INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 15 lipca 2014 r. (data wpływu 22 lipca 2014 r.), uzupełnionym w dniu 13 października 2014 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji publicznej (Km …/12) – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 22 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 13 października 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji publicznej (Km …/12). We wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Dłużnik – Pan P. D. – był właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w miejscowości G., ul. B. D. nr 3-21/14, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą. Komornik dokonał zajęcia ww. nieruchomości w dniu 21 grudnia 2012 r. Lokal służył dłużnikowi do celów mieszkalnych.
Dłużnik obciążył ww. lokal dzierżawą na okres 30 lat (28 listopada 2009 do 28 listopada 2039 r.) ujawnioną w księdze wieczystej w dniu 24 grudnia 2013 r. na rzecz Pana J. S. Dłużnik sprzedał lokal stanowiący odrębną nieruchomość pod ww. adresem w dniu 22 listopada 2013 r. Z informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że dłużnik nie prowadzi działalności gospodarczej. Brak jest również informacji, by prowadził działalność gospodarczą w przeszłości. Dłużnik wraz z żoną i dziećmi zamieszkiwał w ww. mieszkaniu i według Pani wiedzy pracował za granicą.
Zgodnie z informacją z Biura Ewidencji Ludności z dnia 13 lutego 2014 r. dłużnik był zameldowany na ten dzień w przedmiotowym mieszkaniu, a zameldował się w dniu 18 marca 2004 r. Komornik wystąpił z ponownym zapytaniem do ww. biura i na dzień 29 września 2014 r. dłużnik nie był już zameldowany pod ww. adresem. Brak adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy w miejscowości G. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. wezwał dłużnika do: „Dłużnik obowiązany jest złożyć oświadczenie, czy jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) w świetle § 15-17 w zw. z § 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 24 Rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia po rygorem uznania, że dłużnik nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
W przypadku odpowiedzi twierdzącej dłużnik obowiązany jest w powyższym terminie złożyć kserokopie dokumentów potwierdzających nadanie numerów: NIP oraz REGON (osoba prawna) lub PESEL (osoba fizyczna).” Dłużnik do dnia złożenia uzupełnienia wniosku nie złożył takiego oświadczenia. Nieruchomość obciążona jest dzierżawą zawartą na okres 30 lat, tj. od dnia 28 listopada 2009 r. do dnia 28 listopada 2039 r. Dzierżawę ujawniono w księdze wieczystej w dniu 4 czerwca 2014 r., tj. po wpisaniu przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych wzmianek o wszczęciu przez komornika egzekucji z nieruchomości.
Ponadto zgodnie z art. 930 § 1 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne oraz zgodnie z art. 930 § 3 ww. ustawy, obciążenie nieruchomości przez dłużnika po jej zajęciu oraz rozporządzenie opróżnionym miejscem hipotecznym jest nieważne. Oddanie zajętej nieruchomości w użyczenie, leasing, najem lub dzierżawę jest bezskuteczne wobec nabywcy nieruchomości w egzekucji w myśl art. 930 § 4 k.p.c.
Wspólnota Mieszkaniowa przesłała do tut. komornika kserokopię umowy: „Zgodnie z zawartą umową w dniu 04 czerwca 2014 roku w G., pomiędzy: W. B. S., synem J. i D., zwanym w dalszej części umowy Sprzedawcą a D. J. W., synem A. a i M., zwanym w dalszej części umowy Kupującym par 1. W. B. S. (Dzierżawca) oświadcza, że: na podstawie umowy dzierżawy z dnia 28 listopada 2009 roku wydzierżawił od P. A. D. (Wydzierżawiający), loka1 mieszkalny nr 14, stanowiący odrębną nieruchomość, składający się z czterech izb, o powierzchni użytkowej 50,21 m2, położony na szóstej kondygnacji budynku w G., przy ulicy B. D. nr …, dla którego Sąd Rejonowy w G. … Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr …, umowa dzierżawy została zawarta na czas oznaczony do dnia 28 listopada 2039 roku, czynsz dzierżawy został zapłacony do rąk Wydzierżawiającego z góry za cały czas trwania umowy dzierżawy, nieruchomość została objęta w posiadanie Dzierżawcy w dniu zawarcia umowy dzierżawy, umowa dzierżawy opatrzona jest datą pewną, roszczenia Dzierżawcy z powyższej umowy dzierżawy ujawnione są w dziale III księgi wieczystej nr …, w par 1 powyższej umowy dzierżawy strony ustaliły, że Dzierżawca ma między innymi prawo dokonania cesji praw i obowiązków z powyższej umowy dzierżawy na rzecz osoby trzeciej, zatem na zawarcie niniejszej umowy nie jest wymagana zgoda Wydzierżawiającego ani żadnej osoby trzeciej, nie toczy się żadne postępowanie sądowe ani administracyjne dotyczące powyższej umowy dzierżawy …”.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego nie podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. W myśl regulacji zawartej w art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), zgodnie z którym, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przepis art. 7 ust. 1 ustawy określa, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ustawy. Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 przywołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1, z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. a) Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem.
W świetle powyższych przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania towarów (w tym nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
Tym samym, również wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ww. przepisów, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży danego towaru (np. nieruchomości) jest ustalenie, czy towar ten stanowi majątek osobisty nabyty i wykorzystywany na potrzeby własne, czy jest składnikiem majątku wykorzystywanym w sposób ciągły do celów zarobkowych, a zatem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wyjaśnić należy, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków na czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz – art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Stosownie do treści powyższego przepisu, dzierżawa jest umową wzajemną, dwustronnie zobowiązującą i polega na oddaniu rzeczy do używania przez wydzierżawiającego zaś świadczenie dzierżawcy polega na płaceniu umówionego czynszu.
Tak więc, oddanie w ramach umowy dzierżawy innemu podmiotowi nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wydzierżawiającego. W konsekwencji dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa dzierżawy wskazuje, że ma one długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. – zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Stosownie do ustępu 1 pkt 36 cytowanego artykułu, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.
Z treści wniosku wynika, że jako komornik sądowy dokona Pani sprzedaży licytacyjnej lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w miejscowości G. Dokonała Pani zajęcia ww. lokalu w dniu 21 grudnia 2012 r. Lokal służył dłużnikowi do celów mieszkalnych. Dłużnik obciążył ww. lokal dzierżawą na okres 30 lat (od dnia 28 listopada 2009 do dnia 28 listopada 2039 r.) ujawnioną w księdze wieczystej w dniu 24 grudnia 2013 r. Zgodnie z przesłaną przez Wspólnotę Mieszkaniową kserokopią umowy, dłużnik oddał ww. lokal w dzierżawę a czynsz dzierżawny został zapłacony do rąk wydzierżawiającego.
Następnie dłużnik sprzedał ww. lokal w dniu 22 listopada 2013 r. Z informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że dłużnik nie prowadził działalności gospodarczej. Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że zbycie ww. lokalu mieszkalnego w trybie licytacji publicznej nie będzie sprzedażą majątku prywatnego dłużnika ale majątku wykorzystywanego przez dłużnika w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Jednak zbycie tego lokalu, przy założeniu, że jest on dzierżawiony na cele mieszkaniowe, będzie zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 2 ustawy, w związku z pkt. 36 tego artykułu. Wobec tego nie będzie Pani obowiązana do zapłaty podatku należnego z tytułu tej sprzedaży. Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych we wniosku okoliczności, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.