INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 22 października 2014 r. (data wpływu 28 października 2014 r.), uzupełnionym w dniu 4 lutego 2015 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania 23% stawką podatku sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 28 października 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 4 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania 23% stawką podatku sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji. We wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Jako komornik sądowy prowadzi Pan egzekucję z działki gruntu o numerze 360/16 o powierzchni 6.464 m2 położonej w D. przy ulicy M., należącej do dłużnika Mirosława N. Nieruchomość zapisana jest pod numerem księgi wieczystej … w Sądzie Rejonowym.
Przedmiotowa nieruchomość obecnie zabudowana jest budynkiem gospodarczym przeznaczonym do rozbiórki, na mapie oznaczonym jako ruina. Budynek ten, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, został wzniesiony jako budynek o przeznaczeniu niemieszkalnym. Aktualny stan techniczny obiektu pozbawia go funkcji użytkowej, a wręcz wymaga jak najszybszej rozbiórki, gdyż zagraża niebezpieczeństwu ludzi przebywających w jego pobliżu. Jego rozebranie winno być poprzedzone uzyskaniem decyzji administracyjnej o rozbiórce. Literalnie obiekt ten, ze względów nazewnictwa nadanego decyzją o pozwoleniu na budowę, jest budynkiem, natomiast pod względem użytkowym utracił całkowicie właściwości użytkowe.
Gmina powinna zatem odstąpić od wymierzenia podatku od nieruchomości. Istotne jest, że zniszczenia ścian nośnych, stolarki okiennej i drzwiowej, a także elementów konstrukcyjnych i instalacji, predysponują ten obiekt do rozbiórki. Ze względów ekonomicznych jego odbudowa jest nieopłacalna, natomiast aktualna wartość rynkowa – zerowa, a nawet ujemna – ze względu na konieczność poniesienia kosztów rozbiórki. Koszty te przekroczą wartość materiałów (bloczków betonowych z gazobetonu i złomu stalowego). Nieruchomość jest wykorzystywana przez dłużnika na cele związane z działalnością gospodarczą, którą nadal prowadzi. Nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.
Została nabyta przez dłużnika w drodze transakcji niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Teren, na którym znajduje się nieruchomość, nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan utracił swoją moc 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z art. 154 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492), w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości. W Urzędzie Gminy działka posiada symbol użytku Br-RVI (zabudowane grunty rolne klasy VI). Z informacji uzyskanych od pracownika Urzędu wynika, że działka nr 360/16 oznaczona jest w studium w strefie B - strefa rozwoju funkcji mieszkalnej jednorodzinnej niskiej intensywności z usługami towarzyszącymi, jak dla jednostki A w zakresie usług publicznych. Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wynika, aby dłużnik miał otwarty obowiązek w podatku od towarów i usług.
Ponadto z informacji uzyskanej od dłużnika wynika, że powyższa nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych w 2010 r. i nie była modernizowana na potrzeby działalności gospodarczej. Obecnie trwają przygotowania do sprzedaży powyższej działki w trybie egzekucji z nieruchomości. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy jako płatnik podatku od towarów i usług (zgodnie z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług) jest Pan obowiązany do odprowadzenia podatku VAT w wysokości 23% przy sprzedaży opisanej w pkt 68 nieruchomości, czy też dostawa ta będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15 grudnia 2006 r. (sygn. akt III CZA 115/06) stwierdził, że jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, w planie podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości jako sumy ulegającej podziałowi (art.
1024 § 1 pkt 1 K.p.c.) wymienia się kwotę uzyskaną z egzekucji, pomniejszoną o podatek od towarów i usług. Podniósł, że stanowisko wyrażone w powyższej uchwale potwierdził Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. (sygn. akt P 44/07) orzekł, że art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług, w zakresie w jakim nakłada na komorników sądowych obowiązek płatnika podatku od dokonanej w trybie egzekucji dostawy towarów, polegającej na sprzedaży nieruchomości będącej własnością dłużnika, jest zgodny z Konstytucją.
Według Pana opinii, w sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 43 ust. 1 pkt 9, 10 i l0a ustawy o podatku od towarowi usług, ze względów przedstawionych poniżej. Dla terenu, na którym znajduje się działka, plan zagospodarowania przestrzennego utracił swoją moc 31 grudnia 2003 r. W związku powyższym, należy się odwołać do przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego, a następnie klasyfikować grunty na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów, jako baza informacyjna obrazuje faktyczny sposób użytkowania gruntów bez względu na ich przeznaczenie.
W ewidencji gruntów i budynków powyższa nieruchomość, która ma być przedmiotem obrotu figuruje jako teren Br-RVI, czyli grunty rolne zabudowane. Na przedmiotowej nieruchomości posadowiony jest budynek gospodarczy, który w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o VAT nie stanowi obiektów budownictwa mieszkaniowego. Dłużnik nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku. Budynek gospodarczy przeznaczony jest do rozbiórki, na mapie oznaczony jako ruina. Dłużnik wprowadził powyższą nieruchomość do ewidencji środków trwałych w 2010 r. (nieruchomość była wykorzystywana do działalności gospodarczej), jednak nie była ona modernizowana na potrzeby działalności gospodarczej.
W stosunku do powyżej nieruchomości nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Podkreślił Pan, że nie ma znaczenia faktyczny i aktualny sposób wykorzystywania gruntu. Istotne jest jego przeznaczenie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/10). O przeznaczeniu danego terenu pod zabudowę, bądź każdy inny cel decydują obiektywne kryteria, nie zaś subiektywne przekonanie i zamiar sprzedawcy lub nabywcy (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 449/08).
Wskazał, że zgodnie z wyceną biegłego wartość rynkowa nieruchomości wynosi 755.700 zł Sprzedaż nieruchomości w danym roku podatkowym przekroczy wartość 150.000 zł, która uprawnia do podmiotowego zwolnienia. Stwierdził, że mając na uwadze powyższe, sprzedaż działki nie będzie korzystała ze zwolnienia zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, z racji tego, że w ewidencji gruntów figuruje jako teren Br-RVI, czyli grunty rolne zabudowane.
Ponieważ na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy, zatem komornik, jako płatnik podatku od towarów i usług, ma obowiązek odprowadzenia tego podatku, gdyż sprzedaż nie będzie zwolniona od podatku od towarów i usług, tylko opodatkowana stawką podatku 23%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy. W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w przypadku sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną, należy wziąć pod uwagę, czy nieruchomość ta stanowi majątek osobisty tej osoby, a sprzedaż wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru.
W takim bowiem przypadku, sprzedaż nieruchomości nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Stawka podatku – zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w myśl art. 146a pkt 1 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Zarówno w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do niej przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku lub zwolnień od podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane – stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. W art. 2 pkt 14 ustawy ustawodawca określił, co należy rozumieć pod pojęciem pierwszego zasiedlenia.
Zgodnie z tym przepisem, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Z treści powyższego przepisu wynika, że aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków (budowli) lub ich części do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu.
Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt, bądź go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę lub najem, bowiem zarówno sprzedaż, dzierżawa, czy najem są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30 % wartości początkowej tych obiektów.
W myśl ust. 7a tego artykułu, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b), nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Według art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Należy zwrócić uwagę na uregulowania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.).
Stosownie do treści przepisu art. 3 cyt. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o: obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury; budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.
U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Budynki natomiast, w świetle regulacji zawartych w ww. rozporządzeniu, to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki, tj.: drogi kołowe, drogi kolejowe, mosty, autostrady, drogi lotniskowe, zapory wodne, itp.
Z treści wniosku wynika, że będzie Pan dokonywał sprzedaży nieruchomości gruntowej, należącej do dłużnika, o pow. 6.464 m2, zabudowanej budynkiem gospodarczym przeznaczonym do rozbiórki, na mapie oznaczonym jako ruina. Ze względu na nazewnictwo nadane decyzją o pozwoleniu na budowę, stanowi on budynek, jednak pod względem użytkowym utracił właściwości budynku (zagraża bezpieczeństwu). Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wynika, aby dłużnik miał otwarty obowiązek w podatku od towarów i usług. Powyższa nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych dłużnika w 2010 r. i jest wykorzystywana w działalności gospodarczej.
W stosunku do nieruchomości dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego (została nabyta w drodze transakcji niepodlegającej opodatkowaniu). Nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Analiza powyższych okoliczności oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że skoro przedmiotowa nieruchomość od 2010 r. stanowi środek trwały w prowadzonej przez dłużnika działalności gospodarczej i jest wykorzystywana w tej działalności, należy uznać, że nie jest majątkiem osobistym dłużnika, lecz majątkiem przeznaczonym na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Zatem sprzedaż tej nieruchomości – jako odpłatna dostawa towarów – będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, że przedmiotem planowanej dostawy będzie grunt, na którym posadowiony jest budynek przeznaczony do rozbiórki należy podkreślić, że fakt, że budynek ten może nie przedstawiać żadnej wartości nie decyduje o statusie gruntu. Dla uznania, czy przedmiotem sprzedaży będzie grunt zabudowany, czy niezabudowany, istotnym elementem jest to, czy podjęto czynności zmierzające do fizycznej rozbiórki budynku oraz to, czy w chwili sprzedaży będzie stanowił on budynek w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.
Należy zaznaczyć, że kwestia dostawy gruntu, na którym posadowione są budynki przeznaczone do rozbiórki wraz z oceną co w istocie jest przedmiotem dostawy, była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku w sprawie C-461/08, stwierdzono między innymi, że: „(…) jeżeli przed dostawą gruntu ze starymi budynkami rozpoczęły się ich prace rozbiórkowe, realizowane przez sprzedawcę lub na jego koszt, to przedmiotem sprzedaży będzie tylko grunt niezabudowany (przeznaczony pod zabudowę) opodatkowany według stawki 23%, przy czym koszty prac rozbiórkowych podwyższą podstawę tej dostawy.
Jeżeli jednak przed dostawą nieruchomości prace rozbiórkowe budynku jeszcze się nie rozpoczęły, mimo wydania np. decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę starego budynku - to dostawa tej nieruchomości - jeżeli budynek spełnia kryteria zwolnienia od VAT- będzie podlegała zwolnieniu od podatku, gdyż przedmiotem sprzedaży w takim przypadku jest jeszcze budynek wraz z gruntem”.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro – jak wskazuje treść wniosku – w momencie dokonania sprzedaży obiekt posadowiony na przedmiotowej działce będzie stanowił budynek w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane (przed sprzedażą nie zostaną rozpoczęte prace rozbiórkowe, w wyniku których obiekt przestałby spełniać warunki do uznania za budynek), to przedmiotem dostawy będzie budynek wraz z gruntem, na którym jest on posadowiony, czyli grunt zabudowany. W tej sytuacji należy rozpatrzyć możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie przepisów mających zastosowanie do sprzedaży budynków, tj. art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy.
Z wniosku wynika, że przedmiotowa nieruchomość była przez dłużnika nabyta w wyniku transakcji niepodlegającej opodatkowaniu i nie była przedmiotem najmu czy dzierżawy, co oznacza, że planowana sprzedaż w trybie licytacji będzie stanowiła pierwsze zasiedlenie budynku w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec tego dostawa ta nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ale będzie zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, gdyż – jak wynika z wniosku – w stosunku do nieruchomości dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego i nie ponosił wydatków na jej ulepszenie.
W konsekwencji, zbycie gruntu, w części, w której związany jest z ww. budynkiem – przy uwzględnieniu treści art. 29a ust. 8 ustawy – będzie również podlegało zwolnieniu od podatku na podstawie ww. przepisu. Natomiast w pozostałej części sprzedaż gruntu będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż dla terenu obejmującego przedmiotową działkę brak planu zagospodarowania przestrzennego i z wniosku nie wynika, aby była wydana decyzja o warunkach zabudowy.
Wobec faktu, że z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska wynika, że transakcja sprzedaży w trybie egzekucji nie będzie zwolniona od podatku lecz opodatkowana według stawki 23%, stanowisko należało uznać za nieprawidłowe. Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie okoliczności wynikających z wniosku, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.