INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 listopada 2011 r. (data wpływu 22 listopada 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie nieruchomości - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 22 listopada 2011 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie nieruchomości. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w branży deweloperskiej.
W ramach jednego z planowanych projektów inwestycyjnych zamierza nabyć od osób fizycznych nieruchomość – niezabudowaną działkę gruntu o powierzchni 4,777 m2. Stanowi ona współwłasność w częściach ułamkowych czterech osób fizycznych (w tym jedna z części ułamkowych stanowi współwłasność ustawową małżonków), które nie prowadzą aktualnie zarejestrowanej działalności gospodarczej i niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Sprzedający nabyli prawo własności ww. nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego o stwierdzeniu zasiedzenia.
W dniu 27 października 2010 r. sprzedający uzyskali dla przedmiotowej nieruchomości prawomocną decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy, ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Zgodnie z treścią tego aktu, nieruchomość została przeznaczona dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, handlem i biurami na parterze, garażem podziemnym (częściowo naziemnym), niezbędną infrastrukturą techniczną oraz odcinkiem kanalizacji. W dniu 9 września 2011 r., Spółka zawarła ze sprzedającymi umowę przedwstępną sprzedaży ww. nieruchomości.
Zgodnie z postanowieniami tej umowy, z tytułu sprzedaży nieruchomości, sprzedający otrzymają część wynagrodzenia w formie własności lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich miejscami parkingowymi, które zostaną wybudowane przez Spółkę na sprzedawanej nieruchomości, w ramach planowanej inwestycji (o łącznej powierzchni 1.500 m2). W związku z powyższym zadano pytanie, sprowadzające się do kwestii:. Czy opisana transakcja będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatki naliczonego?
Zdaniem Wnioskodawcy, powołującego się na treść art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem przedmiotowej nieruchomości. Wynika to z faktu, że zakup ten jest związany z planowanym prowadzeniem przez Spółkę na nieruchomości inwestycji deweloperskiej. Z kolei zarówno usługi deweloperskie, jak i dostawa nowych budynków stanowią czynności podlegające opodatkowaniu. Mając na względzie powyższe okoliczności, jako że zakup nieruchomości pozostaje w ścisłym związku z działalnością deweloperską Spółki, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
W opinii Spółki, kluczowe z punktu widzenia zadanych pytań jest ustalenie, czy przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako dostawa towarów. W tym kontekście istotne jest wykazanie, że osoby fizyczne sprzedające nieruchomość działają w tym zakresie w charakterze podatników w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Opierając się na treści art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy, a także orzeczeniach krajowych sądów administracyjnych, Spółka sformułowała następujące wnioski.
Jeżeli głównym celem nabycia nieruchomości jest jego odsprzedaż, a nie wykorzystanie dla celów prywatnych nabywcy (np. własnych celów mieszkaniowych), a zamiar ten istnieje u nabywcy już w momencie zakupu i znajduje obiektywne odzwierciedlenie w działaniach podejmowanych przez niego po nabyciu nieruchomości (w tym okolicznościach związanych z jej dalszą sprzedażą) - to działanie nabywcy w ramach takiej transakcji wypełnia definicję prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy.
Spółka zaznaczyła, że w przedmiotowej sprawie o fakcie, że sprzedający uzyskując prawo własności do nieruchomości (w drodze zasiedzenia) działali z intencją jej zbycia, a nie wykorzystania dla celów prywatnych, świadczą jednoznacznie poniższe okoliczności wskazane w opisie zdarzenia przyszłego: niedługo po prawomocnym zasiedzeniu nieruchomości, sprzedający wystąpili do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie dla niej decyzji o warunkach zabudowy z przeznaczeniem dla „inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, handlem i biurami w parterze, garażem podziemnym" i uzyskali stosowną decyzję.
Treść wniosku i przyznanej decyzji (tj. rodzaj docelowego obiektu dla zagospodarowania działki, o który ubiegali się sprzedający) jednoznacznie potwierdzają, że sprzedającym zależało na przygotowaniu nieruchomości pod inwestycję komercyjną, a nie w celu zaspokajania swoich prywatnych celów mieszkaniowych; po prawomocnym zasiedzeniu nieruchomości, sprzedający aktywnie poszukiwali inwestora chętnego do jej nabycia, umieszczając stosowne ogłoszenia w internecie, w opisie podkreślające komercyjny charakter przeznaczenia nieruchomości (tj.
„istnienie warunków zabudowy z przeznaczeniem dla inwestycji w budynki o powierzchni użytkowo-mieszkalnej oraz handlowo-usługowej”); w ramach umowy ze Spółką, sprzedający przyjęli jako element wynagrodzenia (rozliczenia ceny za nieruchomość) przyszłe lokale mieszkaniowe o znacznej powierzchni w budynku, który Spółka planuje wznieść na nieruchomości.
Wskazana znaczna powierzchnia użytkowa lokali mieszkaniowych, którą sprzedający zgodnie z umową zagwarantowali sobie w rozliczeniu za nieruchomość, jednoznacznie sugeruje, że sprzedający jeszcze przed zbyciem nieruchomości planują wykorzystanie otrzymanych w rozliczeniu lokali mieszkalnych dla celów komercyjnych, a nie prywatnych (tj. dla celów ich przyszłej sprzedaży lub najmu). Oznacza to. że już w momencie planowania sprzedaży nieruchomości i negocjowania umowy, sprzedający działali z zamiarem prowadzenia komercyjnej działalności w zakresie obrotu/gospodarowania nieruchomościami.
Zdaniem Spółki, wszystkie powyższe okoliczności potwierdzają jednoznacznie zamiar sprzedających do wykonywania czynności handlowych „w sposób częstotliwy". Tym samym w ocenie Spółki przywołane okoliczności faktyczne planowanej transakcji jednoznacznie wskazują, że sprzedający będą działać w jej ramach w charakterze podatników podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Jednocześnie informuje się, że w niniejszej interpretacji nie odniesiono się do kwestii opodatkowania dostawy przedmiotowej nieruchomości i udzielono jej w oparciu o stwierdzenie, że dostawa ta jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, bowiem okoliczność ta w sposób niezbity wynika z okoliczności sprawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.