INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. (data wpływu 20 sierpnia 2010 r.), uzupełnionym w dniu 5 października 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20 sierpnia 2010 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 5 października 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów. W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Będąc czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie obróbki i handlu kamieniami naturalnymi.
W okresie ostatnich 20 lat dokonała sprzedaży trzech nieruchomości, tj. działki gruntu o nr 280, lokalu użytkowego (nabytego w 2002 r. i sprzedanego w 2007 r.) oraz zakupionej w dniu 24 kwietnia 2006 r., na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, działki gruntu o powierzchni 0,3 ha (sprzedanej w dniu 27 lipca 2010 r.). Dostawa działki nr 280 oraz lokalu użytkowego nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W dniu 29 lutego 2008 r. nabyła Pani od swojego teścia, w drodze darowizny, dwie niezabudowane działki: nr 182 o powierzchni 0,2900 ha oraz nr 280 o powierzchni 0,0300 ha. Mniejsza z działek w momencie nabywania, była zajęta pod drogę publiczną.
W celu uregulowania stanu prawnego tej nieruchomości Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wystąpiła do Pani z ofertą jej zakupu. Działka została zbyta w dniu 16 marca bieżącego roku. Większa z działek w chwili dokonywania darowizny była działką o przeznaczeniu rolnym. W chwili obecnej, na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma ona przeznaczenie budowlane. Z działki tej wydzieliła Pani trzy działki (nr 182/3, 182/4, 182/5), które zamierza sprzedać.
Warunkiem ich wydzielenia było wydzielenie także z działki nr 182 dwóch wąskich (nie nadających się do zabudowy) działek nr 182/1 i 182/2, biegnących wzdłuż istniejących dróg, które zostaną przeznaczone na poszerzenie tych dróg i przejdą na własność jednostki samorządu terytorialnego. Oprócz podziału nieruchomości nie ponosiła Pani na nią jakichkolwiek nakładów, w szczególności nie doprowadzała do niej mediów, jak również nie utworzyła na niej infrastruktury, która uczyniłaby wydzielone działki bardziej atrakcyjnymi jako działki budowlane.
Od momentu nabycia do chwili obecnej nie prowadziła Pani na tej działce działalności rolniczej (ziemia leżała odłogiem), w konsekwencji czego nie były pobierane dopłaty. Przedmiotowej nieruchomości nie wykorzystywała Pani również do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Grunt ten nie był przedmiotem dzierżawy lub najmu. Jedną z przeznaczonych do sprzedaży działek obiecała Pani zbyć znajomej.
Pozostałe działki będzie starała się Pani sprzedać wykorzystując do tego biuro pośrednictwa w obrocie nieruchomości, gdyż prowadząc działalność gospodarczą nie ma czasu zajmować się ich sprzedawaniem oraz nie posiada praktycznej wiedzy na temat obrotu nieruchomościami. Środki uzyskane ze sprzedaży ww. działek zamierza Pani przeznaczyć na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie planuje Pani zakupu lub sprzedaży żadnych innych nieruchomości niż te opisane powyżej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż działek gruntu nr 182/3, 182/4, 182/5 będzie obciążona podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na wyżej postawione pytanie jest przecząca. Z konstrukcji ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że opodatkowane tym podatkiem są czynności dokonywane przez podatników, tj. podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. W ocenie Pani, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, nie sposób przypisać Jej przymiotu podatnika podatku od towarów i usług. Czynności, które wykonywała dotychczas i które zamierza wykonać w przyszłości nie mieszczą się w zakresie art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy.
Wskazała, że przedmiotowa kwestia była wielokrotnie analizowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07), którego fragment przytoczyła. Pani zdaniem, w przypadku sprzedaży towarów poszukując odpowiedzi na pytanie, czy sprzedający działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, należy ustalić, czy nabywał nieruchomość z zamiarem jej sprzedaży. Jeżeli tak nie było, nie sposób zakwalifikować Pani jako podatnika. Bez znaczenia jest przy tym posiadanie formalnego statusu zarejestrowanego podatnika.
Wskazała Pani, że nabyła działkę nr 182 w drodze darowizny, wobec czego nie sposób uznać, że nabywając ją działała jako handlowiec, z zamiarem jej odsprzedaży. Według Pani istotne jest również to, że nie wykorzystywała tej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu ust. 1 tego artykułu - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyzszego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma zatem na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Według prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, ze zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.
Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 cyt. Dyrektywy, państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu ww. art. 9 ust. 1, w szczególności(…) dostawy działek budowlanych. Przez działkę budowlaną rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie. Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa gruntów, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
Aby dostawę towarów (np. gruntów) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takie czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary, czy usługi zostały nabyte w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że osoba fizyczna nieprowadząca regularnej, czy zorganizowanej działalności gospodarczej, dokonująca jednorazowej lub okazjonalnych transakcji, nie występuje w charakterze podatnika od towarów i usług. Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego (np gruntu budowlanego), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, to czynność taka nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wyprzedaż majątku prywatnego przez osobę fizyczną, nawet jeżeli przybierze w określonym przedziale czasowym charakter częstotliwy, nie może być uznana za działalność handlową, czyniącą tenże podmiot podatnikiem podatku od towarów i usług. Z treści złożonego wniosku wynika, że będąc czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie obróbki i handlu kamieniami naturalnymi. W dniu 29 lutego 2008 r. otrzymała Pani w drodze darowizny od teścia dwie niezabudowane działki, tj. nr 182 o powierzchni 0,2900 ha oraz nr 280 o powierzchni 0,0300 ha.
Większa z działek w chwili dokonywania darowizny była działką o przeznaczeniu rolnym, jednakże na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stała się gruntem o przeznaczeniu budowlanym. Z działki tej wydzieliła Pani trzy działki (nr 182/3, 182/4, 182/5), które zamierza sprzedać. Oprócz podziału nieruchomości nie ponosiła Pani żadnych nakładów (nie doprowadzała do niej mediów, nie utworzyła na niej jakiejkolwiek infrastruktury, która uczyniłaby wydzielone działki bardziej atrakcyjnymi).
Od momentu nabycia do chwili obecnej nie prowadziła Pani na tej działce działalności rolniczej i nie wykorzystywała jej do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Grunt ten nie był przedmiotem dzierżawy lub najmu. W okresie ostatnich 20 lat dokonała Pani sprzedaży trzech nieruchomości (w tym działki gruntu nabytej na potrzeby prowadzonej działalności). Obecnie nie planuje zakupu lub sprzedaży żadnych innych nieruchomości niż te wskazane wyżej.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż pomimo, że grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, z okoliczności sprawy nie wynika, aby planując sprzedaż 3 działek o przeznaczeniu budowlanym, działała Pani w charakterze handlowca. Nie można stwierdzić, że nabyła Pani grunt w celu dalszej odsprzedaży, czy w celach zarobkowych, ponieważ otrzymała go w drodze darowizny. Ponadto przedmiotowy grunt nie jest i nigdy nie był związany z jakąkolwiek działalnością gospodarczą (w tym rolniczą), jak również nie był przedmiotem najmu lub dzierżawy.
W konsekwencji sprzedając te działki skorzysta Pani z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Reasumując, skoro przedmiotowe grunty, które otrzymała Pani w darowiźnie, nigdy nie były wykorzystywane przez Panią w działalności gospodarczej, należy uznać, zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że ich sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Podkreślić należy, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, ul. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.