INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 6 marca 2008 r. (data wpływu 10 marca 2008 r.) uzupełnionym pismami z dnia 7 i 23 kwietnia oraz 6, 26 i 28 maja oraz 3 czerwca 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokali użytkowych - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 10 marca 2008 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismami z dnia 7 i 23 kwietnia oraz 6, 26 i 28 maja oraz 3 czerwca 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokali użytkowych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W dniu 16 kwietnia 2002 r. została założona spółka cywilna (podatnik podatku od towaru i usług), która wynajmowała od 16 września 2002 r. dwa lokale użytkowe z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. W jednym z lokali dokonano remontu i modernizacji pomieszczeń.
W dniu 16 stycznia 2004 Spółka wykupiła lokale z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Obecnie Spółka zamierza sprzedać dwa lokale posadowione na działkach nr 482/3 i 482/2. Oba lokale, które wykorzystywano do prowadzonej działalności zostały nabyte bez prawa do odliczenia podatku VAT (zwolnione). Ponadto wskazano, że od końca roku w którym zakończono budowę lokali do chwili ich sprzedaży minęło ponad 5 lat (lokale wybudowano w latach 1904-1906 oraz w 1976 roku).
Oba lokale wykorzystywane były do wykonywania czynności opodatkowanych przez okres dłuższy niż 5 lat przy czym w okresie od 16.09.2002 r. do dnia ich nabycia użytkowano je do wykonywania czynności opodatkowanych na podstawie umowy najmu (najmowano przedmiotowe lokale od Urzędu Miasta). Od 2004 r. lokale te stanowią środki trwałe Spółki. W lokalu posadowionym na działce nr 482/2, Spółka poniosła nakłady na ulepszenie stanowiące poniżej 30% wartości początkowej, a w lokalu posadowionym na działce 482/3 poniesione nakłady stanowiły powyżej 30% wartości początkowej. Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w momencie sprzedaży Spółka obowiązana jest wystawić fakturę VAT naliczając podatek należny, czy też z uwagi na to, że lokale nabyto bez naliczenia podatku VAT i użytkowane je od 2002 r. sprzedaż potraktować należy jako zwolnioną? Zdaniem Wnioskodawcy wyrażonym w piśmie z dnia 28 maja 2008 r. w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz art. 43 ust 6 ustawy o VAT, lokale wykupione bez podatku i użytkowane ponad 5 lat nie podlegają podatkowi podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 zostało zdefiniowane w art. 7 ust. 1 ww. ustawy, z którego wynika, że przez dostawę rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei definicje towaru zawarto w art. 2 pkt 6 tej ustawy.
Zgodnie z zapisem zawartym w tym artykule przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy od podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. W myśl ust. 2 pkt 1 ww. artykułu, przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat.
Z kolei z treści regulacji zawartej w art. 43 ust. 6 ww. ustawy wynika, że zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do dostawy towarów wymienionych w ust. 2 pkt 1, jeżeli przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych lub w trakcie użytkowania wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a podatnik: miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków, użytkował te towary w okresie krótszym niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych.
Z treści wniosku wynika, że Spółce przy nabyciu przedmiotowych lokali nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż lokale zostały nabyte jako zwolnione od podatku od towarów i usług, a od końca roku, w którym zakończono ich budowę minęło ponad 5 lat. Jednak spełnienie powyższych przesłanek nie jest wystarczające, aby dostawa przedmiotowych lokali mogła korzystać ze zwolnienia od podatku od towaru i usług.
W rozpatrywanej sprawie - zgodnie z ust. 6 powołanego artykułu - istotne znaczenie ma wartość nakładów poniesionych na modernizację tych lokali, prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od tych wydatków, jak i okres ich użytkowania przez Spółkę w celu wykonywania czynności opodatkowanych. W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „użytkowania” w ujęciu art. 43 ust. 6 pkt 2 należy rozpatrywać z uwzględnieniem art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W treści art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy ustawodawca posługuje się pojęciem „używanych” budynków i budowli lub ich części (…).
Wskazuje to na umożliwienie skorzystania ze zwolnienia określonego w tym przepisie, przez właściciela budynku, budowli lub ich części, który sam ich bezpośrednio nie użytkuje, ale przeznacza je do wynajmu, dzierżawy lub czynności o podobnym charakterze. W ten sposób właściciel wykorzystuje (używa) te budynki, budowle lub ich części. Wobec powyższego okres użytkowania budynku (lokali) przez najemcę do wykonywania czynności opodatkowanych nie wlicza się dla najemcy do „okresu użytkowania” o którym mowa w art. 43 ust. 6 pkt 2. Z treści wniosku wynika, że Spółka użytkowała przedmiotowe lokale w okresie od 16 września 2002 r. do 2004 r. jako ich najemca.
Zatem nie mogła osiągać z tytułu tego najmu pożytków. Pożytki uzyskiwał ich właściciel. Dopiero w momencie wykupu, który miał miejsce w 2004 r., Spółka stała się właścicielem tych lokali i faktycznie jako właściciel użytkowała je w celu wykonywania czynności opodatkowanych. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 43 ust. 6 pkt 2 w powiązaniu z ust. 1 pkt 2 tegoż artykułu należy stwierdzić, że okres użytkowania przez Spółkę przedmiotowych lokali w celu wykonywania czynności opodatkowanych jest krótszy niż 5 lat.
Kolejnym istotnym elementem mającym wpływ na zwolnienie bądź opodatkowanie przedmiotowych lokali będzie miała wartość nakładów, jakie Spółka poniosła w odniesieniu do tych lokali jak i prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych wydatków. Jak wskazano we wniosku w odniesieniu do lokalu położonego na działce 482/2 wartość nakładów stanowiła mniej niż 30% jego wartości początkowej. Tym samym nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 43 ust 6 ustawy wyłączające możliwość zwolnienia od podatku transakcji jej sprzedaży.
Natomiast w odniesieniu do lokalu położonego na działce nr 482/3 Spółka poniosła nakłady przekraczające 30% jego wartości początkowej i jednocześnie miała prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od poniesionych wydatków. Zatem zachodzą wszystkie przesłanki wykluczające możliwość zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2. Reasumując należy zauważyć, że Spółka dokonując sprzedaży przedmiotowych lokali zobowiązana jest do wystawienia faktury VAT i naliczenia podatku od towarów i usług w odniesieniu do lokalu położonego na działce 482/3, a w odniesieniu do lokalu znajdującego się na działce 482/2 zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Krajowe Biuro Informacji Podatkowej ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.