INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 7 listopada 2014 r. (data wpływu 10 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia od opodatkowania aportu Działu BM - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 10 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia od opodatkowania aportu Działu BM. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest spółką akcyjną, mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której projektuje, produkuje i sprzedaje odzież. W skład struktury organizacyjnej Spółki wchodzi szereg komórek organizacyjnych (np.
Dział Projektowy Męski, Dział Projektowy Damski, Dział Technologiczny, Dział Zakupów), wśród których funkcjonuje również Dział Brand Marketing (dalej: „Dział BM”) odpowiedzialny za działalność o charakterze marketingowym. Zadaniem Działu BM jest budowa wizerunku i świadomości marki Wnioskodawcy, która docelowo wpływa na intensyfikację sprzedaży towarów Spółki.
Wnioskodawca, w ramach restrukturyzacji swojej działalności polegającej na przeniesieniu działalności wykonywanej obecnie przez Dział BM do spółki przeznaczonej wyłącznie do tego rodzaju działalności, rozważa wniesienie do spółki komandytowo-akcyjnej niebędącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „SKA”) wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci Działu BM. W zamian za aport Działu BM Wnioskodawca uzyska akcje w SKA, o określonej wartości nominalnej, która może być niższa od rynkowej wartości wnoszonego wkładu niepieniężnego.
W takim przypadku, różnica między wartością nominalną wydanych akcji a wartością rynkową przedmiotu wkładu zostanie przekazana na kapitał zapasowy SKA (mechanizm agio).
Do obecnych funkcji i zadań Działu BM należy m.in.: zarządzanie marką handlową Spółki, podejmowanie działań mających na celu wzrost wartości marki handlowej Spółki, podejmowanie działań mających na celu wzrost rozpoznawalności marki handlowej Spółki, kreowanie nowych produktów oraz asysta w ich opracowaniu (m.in. badanie możliwości rozwoju palety produktów Spółki, opracowywanie strategii produktowych), „rejestracja znaków towarowych zarejestrowanych w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej” będących własnością Spółki (dalej: „Znaki towarowe”), ochrona Znaków towarowych, podejmowanie decyzji dotyczących korzystania ze Znaków towarowych, modyfikacja Znaków towarowych, opracowywanie kampanii reklamowych i promocyjnych, tworzenie projektów/opracowań graficznych, obsługa kontaktów z mediami, współpraca z agencjami reklamowymi i innymi podmiotami zewnętrznymi, prowadzenie badań konsumenckich i analiz rynku.
Wymienione powyżej funkcje i zadania Działu BM mogą same w sobie stanowić przedmiot efektywnej działalności gospodarczej w zakresie marketingu, a wyodrębniony w ramach Spółki zespół składników majątku jest wystarczający do realizacji tych funkcji i zadań. Dział BM zatrudnia personel posiadający know-how i doświadczenie umożliwiające realizację funkcji i zadań przyporządkowanych Działowi BM. Część personelu Działu BM zatrudniona jest w Spółce na podstawie umów o pracę, natomiast część współpracuje ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych. Personel Działu BM wykonuje swoje obowiązki pod kierunkiem Dyrektora Marketingu pełniącego funkcje kierownicze w Dziale BM.
Dział BM wyposażony jest w składniki niezbędne do prowadzenia działalności, m.in.: środki trwałe oraz wyposażenie (sprzęt IT, telefony i inny sprzęt biurowy), materiały i gadżety reklamowe, wartości niematerialne i prawne (prawa własności przemysłowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej w postaci Znaków towarowych), środki pieniężne niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej przez Dział BM. Do Działu BM alokowane są ponadto zobowiązania związane z jego funkcjonowaniem, m.in.: zobowiązania handlowe wynikające z umów związanych z działalnością Działu BM, zobowiązania wobec pracowników Działu BM.
Dział BM dysponuje powierzchnią biurową przeznaczoną do jego wyłącznego użytku (Dział BM posiada prawo wyłącznego korzystania z części powierzchni biurowej budynku Spółki). W ramach Spółki prowadzona jest ponadto ewidencja rachunkowa w sposób pozwalający na wyodrębnienie aktywów i pasywów związanych z działalnością prowadzoną w ramach Działu BM (tj. ewidencja kosztów i przychodów oraz należności i zobowiązań). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego Dział BM, mogący być w przyszłości przedmiotem aportu do SKA, wypełnia definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartą w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a tym samym na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT aport Działu BM do SKA nie będzie podlegał opodatkowaniu VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego Dział BM, mogący być w przyszłości przedmiotem aportu do SKA, wypełnia definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartą w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a tym samym na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT aport Działu BM do SKA nie będzie podlegał opodatkowaniu VAT.
W ocenie Wnioskodawcy, zespół składników majątkowych i niemajątkowych (w tym zobowiązania) składający się na Dział BM - ze względu na jego organizacyjne, finansowe i funkcjonalne wyodrębnienie należy uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa (dalej: „ZCP”). Definicja ZCP znajduje się w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Artykuł ten definiuje ZCP jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
Zatem zgodnie z taką definicją, aby wyodrębniona jednostka stanowiła ZCP muszą łącznie być spełnione następujące warunki: istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania; zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie; składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych; zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące określone zadania gospodarcze. ZCP to przede wszystkim zespół składników materialnych i niematerialnych.
Jak zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 10 października 2008 r. (znak ILPB3/423-446/08-2/HS): „(...) zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, które w przyszłości mogą służyć do prowadzenia odrębnego zakładu, lecz zorganizowanym, autonomicznym zespołem tych składników. Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki czyli kadra pracownicza.”.
Z definicji ZCP wskazanej w art. 2 pkt 27e ustawy VAT wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania zespołu składników materialnych i niematerialnych za ZCP jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie Spółki, które to wydzielenie powinno zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej oraz funkcjonalnej. Ponadto dla spełnienia definicji ZCP koniecznym jest, aby ZCP nie tylko prowadziła określone działania gospodarcze, lecz także była zdolna do prowadzenia tych działań samodzielnie, w razie wydzielenia jej ze struktur dotychczasowego przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie organizacyjne.
„Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika. Należy jednak zauważyć, iż wyodrębnienie organizacyjne nie jest tożsame z wyodrębnieniem formalno-prawnym. Oznacza to, iż aby określona część przedsiębiorstwa mogła być wyodrębniona organizacyjnie, nie musi stanowić samodzielnego podmiotu prawnego, jednostki organizacyjnej lub oddziału.” (tak Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 18 lipca 2011 r., znak IPPP1/443-996/11-2/AS).
Ponadto organizacyjne wyodrębnienie określonego zespołu składników majątkowych jest w znacznym stopniu determinowane charakterem struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa. „Jeżeli wyodrębniona część przedsiębiorstwa, jak i jego pozostałość mogą funkcjonować w obrocie gospodarczym samodzielnie, wówczas należy uznać, iż „oderwana” część stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa” (A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz LEX, Warszawa 2013, s. 70).
Jak zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 23 października 2009 r. (znak ILPB3/423-588/09-6/EK): „(...) wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa występuje w strukturze organizacyjnej podatnika. Ocena ta musi być dokonana według podstawowego kryterium, tj. ustalenia jaką rolę składniki majątkowe i związane z nimi prawa materialne odgrywały w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowiły wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).”.
Mając na uwadze powyższe, jako że przedmiotem aportu do SKA będzie jednolita i faktycznie wyodrębniona w Spółce komórka organizacyjna, w ocenie Wnioskodawcy, w pełni zasadnym jest twierdzenie o jej organizacyjnym wyodrębnieniu w strukturach działalności prowadzonej przez Spółkę. Zdaniem Wnioskodawcy, warunek wyodrębnienia organizacyjnego zostanie spełniony, ponieważ Dział BM składa się zarówno ze składników materialnych (np. ruchomości), jak i niematerialnych (np. praw wynikających z ochrony Znaków towarowych), w tym zobowiązań funkcjonalnie związanych z Działem BM.
Cały zespół wyszczególnionych składników jest przeznaczony do realizacji określonego celu gospodarczego, jakim jest działalność o charakterze marketingowym. Odnosząc się ponadto do kwestii wyodrębnienia organizacyjnego Działu BM należy podkreślić, że składniki Działu BM nie stanowią przypadkowej masy majątkowej, lecz są ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki w zakresie wydzielonego obszaru działalności. Składniki te są ściśle ze sobą zespolone, zorganizowane i wraz z przyporządkowanymi do nich pracownikami, zobowiązaniami i należnościami służą realizacji określonych celów gospodarczych Spółki, w ramach danej jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy.
Na kwestię zorganizowania składników wchodzących w skład ZCP zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2008 r. (znak IP-PB3-423-816/08-2/MB), w której organ uznał, że: „Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące część przedsiębiorstwa powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach działalności prowadzonej przez podatnika i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.”.
Mając na uwadze wskazane powyżej argumenty, należy uznać, że zespół składników majątkowych i niemajątkowych stanowiący Dział BM charakteryzuje się wyodrębnieniem organizacyjnym jako samodzielna jednostka mogąca realizować własne cele gospodarcze. Wyodrębnienie finansowe. Poza definicją ZCP zawartą w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, w przepisach ustawy o VAT brak jest wskazówek pozwalających na jednoznaczne określenie treści kryterium wyodrębnienia finansowego. Zaznaczyć należy, że „zorganizowana część przedsiębiorstwa” oraz „wyodrębnienie finansowe” są pojęciami stworzonymi na potrzeby prawa podatkowego.
Oznacza to, że w aktach prawnych należących do innych gałęzi prawa nie znajdziemy wskazówek dotyczących interpretacji tych pojęć. Na gruncie prawa podatkowego należy zauważyć, że pojęcie ZCP występuje w ustawach o podatkach dochodowych, w ustawie o VAT oraz w Ordynacji podatkowej. W żadnym z tych aktów prawnych nie wyjaśniono pojęcia „wyodrębnienie finansowe”. Stąd w pierwszej kolejności należy odwołać się do wykładni językowej samego terminu „wyodrębnienie finansowe” i przy wyjaśnieniu go odwołać się do znaczenia słownikowego. Według definicji słownikowej zwrot „wyodrębnienie” można rozumieć jako „wydzielenie z pewnej całości”.
Z kolei termin „finanse”, „finansowo” oznacza „środki pieniężne, fundusze będące wyrazem określonych stosunków produkcyjnych”, a także „pod względem finansowym, majątkowym, pieniężnym”. Wnioskując z interpretacji dokonywanych przez organy podatkowe można stwierdzić, że na potrzeby uznania danego zespołu składników majątkowych za ZCP wystarczy, aby zespół składników majątkowych wykazywał jakiekolwiek wyodrębnienie finansowe. Praktyka nie wykształciła przy tym żadnego zamkniętego katalogu niezbędnych przesłanek świadczących o wyodrębnieniu finansowym ZCP. Wyodrębnienie finansowe rozumiane jest bardzo szeroko.
W ocenie Wnioskodawcy, należy pozytywnie odnieść się do takiego stanowiska, brak bowiem przyczyn, z powodu których powinno się stosować wykładnię zawężającą. Termin „wyodrębnienie finansowe” to klauzula generalna, która ze swej natury powinna być interpretowana w sposób możliwie szeroki. Klauzule generalne są zwrotami niedookreślonymi, które „oznaczają pewne cechy faktów” (Z. Radwański, Prawo cywilne część ogólna, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 50). Mając na uwadze treść definicji ZCP należy uznać, że wyodrębnienie organizacyjne oraz finansowe zespołu składników majątkowych umożliwia wykonywanie samodzielnie zadań gospodarczych w ramach większej całości.
Oznacza to, że o wyodrębnieniu zarówno organizacyjnym, jak i finansowym, świadczy zdolność do samodzielnego działania w określonych warunkach gospodarczych. Zdolność ta oznacza w szczególności możliwość samodzielnego ustalania celów gospodarczych, w następnej kolejności planowanie ich wykonania oraz w końcu wykonanie zamierzonych zadań i ocenę ich wykonania.
Biorąc pod uwagę aspekt finansowy, zakres wyodrębnienia w tym zakresie zależy od stopnia samodzielności w decydowaniu o celach finansowych (mając na uwadze zdolności finansowania, w planowaniu wpływów oraz wydatków, w zarządzaniu płynnością finansową) oraz w ocenie warunków finansowych w trakcie, jak też na zakończenie wykonywania zaplanowanych zadań. O wyodrębnieniu finansowym mówimy w szczególności w przypadku istnienia możliwości ustalania odrębnych celów oraz planów finansowych dla wydzielonego zespołu składników majątkowych.
W rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym należy uznać, że po przeniesieniu Działu BM do SKA, w odniesieniu do wydzielonego zespołu składników majątkowych będzie istniała możliwość ustalania odrębnych celów oraz planów finansowych. Wyodrębnienia finansowego nie należy jednocześnie utożsamiać z całkowitą samodzielnością finansową (która jest niemożliwa do osiągnięcia z uwagi na funkcjonowanie w ramach przedsiębiorstwa).
Przyjmuje się, że: „Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.” (tak Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia 2012 r., znak ITPP2/443-1174/12/PS). Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 17 listopada 2013 r. (znak IBPP4/443-395/13/BP).
W konsekwencji należy zatem przyjąć, że o wyodrębnieniu finansowym ZCP może świadczyć prowadzenie dla niej rachunkowości umożliwiającej ewidencjonowanie procesów gospodarczych oraz prezentowanie sytuacji majątkowej i finansowej związanej z daną ZCP. Należy jednocześnie zaznaczyć, że do celów wyodrębnienia finansowego nie jest niezbędne prowadzenie odrębnych ksiąg rachunkowych oraz sporządzanie oddzielnych sprawozdań finansowych. Taka sytuacja może dotyczyć wyłącznie oddziałów (zakładów) będących odrębnymi jednostkami wewnętrznymi zarejestrowanymi w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Oddziały (zakłady) na podstawie odrębnych ksiąg rachunkowych mogą sporządzać własne sprawozdania finansowe, które podlegają zsumowaniu oraz publikacji w ramach sprawozdania łącznego całego podmiotu i jednostek wewnętrznych. Zatem warunek prowadzenia odrębnych ksiąg podatkowych oraz sporządzania na ich podstawie sprawozdań finansowych nie jest niezbędny z punktu widzenia wyodrębnienia finansowego ZCP. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 lipca 2007 r. (sygn. I SA/Ol 24/06).
W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano: „z punktu widzenia wyodrębniania finansowego istotne są inne niż prowadzenie odrębnej ewidencji księgowej okoliczności stwarzające podstawę uznania wyodrębniania finansowego”, czyli np. wystąpienie zdolności do samodzielnego przez ZCP finansowania własnej działalności gospodarczej. O wyodrębnieniu finansowym można zatem już mówić w przypadku istnienia samej możliwości wyodrębnienia podstawowych informacji o sytuacji finansowej i majątkowej ZCP. Prowadzona w Spółce ewidencja rachunkowa pozwala na wyodrębnienie aktywów i pasywów związanych z działalnością prowadzoną w ramach Działu BM (tj. ewidencja kosztów i przychodów oraz należności i zobowiązań).
Z uwagi na powyższe, mając dodatkowo na uwadze, że po dokonaniu aportu do SKA Dział BM będzie pokrywał koszty swojego działania ze swoich przychodów, warunek wyodrębnienia finansowego należy uznać za spełniony. Wyodrębnienie funkcjonalne. Ostatnim kryterium przesądzającym o istnieniu ZCP jest wymóg, aby ZCP mogła stanowić potencjalne niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie.
Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 4 grudnia 2013 r. (znak ITPP1/443-918/13/DM): „(...) aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać uznany za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym.”. ZCP tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.
Oznacza to, że ZCP nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
Mając powyższe na wadze należy uznać, że funkcjonujący w Spółce Dział BM, który może zostać wniesiony aportem do SKA posiada zdolność do prowadzenia niezależnego przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego własne zadania gospodarcze, do których należy m.in. budowanie wizerunku wprowadzonych do sprzedaży marek, zarządzanie Znakami towarowymi itp. Co więcej, Spółka wskazuje, że art. 2 pkt 27e ustawy o VAT powinien być interpretowany z uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawie C-497/01 odnoszącego się do treści art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
U. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.; dalej: „Dyrektywa 112/2006/WE”). W myśl tej regulacji, w przypadku przekazania odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Należy zauważyć, że prawodawca unijny stanowiąc regulację art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE nie zdefiniował jednak użytego w niej pojęcia prawnego „całości lub części majątku”.
W wyroku C-497/01 w sprawie Zita Modes przeciwko Administration de lenregistrement et des domaines (publ.: „Przegląd Podatkowy" 2004/4/50, ECR 2003/11B/I-14393) TSUE zwracając uwagę, iż niezgodne z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE jest wprowadzanie przez państwo członkowskie jakichkolwiek ograniczeń - innych niż te, o których mowa w Dyrektywie podkreślił, iż pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz - w zależności od konkretnego przypadku - składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.
„Mając na uwadze powyższe orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości należy stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy definicja legalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa musi być interpretowana przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE i w powiązaniu z rozumieniem pojęcia „przekazania całości lub części majątku”, wyłożonym przez Trybunał w ww. orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk kładzie na badanie konkretnego przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie samych składników rzeczowych.
Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki niematerialne nie stanowią konstytutywnego elementu uznania części majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Tym bardziej, elementem tym nie mogą być obciążające zorganizowaną część przedsiębiorstwa zobowiązania. W tym zakresie Trybunał uznał bowiem, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie tut. organu, dla uznania, że zbywana część przedsiębiorstwa stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, istotne znaczenie ma ocena, czy ta zbywana część przedsiębiorstwa jest zdolna do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.” (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 7 listopada 2013 r. (znak IBPP4/443-395/13/BP).
Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy - funkcjonujący w Spółce Dział BM - spełnia określone w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT wymogi wyodrębnienia w ramach Spółki oraz zdolności do samodzielnej realizacji zadań gospodarczych, natomiast po przeniesieniu przedmiotowego Działu BM do SKA, potencjalna niezależność gospodarcza Działu BM przekształci się w faktyczną niezależność tej jednostki w zakresie działania jako jednostka samodzielnie realizująca zadania gospodarcze.
Mając na uwadze wskazane powyżej argumenty, w opinii Spółki, nie ulega wątpliwości, iż Dział BM może funkcjonować jako niezależny od Spółki podmiot, gdyż funkcje i zadania realizowane przez Dział BM mogłyby bez jakichkolwiek zmian i modyfikacji być realizowane niezależnie od Spółki. Potwierdzeniem tego jest fakt, iż po przeniesieniu w ramach wkładu niepieniężnego do SKA, Dział BM będzie nadal pełnił wszystkie funkcje, do których został powołany.
Innymi słowy, fakt przeniesienia Działu BM do SKA nie wpłynie na możliwość prowadzenia działalności przez Dział BM, gdyż będzie ona mogła być prowadzona na zasadach analogicznych jak w Spółce, co oznacza, że zostanie zachowana ciągłość świadczenia usług przez Dział BM. Tym samym, podmiot otrzymujący wkład niepieniężny (SKA) w oparciu o otrzymany ZCP w postaci Działu BM, będzie mógł kontynuować prowadzenie działalności w analogicznym zakresie, w jakim będzie ona prowadzona przez Dział BM w Spółce do momentu dokonania aportu. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
W konsekwencji, zdaniem Spółki, ponieważ przedmiotem wkładu niepieniężnego do SKA będzie ZCP w postaci Działu BM, to transakcja ta w myśl art. 6 pkt 1 ustawy VAT będzie pozostawała poza zakresem opodatkowania VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Końcowo należy wskazać, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.