INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 stycznia 2011 r. (data wpływu 18 stycznia 2011 r.), uzupełnionym w dniach 8 i 14 marca 2011 r. (daty wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy świadczeniu usług transportowych na rzecz podatników krajowych - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 stycznia 2011 r. złożono wniosek, uzupełniony w dniach 8 i 14 marca 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podatku obowiązującej przy świadczeniu usług transportowych na rzecz podatników krajowych. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniach, został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka świadczy usługi transportu towarów w ruchu międzynarodowym, m.in. na rzecz podmiotów krajowych, czynnych podatników w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług. Usługi wykonywane są do miejsc, w których odbiorcy posiadają siedziby.
Spółka posiada dokumenty, zgodnie z art. 83 ust. 5 pkt 1 ustawy: listy przewozowe CMR świadczące o tym, że nastąpiło przekroczenie granicy między UE, a krajem trzecim. Usługi świadczone na terytorium UE nie są częścią transportu międzynarodowego. W związku z powyższym zadano pytanie sprowadzające się do kwestii: Z jaką stawką Spółka winna wystawiać faktury dla polskiego odbiorcy za usługę wykonaną na terytorium UE (np. Polska–Litwa) lub poza terytorium UE (Polska–Turcja)?
Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli faktura jest wystawiona dla polskiego kontrahenta za usługę świadczoną poza terytorium UE, na całym odcinku Spółka winna stosować stawkę 0% na podstawie dokumentów potwierdzających przekroczenie granicy. Natomiast w przypadku usługi świadczonej na terytorium UE, np. Polska–Litwa, Spółka winna stosować stawkę krajową w wysokości 23%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym, dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług, jest określenie miejsca świadczenia danej usługi.
Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n.
Stosownie do ust. 2 tego artykułu, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności. Na potrzeby stosowania regulacji dotyczących miejsca świadczenia usług, ustawodawca zdefiniował pojęcie podatnika.
Zgodnie z art. 28a ust. 1 ustawy, ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a), która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej. Od ogólnej zasady określania miejsca świadczenia usług, ustawodawca przewidział szereg wyjątków.
Jednakże w przepisach określających szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia nie wymieniono usług transportu towarów świadczonych na rzecz podatników, zatem w przedmiotowym przypadku należy stosować zasadę ogólną. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonym na mocy art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz.
U. Nr 238, poz. 1578), zmienionym treścią art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 23 ustawy, stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług transportu międzynarodowego.
Na postawie ust. 3 powyższego artykułu, przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1 pkt 23, rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów: z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty, z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium kraju, z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju (tranzyt), z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju.
Według ust. 5 pkt 1 ww. artykułu, dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia usług, o których mowa w ust. 1 pkt 23, są w przypadku transportu towarów przez przewoźnika lub spedytora - list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2. Według § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 22 grudnia 2010 r. (Dz.
U. Nr 246, poz. 1649 ze zm.), obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do wewnątrzwspólnotowych usług transportu towarów, jeżeli transport ten stanowi część usługi transportu międzynarodowego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka świadczy usługi transportu towarów w ruchu międzynarodowym, na rzecz m.in. podmiotów krajowych, będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług. Usługi świadczone są do miejsc, w których posiadają oni siedziby. Spółka jest w posiadaniu dokumentów, o których mowa w art. 86 ust. 5 pkt 1 ustawy, t.j. listów przewozowych CMR dokumentujących, że nastąpiło przekroczenie granicy między UE, a krajem trzecim.
Usługi wykonywane są na trasach przebiegających na terytorium UE i nie są częścią transportu międzynarodowego. Mając na uwadze powyższe, powołane regulacje prawne oraz uwzględniając fakt, iż usługi wykonywane są na rzecz podatników w rozumieniu art. 28a ustawy będących odbiorcami krajowymi, należy stwierdzić, że miejscem ich świadczenia i opodatkowania, stosownie do art. 28b ustawy, jest terytorium Polski. W przypadku, gdy usługa świadczona jest na trasie przebiegającej na terytorium UE (np.
Polska-Litwa), przy uwzględnieniu faktu, iż nie stanowi ona części usługi transportu międzynarodowego, obowiązuje stawka podatku w wysokości 23%, natomiast w przypadku, gdy usługa świadczona jest na trasie pomiędzy krajem UE a krajem trzecim (np. Polska-Turcja), usługa korzysta z obniżonej stawki podatku w wysokości 0%, o ile posiadane przez Spółkę listy przewozowe faktycznie dokumentują, iż w trakcie przewozu towarów nastąpiło przekroczenie granicy pomiędzy Wspólnotą a państwem trzecim.
Jednocześnie należy wskazać, że kwestia stawki podatku obowiązującej dla usług transportu towarów na rzecz podatników zagranicznych, została rozstrzygnięta w interpretacji indywidualnej nr ITPP2/ 443-69a/11/AP. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.