INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29 stycznia 2009 r. (data wpływu 2 lutego 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 lutego 2009 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W 2002 r. nabyła Pani wraz z mężem (z którym łączy Panią wspólność majątkowa) od spółki cywilnej prawo wieczystego użytkowania niezabudowanego gruntu, oznaczonego w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe. Przedmiotowa nieruchomość została wprowadzona do ewidencji działalności gospodarczej, a w miesiącu czerwcu 2008 r., w ramach tej działalności, została sprzedana. Nie dysponuje Pani fakturą zakupu przedmiotowej nieruchomości, posiadając jedynie akt notarialny, w związku z czym nie wiadomo, czy przy jej zakupie naliczono podatek. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy dokonana w czerwcu 2008 r. dostawa przedmiotowej nieruchomości podlegała zwolnieniu, czy też powinna być opodatkowana podatkiem do towarów i usług? Czy gdyby przy zakupie tej nieruchomości w 2002 r. był naliczony podatek, miałoby to znaczenie przy opodatkowywaniu sprzedaży? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w momencie dokonania dostawy przedmiotowej nieruchomości (czerwiec 2008 r.), zwolnieniu od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podlegała dostawa towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczyło również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
Przy czym, pod pojęciem towarów używanych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumiano, zgodnie z art. 43 ust. 2: budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat; pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku.
Wskazano, że wprawdzie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy, ustawowe zwolnienia zostały rozszerzone na zbycie innych praw wieczystego użytkowania gruntów, jednakże zwolnienia te dotyczyły: zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntów przeznaczonych na cele rolnicze (§ 8 ust. 1 pkt 4), zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku lub opodatkowane stawką podatku w wysokości 0% (§ 8 ust. 1 pkt 12).
Zatem przedmiotowa sprzedaż prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych gruntów, oznaczonych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe, winna być opodatkowana, stosowanie do przepisu art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług według stawki 22%. Podniesiono że, w związku z faktem, iż nieruchomości zostały wyłączone z definicji towarów używanych zawartej w obowiązującym w czerwcu 2008 r. przepisie art. 43 ust. 2 tej ustawy, dla opodatkowania zbycia przedmiotowego prawa użytkowania gruntu nie ma znaczenia, czy jego nabycie obłożone było podatkiem naliczonym i czy w związku z tym przysługiwało lub nie, prawo do odliczenia tegoż podatku naliczonego.
Przedmiotowa sprzedaż, jako niekwalifikująca się do zwolnień, o których mowa była powyżej, podlega opodatkowaniu stawką podstawową podatku od towarów i usług. Ponadto wskazano, że w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu nie stanowiła w 2002 r. czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem najprawdopodobniej na dokumencie zakupu tego prawa, brak było podatku naliczonego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.