INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 11 września 2015 r. (data wpływu 15 września 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania zbycia udziału w nieruchomości – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 września 2015 r. został złożony ww. wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania zbycia udziału w nieruchomości. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W dniu 28 czerwca 2001 r. na podstawie umowy sprzedaży, pozostając w związku małżeńskim, Wnioskodawca nabył do majątku odrębnego od kilku osób fizycznych, tj. rodziny rolników (współwłaścicieli), aktem notarialnym udział wynoszący 6/100 w prawie własności nieruchomości o pow. 304.000 m2 (tj. 30,04 ha) objęty księgą wieczystą KW nr xxx prowadzoną przez Sąd Rejonowy w G. (obecny nr księgi xxx).
Nieruchomość ta, dla której prowadzona była i nadal jest jedna księga wieczysta, składa się z dziesięciu działek gruntu posiadających stosowne numeracje. Sprzedawcy nieruchomości nabyli ją uprzednio od A. W. R. S. P., do chwili sprzedaży prowadzili na niej gospodarstwo rolne i płacili od nieruchomości podatek rolny. Zakup tego gruntu nie był opodatkowany podatkiem VAT.
W chwili nabycia przez Wnioskodawcę ww. udziału tj. w 2001 r. nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była i jest do tej pory na cele m.in. budowy ulicy M., węzła integracyjnego, dworca autobusowego, parkingu dla samochodów i rowerów, centrum handlowego wielobranżowego, ulicy tzw. N.S., terenu zabudowy produkcyjno usługowej. Dokładne przeznaczenie gruntu wskazuje zaświadczenie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2015 r., które Wnioskodawca przedłożył.
W chwili nabycia ww. udziału 6/100, tj. w 2001 r., Wnioskodawca prowadził ponadto indywidualną kancelarię radcy prawnego (jednoosobowa działalność gospodarcza, obecnie jest to jednoosobowa kancelaria adwokacka), będąc z tego tytułu podatnikiem podatku VAT. Ww. udział nabył jednak do majątku osobistego, prywatnego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością. Pozostałe udziały w ww. nieruchomości nabyły aktem notarialnym z 28 czerwca 2001 r. inne osoby do majątku prywatnego niezwiązanego jednak z działalnością gospodarczą. Osoby te również prowadziły swoje działalności.
I tak: poza Wnioskodawcą, nabycia dokonała prywatnie osoba fizyczna (w udziale 54/100) prowadząc w tamtym czasie działalność produkcyjno handlową - w formie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (m.in. produkcja żywności mrożonej), notariusz z małżonkiem (nabyli udział 7/100) oraz pośrednik nieruchomości (nabył udział 33/100). Żadna z osób kupujących nie występowała w akcie kupna jako podatnik podatku VAT, ani jako przedsiębiorca, gdyż zakup nie był związany z żadną działalnością.
W ww. akcie notarialnym nabycia z 2001 r. znalazł się zapis, że wydanie nieruchomości kupującym nastąpi po żniwach, a wszyscy nabywcy oświadczyli, że na nabywanej nieruchomości będą prowadzić gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Po zakupie nieruchomości gospodarstwo to nie było prowadzone, gdyż okazało się, że brak jest jednomyślności (zgody) wszystkich współwłaścicieli na prowadzenie gospodarstwa rolnego. Współwłaściciele odnośnie ww. terenu w 2013 r. występowali do Urzędu Miasta G. z wnioskiem o zmianę planu na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, bez zamiaru prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej na nieruchomości.
Wniosek ten został załatwiony odmownie, tak więc do zmiany planu na wniosek współwłaścicieli nie doszło. Natomiast Gmina G. z własnej inicjatywy i wbrew woli współwłaścicieli planuje zmianę planu przedmiotowej nieruchomości, m.in. na rozbudowę dróg dojazdowych, budowę kolektora sanitarnego wraz z kanalizacją deszczową. W 2014 r. Wnioskodawca wystąpił osobiście o dopłaty rolne „bezpośrednie” do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.G. Złożył wówczas, tj. w 2014 r., wniosek o wpisanie do rejestru producentów rolnych prowadzonego przez ARIMR, gdyż było to warunkiem koniecznym uzyskania dopłaty. Wniosek o dopłatę dotyczył pow. 1,36 ha przedmiotowej nieruchomości.
Uzyskanie dopłaty było możliwe po dokonaniu jedynie samego zaorania części gruntu, tj. 1,36 ha, bez upraw i zasiewów (jest to tzw. „czarny ugór” umożliwiający otrzymanie dopłaty). Na tym terenie ani nigdzie indziej Wnioskodawca nie prowadził jednak żadnych upraw, zasiewów ani produkcji rolnej, żadnej sprzedaży produktów rolnych. Przez cały okres czasu, tj. od zakupu w 2001 r. do chwili obecnej (tj. w latach 2001-2015), Wnioskodawca nie wynajmował ani nie wydzierżawiał swojej części nieruchomości, nie używał jej dla żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, nie produkował ani nie sprzedawał żadnych produktów rolnych.
W ww. okresie czasu, tj. w latach 2001-2015, Wnioskodawca nie zamieszczał żadnego ogłoszenia o sprzedaży, m.in. w prasie, radiu, telewizji, internecie, itp. Do tej pory nie umieścił też nigdzie żadnej tablicy informacyjnej o sprzedaży. Od daty zakupu do chwili obecnej nie zawarł żadnej umowy pośrednictwa z biurem nieruchomości celem sprzedaży, wynajmu czy wydzierżawienia. Nieruchomość nie była też nigdy dzielona przez współwłaścicieli. Nie była też uzbrajana ani nie doprowadzano do niej żadnych mediów.
W dniu 21 sierpnia 2015 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wykreślenie z rejestru producentów i wycofał wniosek o dopłaty rolne za rok 2015 r. Decyzją z dnia 9 września 2015 r. został wykreślony z rejestru producentów rolnych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Od chwili zakupu w 2001 r. do chwili obecnej udział w gruncie (6/100) stanowił i stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy niezwiązany z żadną działalnością. W obecnej chwili nie ma on również związku z rolnictwem ani z żadnymi dopłatami rolnymi. Jest to majątek osobisty. W chwili obecnej Wnioskodawca zamierza sprzedać udział 6/100 w ww. nieruchomości (o ile znajdzie się nabywca).
Potrzebuje środki finansowe na spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w 2005 r. w walucie CHF (franki szwajcarskie) na zakup mieszkania, w którym obecnie mieszka wraz z rodziną, tj. żoną i dwójką małoletnich dzieci. Obecnie mieszkanie to wystawione jest na sprzedaż. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy zamierzana sprzedaż w/w udziału 6/100 w nieruchomości gruntowej będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (podatkiem VAT)? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż udziału 6/100 w nieruchomości gruntowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (podatkiem VAT) albowiem sprzedaż ta nie ma związku z działalnością gospodarczą.
Przedmiotowy grunt nigdy nie służył działalności gospodarczej, stanowi majątek prywatny osoby fizycznej, jest to majątek osobisty. Fakt, że Wnioskodawca prowadzi indywidualną jednosobową kancelarię adwokacką i z tego tytułu jest podatnikiem podatku VAT jest bez znaczenia albowiem przedmiotowy udział w gruncie nie miał i nie ma żadnego związku z tą działalnością. Grunt ten nigdy nie służył na potrzeby prowadzonej kancelarii, kancelaria w przedmiocie działalności wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej wg PKD (Polskiej Klasyfikacji Działalności) nie zajmuje się i nie ma wpisanego obrotu nieruchomościami.
Wg art. 15 ust.1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”. Sprzedaż w/w udziału w nieruchomości nie stanowi działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 15 ust. 2 zd. 2 „Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
Przedmiotowy udział w nieruchomości jak i sama nieruchomość nie była przez Wnioskodawcę nigdy wykorzystywana do celów zarobkowych, tym bardziej w sposób ciągły. Sprzedaż jest związana z wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca podziela niżej przytoczone orzecznictwo podatkowe i stanowisko organów podatkowych: TSUE (Europejski Trybunał Sprawiedliwości) zaznaczył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb. Orz s. I 10157, pkt 39). Wpływu na opodatkowanie sprzedaży działek z majątku prywatnego nie ma także fakt prowadzenia przez daną osobę innej działalności gospodarczej, z tytułu której jest ona podatnikiem VAT (Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, 6 listopada 2007r, ILPP1/443-89/07-2/TK).
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2015 r. I SA/Kr 1836/14: „Nie może być mowy o działaniu w charakterze podatnika podatku VAT w przypadku sprzedaży przez daną osobę majątku prywatnego, czyli takiego, który nie jest przez nią wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem tej działalności.
W sytuacji, gdy pierwotnie podatnik zakupiłby nieruchomość gruntową z myślą o wykorzystywaniu jej do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, ale później zaniechał tego zamiaru i dokonując sprzedaży tej nieruchomości nie zachowywał się jak handlowiec, ale osoba wykonująca swoje prawo własności, to nie można uznać go w takiej sytuacji za podatnika VAT” (LEX nr 1624845). W przypadku Wnioskodawcy udział w gruncie nie był nabyty w celu działalności gospodarczej.
„Nie jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług wycofanie składnika majątku (gruntu) z działalności rolniczej i przekazanie na cele osobiste, gdyż podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia z tytułu zakupu gruntu, z którego wydzielono działki budowlane przeznaczone do sprzedaży. Natomiast stanowiąca następstwo ww. czynności (wycofanie gruntów z działalności rolniczej) sprzedaż działek budowlanych nie będzie opodatkowana VAT, gdyż jako dotycząca majątku osobistego podatnika jest poza zakresem zastosowania tego podatku” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2009, I SA/Wr 1229/08, LEX nr 489305).
W wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. (I SA/Go 367/14, LEX nr 1504934) WSA w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że samo wystąpienie z wnioskiem o uchwalenie dla terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie decyduje jeszcze o zawodowym charakterze działalności podmiotu. Przesądza bowiem o tym wiele innych okoliczności, które powodują, że aktywność podmiotu w przedmiocie zbycia działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r. (I FSK 738/09, LEX nr 558863): „Zysk (przychód) jest kategorią prawa bilansowego i z punktu widzenia przyjętej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r. definicji podatnika to, czy wykonywane czynności przyniosły zysk, jest prawnie obojętne”. „Pozwala to w szczególności na uznanie za podatników VAT różnego rodzaju organizacji o charakterze non profit, organów administracji publicznej, czyli wszelkich podmiotów, które nie działają w celu osiągnięcia zysku. Działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy VAT nie musi być bowiem działalnością o charakterze zarobkowym.
Należy jednak zauważyć, że podmiot, który wykonuje wyłącznie czynności nieodpłatne, nie może być uznany za podatnika VAT (ETS w orzeczeniu w sprawie 89/81 Staatssecretaris van Financien v. Hong-Kong Trade Development Council). Nie wykonuje on bowiem wówczas żadnych czynności opodatkowanych. W piśmiennictwie wskazuje się, że jest jednak różnica pomiędzy działalnością a działalnością gospodarczą (B.J.M. Terra, Developments in VAT - the deduction of input tax, International VAT Monitor 1996, nr 2, s. 53). Całkowity brak odpłatności eliminuje podmiot z systemu VAT, który obejmuje działalność gospodarczą, a nie wszelką działalność”.
W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca nie wykonywał żadnych czynności ani opodatkowanych, ani nieopodatkowanych, nieruchomość nie była uzbrajana ani dzielona. Zakup udziału w nieruchomości był czynnością zakupu do majątku prywatnego i nadal jest to majątek prywatny, osobisty, niezwiązany z żadną działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie zajmuje się obrotem ani pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Z powyższych przepisów wynika, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Wobec powyższego załączone do wniosku dokumenty nie były przedmiotem merytorycznej analizy, a oceny stanowiska Wnioskodawcy dokonano wyłącznie na podstawie opisu zdarzenia zawartego we wniosku.
Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.