INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 września 2008 r. (data wpływu 6 października 2008 r.), uzupełnionym pismami z dnia 18 listopada i 8 grudnia 2008 r., (data wpływu 26 listopada i 10 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania czynności wykonywanych na rzecz Spółki przez kontrahenta z Norwegii - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 6 października 2008 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismami z dnia 18 listopada i 8 grudnia 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania czynności wykonywanych na rzecz Spółki przez kontrahenta z Norwegii. W przedmiotowym wniosku, oraz pismach stanowiących jego uzupełnienie, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (jako podatnik VAT UE) ma podpisaną z kontrahentem norweskim umowę w zakresie świadczenia usług marketingowych, do których należy m.in. przygotowanie, drukowanie i dystrybucja materiałów marketingowych.
Kontrahent zakupuje materiały marketingowe i reklamowe (prospekty i katalogi) od innej firmy norweskiej. Prospekty i katalogi zawierają produkty Spółki, jej znak handlowy i logo, który również dotyczy całej grupy holdingowej. Decyzje o umieszczeniu ww. informacji w prospektach i katalogach, podejmuje podmiot z Norwegii, który nieodpłatnie przekazuje przedmiotowe materiały (bez wskazania przez Spółkę, kto ma je otrzymać) do podmiotów z innych krajów UE. Przekazanie to nie jest w żaden sposób dokumentowanie przez Wnioskodawcę.
Spółka za powyższe materiały dokonuje zapłaty na podstawie otrzymanej faktury, do której dołączone jest zestawienie podmiotów z innych krajów członkowskich, na rzecz których nastąpiło przekazanie tych materiałów przez firmę norweską. Jednocześnie wskazano, że nie następuje przeniesienie na Spółkę prawa do rozporządzania przedmiotowymi materiałami jak właściciel, a Spółka nie wskazuje, kto ma je otrzymywać. Wnioskodawca nie uczestniczy fizycznie w dostawie tych materiałów, ponieważ ich transport, którego organizatorem jest kontrahent z Norwegii, odbywa się poza terytorium Polski.
Podmiot norweski nie jest zidentyfikowany dla transakcji wewnątrzwspólnotowych w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Spółka musi opodatkować podatkiem od towarów i usług w Polsce obciążenie przez firmę norweską za produkcje materiałów marketingowych i reklamowych, jak i nieodpłatne przekazanie przez podmiot z Norwegii tych materiałów do innych państw Unii Europejskiej i czy w którymkolwiek z krajów należy rozliczyć podatek od towarów usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja ta nie jest transakcją łańcuchową oraz nie spełnia definicji importu, określonej w art. 2 ust. 7 ustawy o podatku od towarów usług, jak i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zdefiniowanego w art. 10 powołanej ustawy. Według Spółki nie musi Ona opodatkować w Polsce podatkiem od towarów i usług obciążenia przez firmę norweską za produkcję materiałów marketingowych i reklamowych, jak i nieodpłatnego przekazania przez podmiot z Norwegii tych materiałów do innych państw Unii Europejskiej. Przedmiotowa transakcja powinna podlegać opodatkowaniu w innych krajach UE, które te materiały przejmują.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W przypadku świadczenia usług, dla określenia miejsca ich opodatkowania należy, w świetle wymienionej ustawy - ustalić miejsce ich świadczenia.
Stosownie do ogólnej zasady sformułowanej w art. 27 ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności – miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28. W odniesieniu do niektórych rodzajów usług ustawodawca ustanowił inne niż wynikające z ww. zasady miejsce świadczenia usług.
W myśl regulacji art. 27 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy usługi, o których mowa w ust. 4, są świadczone na rzecz: osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, lub podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania.
Zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej artykułu przepis ust. 3 stosuje się do usług: sprzedaży praw lub udzielania licencji i sublicencji, przeniesienia lub cesji praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do używania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego, albo innych pokrewnych praw; reklamy; doradczych, inżynierskich, prawniczych, księgowych oraz usług podobnych do tych usług, w tym w szczególności: usług doradztwa w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU 72.1), usług doradztwa w zakresie oprogramowania (PKWiU 72.2); usług prawniczych, rachunkowo-księgowych, badania rynków i opinii publicznej, doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKWiU 74.1), usług architektonicznych i inżynierskich (PKWiU 74.2) - z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1, usług w zakresie badań i analiz technicznych (PKWiU 74.3); 3a) usług przetwarzania danych i dostarczania informacji oraz usług tłumaczeń; bankowych, finansowych i ubezpieczeniowych łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki; dostarczania (oddelegowania) personelu; wynajmu, dzierżawy lub innych o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome, z wyjątkiem środków transportu; telekomunikacyjnych; nadawczych radiowych i telewizyjnych; elektronicznych; polegających na zobowiązaniu się do powstrzymania się od dokonania czynności lub posługiwania się prawem, o których mowa w pkt 1-9 i 11; agentów, pośredników działających w imieniu i na rzecz innej osoby, jeżeli uczestniczą w zapewnieniu świadczenia usług, o których mowa w pkt 1-10. polegających na zapewnieniu dostępu do systemów gazowych lub elektroenergetycznych; przesyłowych: gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym; bezpośrednio związanych z usługami, o których mowa w pkt 12 i 13. Z przestawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zawarła z kontrahentem z Norwegii umowę o świadczenie usług marketingowych, w ramach której firma norweska zajmuje się przygotowaniem, drukowaniem i dystrybucją materiałów marketingowych.
Za przedmiotowe materiały Wnioskodawca otrzymuje fakturę. Jednocześnie wskazano, że nie następuje przeniesienie na Spółkę prawa do rozporządzania przedmiotowymi materiałami jak właściciel. W związku z powyższym nie dochodzi do dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów usług, a do świadczenia usług zdefiniowanego w art. 8 powołanej ustawy, co potwierdza zawarta umowa. Zatem przedmiotem nabycia przez Wnioskodawcę będą usługi marketingowe, a nie towary. Z powołanych uregulowań wynika, że usługi marketingowe nie zostały ujęte w katalogu usług niematerialnych, których miejscem świadczenia, a więc i opodatkowania jest kraj usługobiorcy.
W związku z powyższym dla tego typu usług będzie miała zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 27 ust. 1 ustawy. Zatem miejscem ich świadczenia i opodatkowania jest państwo, w którym świadczący posiada siedzibę. Reasumując, w świetle powołanych przepisów transakcja dotycząca ww. usługi pomimo, że wg treści faktury obciążenie następuje za materiały marketingowe i reklamowe, które kontrahent norweski nieodpłatnie przekazuje na rzecz innych podmiotów z krajów Unii Europejskiej, nie będzie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług w Polsce, a na terytorium Norwegii.
Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy pod pojęciem usług marketingowych Wnioskodawca w rzeczywistości nabywać będzie usługi reklamowe, to zgodnie z treścią art. 27 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona. W związku z powyższym Spółka będzie zobowiązana w Polsce do opodatkowania podatkiem od towarów i usług, usług świadczonych na Jej rzecz przez kontrahenta norweskiego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.