INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 maja 2011 r. (data wpływu 27 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej do opłat rocznych pobieranych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 27 maja 2011 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej do opłat rocznych pobieranych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W marcu 2011 r. Urząd Miejski wystawił faktury VAT za opłaty roczne za 2011 r., z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych ze stawką podatku w wysokości 23%, zgodnie z nowymi stawkami obowiązującymi od 1 stycznia 2011 r., wprowadzonymi na podstawie art. 41 ust. 14b ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. (Dz.
U. Nr 238, poz. 1578). W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jaką stawką podatku od towarów i usług (22% czy 23%) należało i należy opodatkować w latach 2011-2013 opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, w przypadku, gdy użytkowanie wieczyste ustanowione zostało po 1 maja 2004 r.? Zdaniem Wnioskodawcy, opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów do dnia 1 maja 2004 r., nie podlegała podatkowi od towarów i usług. Od dnia 1 maja 2004 r., opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według obowiązującej stawki podatku od towarów i usług.
Do dnia 31 grudnia 2010 r., obowiązywała 22% stawka podatku, a od dnia 1 stycznia 2011 r., zgodnie ze znowelizowaną ustawą o podatku od towarów i usług - stawka 23%. Urząd Miejski pobiera opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych. Za cały czas trwania tego prawa, użytkownik wieczysty uiszcza opłaty roczne, płatne do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok (art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz przeniesienie tego prawa stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy).
Zgodnie z art. 19 ust 16b ww. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat z tego tytułu. Art. 41 ust. 14b znowelizowanej ustawy o podatku od towarów i usług nakazuje, aby czynności dla których ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznawać dla potrzeb ustalenia stawki podatku w okresie przejściowym, jako wykonane z upływem każdego okresu rozliczeniowego. W związku z powyższym Urząd Miejski wystawił faktury VAT za opłaty roczne za 2011 r., z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych ze stawką 23%.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami - w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste. Stawka podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonego do ustawy art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz.
U. Nr 238, poz. 1578), zmienionego, w zakresie zdania wstępnego, art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Prawo wieczystego użytkowania jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały zasadniczo w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego, w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art.
234, art. 235, art. 236 i art. 237), kształtują uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego. W myśl postanowień art. 238 tego aktu prawnego, wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Użytkowanie wieczyste jest prawem ustanowionym na rzeczy cudzej, jednak pozwala uznać oddanie gruntu za czynność dającą prawo rozporządzania tym gruntem jak właściciel. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego.
Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, tak jak ma to miejsce w przypadku dokonywania sprzedaży gruntu przez właściciela.
Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6 art. 20 i art. 21 ust. 1. Zgodnie z ust. 4 powołanego artykułu, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.
W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat pobieranych z tego tytułu, o czym stanowi art. 19 ust. 16b ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 14a ustawy, w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w momencie jej wykonania.
Zgodnie z zapisem ust. 14b tego artykułu, czynności, dla których w związku z ich wykonywaniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się, na potrzeby ust. 14a, za wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, z zastrzeżeniem ust. 14c. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że w marcu 2011 r. Urząd Miejski wystawił faktury VAT za opłaty roczne za 2011 r. z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych ustanowionego po 1 maja 2004 r., ze stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%.
Na tym tle Urząd powziął wątpliwość dotyczącą stawki podatku obowiązującej do opłat rocznych pobieranych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu.
Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanych przepisów stwierdzić należy, że oddając grunt w użytkowanie wieczyste w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Urząd wykonał w całości (jednorazowo) czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług przed dniem zmiany stawki podatku od towarów i usług (z 22% na 23%), tj. przed dniem 1 stycznia 2011 r. Oznacza to, iż wnoszone po dniu 31 grudnia 2010 r. opłaty roczne wobec wypełnienia dyspozycji art. 41 ust. 14a ustawy – wbrew twierdzeniu Urzędu - podlegają opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej dla czynności w momencie jej wykonania, tj. w wysokości 22%.
W ocenie tut. organu, wobec faktu, iż czynność oddania gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, która zostaje wykonana jednorazowo (w całości), a kolejne opłaty roczne nie są płatnościami za sukcesywne wykonywanie tej czynności w kolejnych okresach, w analizowanej sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 41 ust. 14b ustawy o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.