INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 czerwca 2014 r. (data wpływu 20 czerwca 2014 r.), uzupełnionym w dniu 23 września 2014 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowaniu sprzedaży działek gruntu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 23 września 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowaniu sprzedaży działek gruntu.
We wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Dnia 15 stycznia 2010 r. nabyła Pani działkę rolną oznaczoną nr 244/1, obręb R. KW... , akty notarialne rep. A Nr ... i rep. A Nr ..., która została zmieniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na działkę budowlaną, na terenie której rozpoczęła budowę domu. W trakcie budowy otrzymała Pani informację, że w planie zagospodarowania przestrzennego przy równaniu układu działek i zachowaniu układu dróg, przez Pani działkę będzie przebiegać droga dojazdowa do działek sąsiadujących, które powstaną i będą do odsprzedaży.
Do działek tych byłby dojazd drogą gminną, jednak uległo to zmianie, w wyniku której ciąg ten ma charakter pieszy (chodnik). W związku z powyższym oraz z uwagi na stosunki sąsiedzkie, zaistniała sytuacja spowodowała i zmusiła Panią do dokonania podziału działki gruntu nr 244/1 na działki nr: 244/3 – pow. 117 m2, 244/4 – pow. 92 m2, 244/5 – pow. 77 m2 i 244/6 – pow. 4.845 m2. Z informacji uzyskanej od geodety wynika, że była to jedyna forma podziału, ponieważ tak przewidywał plan.
Po podziale otrzymała Pani ostateczną decyzję od Urzędu Gminy, w której działka nr 244/4 została Pani odebrana, gdyż w planie została przewidziana pod drogę powiatową, a nie posiadała Pani wiedzy, że jeżeli teren jest przeznaczony pod drogi powiatowe, to przy podziale na wniosek właściciela przechodzi on na własność powiatu. Z tego tytułu zostało wypłacone odszkodowanie. Kolejna działka nr 244/5 jest przewidziana pod drogę wewnętrzną, zaś działka nr 244/3 jest klinem odciętym od Pani działki, przewidzianym do przyłączenia do działki sąsiada. Działka nr 244/6 jest Pani działką budowlaną.
W związku z zaistniałą sytuacją jest Pani zmuszona do sprzedaży działek nr 244/3 i nr 244/5, z uwagi na uregulowanie sytuacji prawnej związanej z brakiem dojazdu sąsiadów do swoich działek. W chwili obecnej na sąsiadujących działkach zostały wybudowane 3 domy, których właściciele nie mają do nich dojazdu uregulowanego prawnie – obecnie przejeżdżają przez Pani działkę, co jest wyrazem jej dobrej woli. W momencie zakupu działki nie posiadała Pani wiedzy o przyszłej sytuacji. Na działkach nr 244/3 – odcięty klin (z uwagi na wielkość) i nr 244/5 – droga wewnętrzna (z uwagi na przeznaczenie), nie ma możliwości budowania.
Powyższa sytuacja nie wynika z chęci podziału działki w celu uzyskania dochodu w wyniku sprzedaży, ale jest wyrazem dobrej woli z Pani strony, która wynika i służy zachowaniu dobrych relacji sąsiedzkich. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż wydzielonych działek będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, powyższa sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na zaistniały stan faktyczny oraz z uwagi na fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie i wydzielenia działek w celach niezarobkowych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Artykuł 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Żeby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że zbycie działek gruntu, o których mowa we wniosku nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie wystąpi Pani w charakterze podatnika, ponieważ czynność ta nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Skoro grunt, który następnie został podzielony, nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej i został nabyty w celu wybudowania domu, a jego podział nastąpił w celu zachowania dobrych stosunków sąsiedzkich, do sprzedaży tych gruntów przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie będą miały zastosowania.
Z treści wniosku nie wynika bowiem, żeby podejmowała Pani zorganizowane czynności mające na celu przygotowanie gruntów do sprzedaży, co wyklucza handlowy cel transakcji. W konsekwencji, sprzedając grunty, o których mowa we wniosku będzie Pani korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. Taka czynność sprzedaży oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
Reasumując należy stwierdzić - mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe [w tym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10)] - że sprzedaż przedmiotowych działek gruntu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Panią za podatnika tego podatku.
Podkreślić należy, że powyższe orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjny, np. NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I FSK 1453/11), z dnia 13 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I FSK 890/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.
Jednocześnie podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.