INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 1 lutego 2009 r. (data wpływu 9 kwietnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. (data wpływu 25 czerwca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy oraz prawidłowości odliczenia całości podatku naliczonego związanego z prowadzoną działalnością - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 kwietnia 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismem z dnia 22 czerwca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy oraz prawidłowości odliczenia całości podatku naliczonego związanego z prowadzoną działalnością. W przedmiotowym wniosku, oraz piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Jest zrzeszeniem osób fizycznych mających uprawnienia do wykonywania polowania, będących członkami Polskiego Związku Łowieckiego (PZŁ). Wnioskodawca jest podstawowym ogniwem organizacyjnym w realizacji celów i zadań łowiectwa, działającym na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie oraz statutu Polskiego Związku Łowieckiego (jako członek Zrzeszenia PZŁ). Rok podatkowy, określony zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych, trwa od 1 kwietnia do 31 marca roku następnego. Dochody Wnioskodawcy zwolnione są od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.
Działalność Wnioskodawcy dotyczy wyłącznie łowiectwa, którego celem, w świetle ustawy Prawo łowieckie, jest: ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych, ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny, uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny, przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego, spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.
Szczegółowe zasady prowadzenia działalności łowieckiej są również określone w ustawie Prawo łowieckie. Przedmiotowa działalność sklasyfikowana jest w grupowaniu PKWiU 01.5 "łowiectwo, hodowla i pozyskiwanie zwierząt łownych, usługi związane z łowiectwem". Swoją działalność Wnioskodawca finansuje z dwóch źródeł: ze składek członków oraz innych opłat, których wnoszenie przez członków jest obowiązkowe, uchwalanych - zgodnie ze statutem PZŁ - przez Walne Zgromadzenie członków; są to składki za przynależność do zrzeszenia, wpisowe itp., z działalności łowieckiej; są to dochody ze sprzedaży zwierzyny pozyskanej na polowaniach, która z mocy ustawy Prawo łowieckie staje się własnością Wnioskodawcy.
Wnoszone przez członków wpłaty gotówkowe, dotyczące opłat obowiązkowych, dokumentowane są dokumentem kasowym - kasa przyjmie (KP). Z kolei opłaty wpływające na rachunek bankowy, udokumentowane są wyłącznie na wyciągu bankowym. Sprzedaż upolowanej zwierzyny (do skupu lub członkom) każdorazowo dokumentowana jest fakturą VAT. Sprzedaż upolowanej, w ramach gospodarki łowieckiej, zwierzyny (PKWiU 15.1) jest jedyną sprzedażą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, dokonywaną i wykazywaną przez Wnioskodawcę w opisywanym stanie faktycznym. Całość uzyskanych środków przeznaczana jest na działalność statutową - łowiectwo.
Wnioskodawca wskazał, że w zamian za wnoszone składki oraz inne opłaty uchwalane przez Walne Zgromadzenie, członek nie może żądać jakichkolwiek świadczeń. Żadne z działań Wnioskodawcy nie jest zindywidualizowane, bowiem w żadnym wypadku pojedynczy członek nie jest podmiotem Jego działań. Polowania są organizowane, aby wykonać plan pozyskania zwierzyny, a mogą w nich brać udział wszyscy członkowie. Zezwolenia na odstrzał konkretnego rodzaju zwierzyny otrzymują generalnie ci członkowie, którzy zgłoszą się jako pierwsi w danym sezonie polowań.
Wykonanie planu pozyskania danego rodzaju zwierzyny powoduje, że polowania nie są dalej organizowane i członek nie może zażądać ich organizacji nawet, jeżeli nie uczestniczył w żadnym z dotychczasowych polowań. Wnioskodawca może wynająć dla członków strzelnicę, aby mogli sprawdzić broń. Jeżeli jednak członek nie skorzysta z takiej możliwości, nie może żądać od Wnioskodawcy jej wynajęcia w innym terminie, gdyż nie partycypuje w kosztach podnoszenia umiejętności strzeleckich członków (odbywa się to na ich własny koszt). Składki członkowskie oraz inne opłaty uchwalane przez Walne Zgromadzenie członków przeznaczane są na pokrycie „niezidentyfikowanych” kosztów działalności.
Ze składek i innych opłat finansowane są wszystkie możliwe rodzaje działalności (dzierżawa obwodów łowieckich, dokarmianie zwierzyny, składki do PZŁ, odszkodowania wypłacane rolnikom za szkody wyrządzone przez zwierzynę, płace strażników łowieckich, składki ZUS od płac, usługi księgowe, obowiązkowe ubezpieczenie, organizacja polowań – także „dewizowych”, podatek rolny itp.) Wnioskodawca zaznaczył, że polowania mają na celu zrealizowanie planu pozyskania zwierzyny narzuconego przez instytucje nadzorujące. Niewykonanie planu pozyskania zwierzyny skutkuje nałożeniem kar finansowych, tj. podwyższeniem opłaty za dzierżawę obwodów łowieckich.
Aby zachęcić członów do uczestnictwa w polowaniach, w zaistniałej sytuacji faktycznej, zgodnie z uchwałą Walnego Zgromadzenia, polowania zbiorowe finansowane są w znacznej części z budżetu Wnioskodawcy. Myśliwy natomiast ponosi koszty: dojazdu na miejsce zbiórki, broni, naboi, badań weterynaryjnych odstrzelonej i zakupionej zwierzyny. Wnioskodawca natomiast opłaca naganiaczy, zapewnia odpowiednie warunki BHP (kamizelki, apteczki itp.) oraz ponosi koszty transportu (np. traktor z przyczepą) myśliwych na łowisko (różnych myśliwych, w różne miejsca) i dostarczenie upolowanej zwierzyny do skupu. Koło nie finansuje polowań indywidualnych, w całości koszty takich polowań pokrywa myśliwy polujący.
W celu prowadzenia gospodarki łowieckiej Wnioskodawca nabywa towary i usługi. Są to m. in.: karma wykładana na żer w obwodzie łowieckim, transport tej karmy na łowiska, dzierżawa obwodów łowieckich, usługi związane z obróbką poletek łowieckich, organizacja polowań. W celu zachowania różnorodności zwierząt łownych kupuje zwierzęta łowne (zające), które są następnie wypuszczane na łowisku i z tą chwilą stają się z mocy ustawy Prawo łowieckie, własnością Skarbu Państwa.
Wnioskodawca ponosi także koszty swojego funkcjonowania, są to m. in.: usługi księgowe, zakup specjalistycznej prasy, artykułów biurowych i papierniczych, odliczając całość podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących te zakupy. Dokonuje odliczenia podatku, nie mając jednak pewności, czy np. wyłożoną karmę zjedzą wyłącznie zwierzęta, które następnie zostaną przez myśliwych „odstrzelone”, tj. wyłącznie te, których pozyskanie spowoduje powstanie wpływów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Po zakończeniu roku podatkowego, tj. po marcu, Wnioskodawca wylicza proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W liczniku tej propoprcji uwzględnia kwotę obrotu wykazaną na fakturach VAT z tytułu sprzedaży (w rozumieniu art. 29 ust. 1 tej ustawy), a więc wartość upolowanej i sprzedanej zwierzyny, a w mianowniku kwotę całości obrotu tj. kwotę wykazaną na fakturach VAT z tytułu sprzedaży - bez zebranych od członków składek. Tym samym kwota w liczniku i mianowniku miała tą samą wartość, a w konsekwencji proporcja wyliczona zgodnie z ust. 3 i 4 tego artykułu, wyniosła 100%. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy Wnioskodawca prawidłowo wyliczył proporcję, o której mowa w art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług?
Czy Wnioskodawca prawidłowo, co do zasady, odlicza całość podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z działalnością łowiecką oraz pozostałych zakupów dotyczącego prawidłowego funkcjonowania? Zdaniem Wnioskodawcy, określenie "rok podatkowy" zawarte w art. 90 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, mimo że nie zostało zdefiniowane w art. 2 tej ustawy, należy rozumieć zgodnie z art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W innym przypadku, zdaniem Wnioskodawcy, ustawodawca określając termin dokonania korekty, w art. 91 ust. 3 użyłby nazwy miesiąca (jak to jest m. in. w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych), a nie określenia "pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym", które jest określeniem szerszym. Na tej podstawie za rok podatkowy Wnioskodawca przyjął okres od 1 kwietnia do 31 marca.
Wnioskodawca stwierdził, że mając na uwadze definicją "sprzedaży", zawartą w art. 2 pkt 22 ww. ustawy, zakres opodatkowania określony w art. 5 oraz definicję obrotu zawartą w art. 29 tej ustawy, składki zebrane od członków na Jego działalność, nie są obrotem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W Jego ocenie, wnoszone przez członków opłaty nie mają charakteru zapłaty za towar lub usługę. W zamian za składki i inne opłaty członkowie nie otrzymują żadnych świadczeń ekwiwalentnych.
Wnioskodawca nie wykonuje świadczeń na rzecz członków, a jedynie poprzez członków i dzięki ich wpłatom prowadzi gospodarkę łowiecką (za możliwość pobrania upolowanej zwierzyny lub trofeów myśliwskich członkowie dokonują wpłat na podstawie faktur VAT).
Wobec powyższego Wnioskodawca uznał, że składki wnoszone przez członków, jako niepodlegające przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, nie powinny być uwzględniane w mianowniku proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2. Wnioskodawca uznał również, że - co do zasady – przysługuje Jemu prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakupach towarów i usług związanych z gospodarką łowiecką oraz towarów i usług związanych z Jego funkcjonowaniem.
W ocenie Wnioskodawcy, dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie ma znaczenia, czy dany zakup w sposób bezpośredni przyczynił się do uzyskania przychodu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, znaczenie ma natomiast to, czy jest związany ze sprzedażą opodatkowaną. Jak wskazał, ustawodawca nie wyłączył, ani nie zwolnił działalności łowieckiej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Specyfika tej działalności polega na tym, że m. in. dotyczy zwierząt żyjących w stanie wolnym, a więc w przeciwieństwie do zwierząt hodowlanych, pozostających bez nadzoru człowieka.
Nie ma zatem żadnego sposobu (ani nie jest to celem Wnioskodawcy), aby dokarmiać wyłącznie zwierzynę, która zostanie później upolowana i sprzedana. Nie ma również żadnego sposobu, aby ustalić, czy upolowana i sprzedana zwierzyna jest dokładnie tą, którą wcześniej nabył i wypuścił na łowisko, ale nie ma też żadnej podstawy, aby takim twierdzeniom zaprzeczyć. Co więcej, nie każde zorganizowane polowanie musi się wiązać bezpośrednio z przychodem podlegającym opodatkowaniu – decydujący jest tu element przypadkowości.
W opinii Wnioskodawcy, zakładając racjonalność ustawodawcy nie można przyjąć, iż „nie wiedział na czym polega gospodarka łowiecka - nie znał ustawy Prawo łowieckie” - a mimo to nie wyłączył lub nie zwolnił łowiectwa z opodatkowania, a zatem dał prawo odliczania podatku naliczonego związanego z tą działalnością. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie wykonuje czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub zwolnionych od tego podatku, a jedynie część Jego przychodów nie podlega opodatkowaniu. Jednak - w Jego opinii - ta część przychodów nie wpływa na proporcję określoną w art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wszystkie ponoszone przez niego wydatki, od których podatek naliczony pomniejszył podatek należny mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności albo do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści cytowanego art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że pojęcie „świadczenie usług”, ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługa w rozumieniu omawianej regulacji jest transakcją gospodarczą, co oznacza, że stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym.
Aby uznać jakieś zdarzenie za odpłatne świadczenie usług musi zatem wystąpić stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podmiotami biorącymi udział w tym zdarzeniu, czyli strony muszą zobowiązać się do określonego działania bądź powstrzymania się od dokonania określonych czynności. Podstawą opodatkowania - w myśl art. 29 ust. 1 ustawy - jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.
Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. obniżenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, występujący w takim charakterze, a towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika (art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy).
Wyrazem ścisłej zależności między uprawnionym odliczeniem podatku naliczonego, a wykonywaniem czynności opodatkowanych są regulacje zawarte w art. 90 ustawy, które w sposób technicznoprawny uzupełniają generalną zasadę wyrażoną w wyżej cyt. art. 86 ust. 1. I tak, zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli jednak nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10 (ust. 2 tego artykułu).
W myśl art. 90 ust. 3 proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo Natomiast ust. 4 tego artykułu przesądza, że proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja.
Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Zakres odliczenia podatku naliczonego, modyfikowany na podstawie powyższych regulacji, uzależniony jest od przyporządkowania działalności podatnika do dwóch kategorii czynności. Do pierwszej z nich zaliczyć należy czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego (co do zasady, świadczenie usług oraz sprzedaż towarów opodatkowanych). Z kolei druga kategoria obejmuje czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (czynności zwolnione od podatku, czy też niepodlegające opodatkowaniu).
W przypadku mieszanego charakteru prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, jednoznaczne przyporządkowanie niektórych zakupów (np. kosztów ogólnych działalności) do jednej z ww. kategorii może być utrudnione lub wręcz niemożliwe. Wówczas podatnik, dla potrzeb odliczenia podatku w uprawnionej wysokości, zobowiązany jest obliczyć procentowy stosunek w jakim pozostają ww. kategorie czynności. W świetle art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.
Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie wprowadzono szczególnej regulacji w tym zakresie. W konsekwencji rok podatkowy, o którym mowa w art. 90 ust. 4 ustawy - wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, należy utożsamiać z rokiem kalendarzowym. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca (zrzeszenie osób fizycznych mających uprawnienia do wykonywania polowania, będących członkami Polskiego Związku Łowieckiego), będąc zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów.
Przedmiotem tej działalności jest sprzedaż upolowanej w ramach gospodarki łowieckiej, zwierzyny łownej. Dla potrzeb tej działalności nabywa niezbędne towary (np. karmę dla zwierząt, żywe zwierzęta) oraz usługi (m. in dzierżawę obwodów łowieckich, usługi księgowe), dokonując odliczenia całości kwoty podatku związanego z tymi zakupami. Funkcjonowanie Wnioskodawcy finansowane jest m. in. ze składek oraz innych opłat wnoszonych przez członków, które są uchwalane przez Walne Zgromadzenie. W zamian za składki i inne opłaty członkowie nie otrzymują, i nie mogą żądać żadnych świadczeń ekwiwalentnych.
Wnioskodawca nie wykonuje świadczeń na rzecz członków, a jedynie poprzez członków i dzięki ich wpłatom prowadzi gospodarkę łowiecką. Żadne z działań Wnioskodawcy nie jest zindywidualizowane, bowiem w żadnym wypadku pojedynczy członek nie jest podmiotem tych działań. Jak podkreślił, nie finansuje polowań indywidualnych, w całości koszty takich polowań pokrywa myśliwy polujący.
Na tym tle Wnioskodawca przedstawił pytania odnoszące się do kwestii prawidłowości wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy (w związku z wątpliwościami w zakresie zaliczenia ww. składek do obrotu, będącego podstawą jej obliczenia) oraz prawidłowości odliczenia całości podatku naliczonego związanego z prowadzoną działalnością, mając na uwadze jej specyfikę, gdyż charakteryzuje się ona niepewnością co do rezultatu.
Mając na uwadze powyższe oraz cyt. wyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, w tym przede wszystkim treść art. 5, określającego zakres przedmiotowy opodatkowania tym podatkiem, należy potwierdzić stanowisko Wnioskodawcy, w przedmiocie wyłączenia wartości – uchwalanych przez Walne Zgromadzenie - składek członkowskich oraz innych opłat wnoszonych przez członków z obrotu, o którym mowa w art. 29 ustawy.
Uznanie, iż uiszczane przez członków składki i opłaty nie mają charakteru odpłatnego, ponieważ nie otrzymują oni w zamian żadnych świadczeń, prowadzi do wniosku, że Wnioskodawca nie dokonuje – w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o podatku od towarów i usług - sprzedaży innej niż opodatkowana. Tym samym Wnioskodawca, dokonał prawidłowego wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy. Niemniej należy zaznaczyć, że wobec dokonywania jedynie czynności opodatkowanych, nie ma zastosowania tryb określony w art. 90 oraz 91 ustawy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Z kolei odwołując się do treści art. 86 ust. 1 ustawy, należy potwierdzić stanowisko Wnioskodawcy, co do zasadności odliczania w całości podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług służących prowadzonej przez niego działalności opodatkowanej. Nie jest przy tym okolicznością pozbawiającą tego prawa, wynikająca z charakteru działalności, nieprzewidywalność co do możliwości uzyskania obrotu opodatkowanego, bezpośrednio związanego z nabytymi towarami i usługami.
Reasumując, Wnioskodawca ma prawo do odliczenia w pełnej wysokości kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów i usług, o ile nie zachodzą przesłanki wyłączające to prawo, wynikające z art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, ul. Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsku, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.