INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 8 listopada 2010 r. (data wpływu 15 listopada 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności zamiany gruntu - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 listopada 2010 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności zamiany gruntu. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Gmina była właścicielem nieruchomości niezabudowanej nr 1421/13 o pow. 0,0819 ha (R-IVa-0,0819 ha), położonej wśród kompleksu domków jednorodzinnych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość przeznaczona została pod budownictwo jednorodzinne oznaczone jako 1MN.
Gmina była i jest podatnikiem podatku od towarów i usług, stąd przy zamianie tej nieruchomości na inną - będącą własnością osoby fizycznej, nie będącej „płatnikiem” podatku od towarów i usług - „odprowadziła” do właściwego urzędu skarbowego 22% podatek. Nieruchomość należąca do Gminy była przedmiotem zamiany na nieruchomość zabudowaną, oznaczoną nr 760/8 i 760/9, położoną w obrębie miejscowości K., która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczona jako 1MN (sklasyfikowana jako R-V-0.0607 ha). W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy nieruchomość gminna nr 1421/13, położona w ww. miejscowości, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku ma zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem podlega m.in. odpłatna dostawa towarów, w tym także gruntów. Gmina wskazała, że zgodnie z art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę zamiany należy rozumieć wzajemnie przeniesienie własności, występując jednocześnie w charakterze dostawcy, jak i nabywcy.
Stwierdziła iż, skoro art. 604 Kodeksu cywilnego zezwala na zastosowanie do zamiany przepisów o sprzedaży uznać należy, że umowa o zamianę działki budowlanej stanowi odpłatną dostawę towaru, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i „odprowadziła” podatek od towarów i usług do urzędu skarbowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
W związku z tym, że wniosek Gminy złożony w miesiącu październiku 2010 r., dotyczy stanu faktycznego, niniejszą interpretację wydaje się w oparciu o stan prawny obowiązujący w 2010 r. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy). Z powołanych regulacji wynika, że od chwili wejścia ich w życie, tj. od 1 maja 2004 r. zasadą jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług dostawy gruntów. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Na podstawie § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych [przepis o tożsamej treści zawarty był w § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336)]. Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wynika, że odpłatność za dostawę towarów lub świadczenie usług winna mieć postać pieniężną.
Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową – zapłatę stanowić może inny towar lub usługa, albo mieć charakter mieszany, łącząc w sobie zapłatę częściową, odpowiednio w formie pieniężnej oraz określoną w naturze. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego, stanowiącego wynagrodzenie za tą czynność. Przez umowę zamiany, zgodnie z art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy, występując jednocześnie w charakterze dostawcy i nabywcy. Do zamiany, zgodnie z dyspozycją art. 604 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o sprzedaży. Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży.
Odmienność tej umowy w stosunku do transakcji sprzedaży sprowadza się tego, że w miejsce świadczenia ceny (wyrażonej w pieniądzu) pojawia się obowiązek przeniesienia własności rzeczy, spoczywający na drugiej stronie kontraktu. Ze względu na wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna. Zatem realizowane w ramach umowy zamiany przeniesienie prawa do rozporządzania towarem (w tym gruntem) stanowi - przy założeniu, że co najmniej jedna ze stron występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług – czynność odpłatnej dostawy towaru podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Z powyższego wynika, że na gruncie podatku od towarów i usług umowa zamiany jest niczym innym, jak dwiema odpłatnymi dostawami towarów. Stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy od podatku od towarów i usług - wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Gmina – będąca podatnikiem podatku od towarów i usług - dokonała zamiany nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudową, na nieruchomości o takim samym statusie. Na tym tle Gmina powzięła wątpliwość dotyczącą opodatkowania ww. czynności. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy z zakresu podatku od towarów i usług, należy potwierdzić stanowisko Gminy, iż – będąc podatkiem podatku od towarów i usług w zakresie zamiany ww. nieruchomości - winna tą czynność opodatkować, stosując podstawową stawkę podatku.
W tym zakresie Gmina nie mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa ww. rozporządzeniach wykonawczych, gdyż transakcja zamiany została dokonana na podstawie umowy cywilnoprawnej. Również dostawa gruntu, który Gmina wydała w ramach tej umowy, nie mogła korzystać ze zwolnienia określonego w 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem był to grunt przeznaczony pod zabudowę. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, wyczerpujący opis stanu faktycznego winien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie z załączonych do niego dokumentów, w związku z czym nie były one przedmiotem merytorycznej analizy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.