wielokrotnego monitowania w sprawie z wyjaśnieniem, że chodzi o wypełnienie polskich przepisów podatkowych. Z tego powodu Spółka jest zobowiązana „opłacać” podatek według stawki krajowej, gdyż niektóre firmy z Unii Europejskiej, do których wysyła swoje towary, zgadzają się potwierdzać przyjęcie towaru jedynie drogą elektroniczną i to po wielu monitach ze strony Spółki.
Zawarte we wniosku sformułowania „faktury handlowe” oraz „faktura handlowa VAT” oznaczają faktury VAT w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. W związku z ww. dostawami Spółka posiada inne dokumenty, które - Jej zdaniem - zawierają informacje i „udokumentowanie” wywiezienia sprzedanych towarów na terytorium innego kraju członkowskiego UE.
Są to: bankowe dowody otrzymania zapłaty (wpływu na konto Spółki) ze wskazaniem faktur VAT, których dotyczą poszczególne płatności, korespondencja handlowa i zamówienia odbiorców na towary będące przedmiotem późniejszego zafakturowania, pierwszy egzemplarz listu przewozowego (CMR), potwierdzający wydanie towarów przewoźnikowi w celu wykonania usługi transportowej do miejsca przeznaczenia na terytorium UE lub poza nim z wyłączeniem kraju nadania (Polska), który jednakże nie stanowi potwierdzenia, że towar został wywieziony z kraju, ale stanowić może – zdaniem Spółki - uzupełnienie powyższego udokumentowania i faktury VAT, na której odbiorca potwierdził odbiór towaru, a następnie wysłał ją drogą elektroniczną z miejsca rozładunku (przeznaczenia) do siedziby.
W przypadku Spółki, miejsce przeznaczenia zwykle oznacza miejsce siedziby odbiorcy i płatnika za towar. W przedmiotowej sprawie znane są Spółce stanowiska Izb Skarbowych w Katowicach i Poznaniu, które uznają elektroniczną formę dokumentowania odbioru towaru oraz publikacje wyroków sądowych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie i Kielcach, które również dopuszczają dowód w formie elektronicznej, potwierdzający wykonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy wystarczającym jest - w celu zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług - udokumentowanie wykonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) przez posiadanie potwierdzenia odbiorcy w zakresie przyjęcia (odbioru) towarów w formie elektronicznej?
Zdaniem Wnioskodawcy, wystarczającym udokumentowaniem wykonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT), które upoważnia do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług, jest skan wysłany drogą elektroniczną (e-mail) lub faksem (kserokopia) „faktury handlowej VAT”, która - w przypadku Spółki - zawiera jednocześnie wszystkie dane właściwe dla dokumentu specyfikacji wraz z umieszczoną u dołu tej faktury adnotacją odbiorcy, potwierdzającą otrzymanie (odbiór) towaru wymienionego w fakturze, z datą odbioru i podpisem odbiorcy. W fakturze zapisany jest nr ewidencyjny VAT firmy odbiorcy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054) - zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z zastrzeżeniem art. 2a.
Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7 (ust. 6 ww. artykułu).
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
Stosownie do ust. 3 powołanego artykułu, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
W myśl art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Jak wynika z powyższych uregulowań, prawo podatnika do zastosowania do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%, uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego. Istotą przywołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, iż towary będące przedmiotem dostawy, rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze, niż w odniesieniu do dostaw krajowych, skutki podatkowe. Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
Dowody, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy, mają zastosowanie w okolicznościach, gdy dostawca towarów nie dysponuje wszystkimi dokumentami określonymi przez art. 42 ust. 3 ustawy albo dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Wówczas można uznać za dowody dostawy towarów inne dokumenty, wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy. Przepis ten nie pozwala jednak na kompleksowe i całkowite zastąpienie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy i dokumentowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy.
Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka w celu udokumentowania realizacji dostaw wewnątrzwspólnotowych zamierza uzyskiwać potwierdzenia „elektroniczne” - tj. skan w formacie PDF lub faks faktury VAT - zawierające adnotację odbiorcy, stwierdzającą odbiór towaru, wraz z podpisem i datą tego odbioru. Faktury te są w przypadku Spółki równoznaczne z dokumentem specyfikacji, gdyż zawierają wszystkie informacje właściwe dla tego dokumentu. Nie jest możliwe uzyskanie potwierdzenia odbioru towaru przez odbiorcę na międzynarodowym liście przewozowym (CMR) z uwagi na to, że dostawy wykonywane są na bazie Ex Works (według Incoterms), a gestia transportowa przekazana jest odbiorcy.
Spółka posiadać będzie stronę dokumentu CMR, na której firma transportowa potwierdzi przyjęcie towaru do transportu, bez potwierdzenia wywozu do innych krajów UE. W związku z ww. dostawami Spółka będzie posiadać również: bankowe dowody otrzymania zapłaty (wpływu na konto Spółki) ze wskazaniem faktur VAT, których dotyczą poszczególne płatności, korespondencję handlową i zamówienia odbiorców na towary, będące przedmiotem późniejszego zafakturowania. Na tym tle Spółka powzięła wątpliwość dotyczącą prawa do zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie ww. dokumentów.
Analizując okoliczności faktyczne sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa stwierdzić należy, iż zasadniczo dopuszczalna jest każda forma dokumentu, byle uprawdopodobniona była jego autentyczność. W ocenie tut. organu, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług brak jest podstaw do automatycznego kwestionowania „elektronicznych” kopii dokumentów, jako dowodu w sprawie, gdy ustawa ta nie wprowadza wymogu posiadania oryginału dokumentu, a w razie jakichkolwiek wątpliwości, np. co do jego autentyczności, przewiduje możliwość złożenia innych dokumentów, wskazujących, iż nastąpiło przemieszczenie towaru do innego kraju Unii Europejskiej.
Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, w tym przede wszystkim treść art. 42 ust. 3 w zw. z ust. 11 tego artykułu, należy stwierdzić, że jeżeli ww. dokumenty, którymi będzie dysponować Spółka w związku z planowaną sprzedażą, będą potwierdzać dostarczenie towaru do nabywcy unijnego na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, mogą być wystarczającą podstawą do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%.
Podkreślić jednak należy, że to czy posiadane przez Spółkę dokumenty - w tym faktury VAT otrzymane w formie elektronicznej, zawierające adnotację nabywcy o odbiorze towarów w miejscu przeznaczenia – rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, może być ocenione jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ pierwszej instancji, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.