INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 2 września 2010 r. (data wpływu 8 września 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania wykonywanych czynności za usługę - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 września 2010 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania wykonywanych czynności za usługę. W przedmiotowym wniosku przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka (zwana dalej: „P.") prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dostaw, instalowania i uruchamiania turbin wiatrowych oraz w zakresie serwisu elektrowni wiatrowych. W odniesieniu do dostarczonych i zainstalowanych przez siebie turbin, odpowiada wobec nabywcy za usunięcie wszelkich defektów lub szkód spowodowanych powstaniem tych defektów, jakie wystąpią w turbinach w okresie gwarancji.
Jednocześnie, zgodnie z postanowieniami umów zawartych przez „P.” z duńską spółką z grupy (zwanym dalej „S."), będącą projektantem i konstruktorem elementów turbin wiatrowych, generalna odpowiedzialność na usuwanie defektów i ewentualnych szkód będących następstwem tych defektów, powstałych w turbinach wiatrowych w okresie gwarancji spoczywa na „P”.
Jednakże „S.” jest odpowiedzialna za te defekty turbin, które wynikają z błędów projektowych, konstrukcyjnych lub błędów w zakresie procesów produkcyjnych opracowanych przez „S.” (przypadki wystąpienia tego rodzaju defektów określane są mianem „defektów CIM"), oraz „S.” jest zobowiązana wynagrodzić „P.” za wszelkie poniesione koszty pośrednie i bezpośrednie związane z usuwaniem defektów CIM w turbinach wiatrowych dostarczonych klientom, w tym koszty prac demontażowych i instalacyjnych, koszty podróży, transportu komponentów, koszty wynagrodzenia zaangażowanego do wykonania prac personelu, itp.
Przy usuwaniu defektów CIM, które realizowane jest przez „P.”, zachodzi często konieczność wykonania określonych czynności przez techników zatrudnionych w „S.”, jako osoby posiadające najbardziej fachową wiedzę w zakresie konstrukcji, funkcjonowania i sposobów usuwania usterek wynikających z błędów projektowych, konstrukcyjnych lub błędów w zakresie procesów produkcyjnych elementów turbin wiatrowych.
Umowy zawarte między „P.” i „S.” nie precyzują, czy koszty powstałe w związku z wykonywaniem czynności przez techników „S.” powinny być ponoszone przez „S.” w ramach realizacji zobowiązań wynikających z odpowiedzialności za defekty CIM, czy też „S.” winien być tu traktowany jako dostawca usług na rzecz „P.”, których wartość stanowi następnie element kalkulacyjny całości świadczenia wykonywanego przez „P.” na rzecz „S.” w ramach usług polegających na usuwaniu defektów CIM.
W praktyce, koszty związane z zaangażowaniem techników zatrudnionych przez „S.” przy usuwaniu defektów CIM w turbinach wiatrowych dostarczonych nabywcy przez „P.”, ujmowane są w systemie księgowym „S.” jako należności od „P.”. Z uwagi na fakt, iż systemy księgowe „P.” i „S.” są ze sobą zintegrowane, księgowania dokonywane przez „S.” znajdują automatycznie odzwierciedlenie w księgach „P.” (zaksięgowanie określonych pozycji przez „S.” powoduje odpowiednie, automatyczne zaksięgowanie tych pozycji w księgach „P.”). W konsekwencji, koszty techników „S.”, w momencie zaksięgowania przez „S.”, automatycznie pojawiają się w księgach „P.” jako zobowiązania „P.” wobec „S.” i koszty „P.”.
„S.” nie wystawia jednak „P.” faktur związanych z wykonaniem przez techników „S.” czynności przy usuwaniu defektów CIM. „P.” nie ma wpływu na w/w sposób ujmowania kosztów techników „S.” w księgach „S.” i w konsekwencji, na ich automatyczne zaksięgowanie w określony sposób również w księgach „P.” (jako zobowiązania i koszty). Wynagrodzenie jakie „P.” otrzymuje od „S.” za usuwanie defektów CIM kalkulowane jest jako suma kosztów poniesionych przez „P.” przy usuwaniu defektów CIM, powiększona o marżę zysku „P.”, ustaloną w oparciu o warunki rynkowe (metoda „koszt plus").
Przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia należnego od „S.” Spółka nie uwzględnia jednak kosztów związanych z udziałem techników „S.” w usuwaniu defektów CIM (jako, że nie są one uprzednio fakturowane na „P.”). „S.” nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w wyżej opisanym stanie faktycznym, czynności wykonywane przez „P.” na rzecz „S.”, polegające na usuwaniu defektów CIM w turbinach dostarczonych nabywcom, za które odpowiedzialność na podstawie umowy między „P.” i „S.” ponosi „S.”, należy traktować jako odpłatne świadczenie usług przez „P.” na rzecz „S.” w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług?
Zdaniem Spółki, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, definicja usług ma charakter bardzo szeroki i obejmuje wszelkie świadczenia polegające na wykonywaniu określonych czynności w zamian za wynagrodzenie.
W konsekwencji, skoro z postanowień umowy między Spółką i „S.” wynika, iż podmiotem odpowiedzialnym za usuwanie defektów CIM jest „S.”, jednak faktycznie czynności te wykonuje Spółka, za co otrzymuje od „S.” wynagrodzenie, to w ocenie Spółki występuje tu, co do zasady, odpłatne świadczenie usług podlegające na opodatkowaniu podatkiem od towarów usług lub podatkiem od wartości dodanej (opodatkowanie następuję w miejscu świadczenia usługi określonym zgodnie z przepisami ustawy, a więc niekoniecznie w Polsce).
Mimo, iż w relacji Spółka - nabywca turbin wiatrowych, za usuwanie wszelkich defektów turbin odpowiedzialna jest Spółka, to zgodnie z warunkami umów między Spółką i „S.”, odpowiedzialność za usuwanie tych defektów, które klasyfikowane są ze względu na swój charakter do defektów CIM, spoczywa na „S.”. W konsekwencji należy uznać, iż jeżeli Spółka wykonuje wskazane czynności, za które otrzymuje wynagrodzenia od podmiotu, który ponosi odpowiedzialność za defekty CIM, to Spółka świadczy usługi na zlecenie tegoż podmiotu odpowiedzialnego (tj. „S.”).
Co istotne, wynagrodzenie za rozpatrywane czynności kalkulowane jest w oparciu o warunki rynkowe tzn. obejmuje nie tylko kwotę stanowiącą równowartość kosztów poniesionych przez Spółkę przy usuwaniu defektów CIM, ale również odpowiednią marżę zysku. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt SA/Lu 283/09) i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 211/09).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Jednocześnie informuje się, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii miejsca świadczenia opisanych usług, gdyż nie przedstawiono w tym zakresie własnego stanowiska oraz nie postawiono pytania. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.