INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2008 r. (data wpływu 14 marca 2008 r.), uzupełnionym pismami z dnia 14 maja 2008 r. oraz 3 czerwca 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku podatkowego przy świadczeniu usług zarządzania komunalnymi zasobami mieszkaniowymi - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 marca 2008 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismami z dnia 14 maja 2008 r. i 3 czerwca 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku podatkowego przy świadczeniu usług zarządzania komunalnymi zasobami mieszkaniowymi. W przedmiotowym wniosku oraz pismach uzupełniających został przedstawiony następujący stan faktyczny. Zakład do końca roku 2007 działał jako zakład budżetowy, którego przedmiotem działalności było, zgodnie z zapisami statutu, zarządzanie komunalnymi zasobami lokalowymi.
Działalność polegała w szczególności na: wynajmowaniu lokali w imieniu gminy, utrzymywaniu zasobów poprzez ich remonty i naprawy, zbieraniu czynszów, rozliczaniu opłat za media, utrzymaniu czystości. Od 2008 r. nastąpiło przekształcenie zakładu w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ze 100% udziałem gminy, na podstawie art. 22 w związku z art. 6 i 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Zakład po przekształceniu ma nadal zarządzać gminnym zasobem lokalowym w oparciu o umowę użyczenia w rozumieniu art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Umowa ta dotyczy: budynków i lokali mieszkalnych, lokali użytkowych, garaży, cmentarza komunalnego.
Świadczone usługi zarządzania zostały sklasyfikowane według PKWiU 70.32. Zakład nie obciąża gminy za wykonywane usługi, natomiast na rzecz najemców lokali mieszkalnych i użytkowych wystawia faktury. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy świadczenie usługi zarządzania komunalnymi zasobami mieszkaniowymi w oparciu o umowę użyczenia powoduje powstanie obowiązku podatkowego?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, aby usługi nieodpłatne były objęte opodatkowaniem muszą być spełnione dwa warunki: gdy świadczenie usług nie ma związku z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem oraz jeżeli istnieje prawo do odliczenia w całości lub w części podatku naliczonego związanego z tymi usługami. W przedmiotowej sprawie nie zostanie wypełniona jedna z przesłanek, powodująca uznanie usługi nieodpłatnej za odpłatną, ponieważ usługi świadczone na rzecz gminy mają ścisły związek z prowadzoną działalnością Spółki. Wobec powyższego nie wystąpi obowiązek opodatkowania ww. usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. W myśl postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Z powyższego wynika, iż każde świadczenie niebędące dostawą towarów stanowi świadczenie usług. Do świadczenia usług dochodzi jeśli pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą występuje wzajemna relacja wynikająca z umowy polegająca na wykonaniu danej czynności za wynagrodzeniem.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się także nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników (…), oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami w całości lub w części. Umowa użyczenia jest umową uregulowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Z przepisu art. 710 ust. 1 Kc wynika, że przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu w użyczenie, na bezpłatne korzystanie z oddanej mu w tym celu rzeczy przez czas oznaczony lub nieoznaczony. Użyczenie zatem nie stanowi dostawy towaru, ponieważ nie dochodzi w tym przypadku do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
Stanowi natomiast nieodpłatne świadczenie usług, które w pewnych okolicznościach może być zrównane ze świadczeniem odpłatnym, jeżeli - zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług - spełnione są łącznie dwa warunki tj.: świadczenie nie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem oraz podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami w całości, lub w części. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) zwalnia się od podatku usługi w zakresie zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 70.32.11). Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 89, poz. 844 ze zm.) do celów podatku od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU), nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2008 r. W Dziale 70 załącznika do powołanego rozporządzenia, pod symbolem 70.32 sklasyfikowano usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie.
Zastosowano jednakże oddzielne grupowanie tych usług ze względu na rodzaj nieruchomości. Usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi świadczonymi na zlecenie posiadają symbol 70.32.11, natomiast niemieszkalnymi – 70.32.12 Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.
W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Wobec powyższego zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi oznacza zarządzanie nieruchomościami, w których ponad 50% powierzchni przeznaczona jest na lokale mieszkalne. Z wniosku oraz pism uzupełniających wynika, iż Spółka otrzymała, na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia, nieruchomości należące do gminy, w celu zarządzania zasobami lokalowymi. Wskazano, iż usługi zarządzania dotyczą zarówno lokali mieszkalnych jak również użytkowych i garaży.
Usługi te sklasyfikowano według PKWiU 70.32. Z powołanego § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż zwolnienie od podatku dotyczy jedynie usług zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, a więc obiektami budowlanymi, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Zatem świadczenie usług zarządzania dotyczących ww. nieruchomości, co do zasady podlega zwolnieniu z opodatkowania. Natomiast w odniesieniu do nieruchomości niemieszkalnych nie znajduje zastosowania powyższe zwolnienie od podatku.
Oznacza to, że usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi świadczone na zlecenie, co do zasady podlegają opodatkowaniu według stawki 22%. W przedmiotowym przypadku Zakład jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ze 100% udziałem gminy w ramach działalności gospodarczej zajmuje się zarządzaniem mieniem gminnym. Spółka otrzymała w bezpłatne użyczenie nieruchomości gminne w celu pełnienia funkcji zarządcy tych nieruchomości, a więc w celu wypełniania zadań należących do zakresu jej działalności gospodarczej. Za świadczone usługi zarządzania nie obciąża gminy płatnościami.
W związku z powyższym, ponieważ nieodpłatnie świadczone przez Spółkę usługi są związane z prowadzeniem działalności, nie został w przedmiotowej sprawie wypełniony pierwszy warunek wynikający z art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem w opisanej we wniosku sprawie artykuł ten nie ma zastosowania. Reasumując, świadczenie przez Zakład usług nieodpłatnego zarządzania nieruchomościami nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.